ရန္ကုန္က ဘတ္စ္ကားမ်ားႏွင့္ ကၽြန္မ

"ရန္ကုန္က ဘတ္စ္ကားမ်ားႏွင့္ ကၽြန္မ"

၂၀၁၃ ရဲ့အဖြင့္က က်မကို နားမလည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခက္ခဲတဲ့ ပုစာၦတစ္ပုဒ္နဲ႔ အစျပဳလုိက္ၿပီ။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ…

ညေနေက်ာင္းသြားဖို႔ ထံုးစံအတိုင္း အိမ္ကေနထြက္လာခဲ့တယ္။ အခုကားဂိတ္မွာ ေသာင္တင္ေနတာ (၁၅)မိနစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ အရင္ကဆို ၅၀ တန္ဘတ္စ္ကားေတြမလာရင္ေတာင္ ၂၀၀ တန္ကားေတြကိုေတြ႔မိပါတယ္။ ဒီေန႔မွဘာေတြျဖစ္ေနလဲ။ ေစာင့္ရတာနည္းနည္းၾကာလာလို႔ က်မ စိတ္သိပ္မရွည္ေတာ့ပါ။ ဒီတစ္ခါ ဘယ္ေလာက္တန္ကားပဲလာလာ စီးမည္ဟု။

ကံေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ (၁၂၄) ဘတ္စ္ကားဆိုက္ေရာက္လာတယ္။ ဘာမွစဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ကားေပၚကို အေျပးအလႊားတက္လိုက္ၿပီးေနာက္ ထိုင္ခံ၌တန္းၿပီးဝင္ထိုင္လိုက္ေတာ့သည္။ ကားေပၚေရာက္တာနဲ႔ အေပါက္ဆိုးတဲ့ စပယ္ယာေတြရဲ့ အသံမ်ားကို ၾကားလိုက္ရသည္။ စပယ္ယာေတြထဲမွာ လူယဥ္ေက်းေတြရွိသလို အခုလိုအေပါက္ဆိုးတဲ့ သူေတြလည္း ရွိေလသည္။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ အခုစပယ္ယာႏွစ္ေယာက္လံုးက အေပါက္ေတာ္ေတာ္ဆိုးၾကတာပဲ။ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ ကားေတြကိုပါ လွမ္းေအာ္ဆဲေနေတာ့တာပဲ။ ဟူး… က်မသည္းမခံႏိုင္သည့္အဆံုးေတာ့ ဖုန္းဖြင့္ၿပီးသာ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း လိုက္သြားေတာ့သည္။

ေတာ္ရံုဆို ၂၀၀ တန္ကားမစီးတဲ့ က်မ သတိျပဳမိလိုက္တာက ဒီကားေမာင္းတာ ျမန္သထက္ျမန္လာေနတယ္။ စပယ္ယာတစ္ေယာက္ကေတာ့ အေနာက္မွာဘာကားေတြ ပါလာလဲဆိုတာကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ေပါ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ျဖည္းျဖည္းပံုမွန္ သြားေနတဲ့ လမ္းေပၚက ကားမွန္သမွ်ကို ေအာ္ဆဲေနေတာ့တယ္။ သမိုင္းကားဂိတ္ကေန ျပန္ထြက္ေတာ့ စပယ္ယာေတြက ဆင္းမယ့္မွတ္တိုင္ေတြကို မေမးေတာ့ဘူး။ က်မ သတိထားမိလိုက္တာကေတာ့ ကရင္ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ ကားအေပါက္ဝနားကို ကပ္သြားၾကတယ္။

သူတို႔က ခဝဲျခံမွာမ်ား ဆင္းေလမလားဆိုၿပီး စပ္စုလိုက္ေသးတယ္။ ခက္တာက ကားကအရွိန္ လံုးဝမေလွ်ာ့ဘဲ ေမာင္းလိုက္တာ ဘယ္မွတ္တိုင္မွကို မရပ္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ (၁၂၄) ဘတ္စ္ကားက က်မ ငယ္ငယ္က အိမ္မက္ထဲကေက်ာင္းေတာ္ႀကီး (RIT) အေရွ႕ကိုေရာက္လာၿပီ။ ေနာက္တစ္ဂိတ္က ႀကိဳ႕ကုန္း၊ ၿပီးရင္ က်မ ဆင္းမယ့္ (BOC) မွတ္တိုင္ ေရာက္ၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ဒီကားက ႀကိဳ႕ကုန္းမွတ္တိုင္မွာလည္း မရပ္ေပ။ ဆက္တိုက္ေမာင္းလာတာ သမိုင္းကတည္းက။ က်မ ဆင္းရမယ့္မွတ္တိုင္နီးလာေတာ့ "BOC ပါတယ္ေနာ္" လို႔စပယ္ယာကို သတိေပးလိုက္တယ္…

အဲဒီ့ေတာ့ စပယ္ယာတစ္ေယာက္က "က်ေတာ္တို႔ ကားၿပိဳင္ေမာင္းေနလို႔ပါ၊ အေနာက္က ကားပါလာလို႔၊ အဲ့ဒါ အင္းစိန္ပန္းျခံေရာက္မွာ ရပ္ေတာ့မွာ" ဆိုၿပီး က်မကို ပိုက္ဆံ ၁၀၀ လက္ထဲလာထည့္ေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့သူကဆက္ေျပာေသးတယ္။ "ပိုက္ဆံ ၁၀၀ ျပန္ယူသြားလိုက္ပါ၊ ဟိုကေနမွ BOC ကိုကားျပန္စီးေပါ့။"တဲ့…

တိန္…ေသစမ္း။ ဘာျပန္ေျပာရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနခ်ိန္မွာပဲ စပယ္ယာေနာက္တစ္ေယာက္ရဲ့ ဆဲဆိုမႈအသံနဲ႔အတူ က်မလဲက်လုမတတ္ ကားႀကီးယိမ္းထိုးသြားတယ္။ အေကြ႔ကို အရွိန္မေလွ်ာ့ဘဲ ေကြ႔တာကိုး။ က်မစိတ္ထဲမွာ မေက်နပ္ႏိုင္။ ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရျဖစ္ေနေတာ့သည္။ က်မ ဘာမွျပန္မေျပာတာလား၊ ျပန္ေျပာခ်င္စိတ္မရွိတာလားလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္စဥ္းစားေနမိသည္။ အားမလိုအားမရျဖစ္မႈေတြကို ေဟာင္းႏြမ္းဆုတ္ၿပဲေနတဲ့ ၁၀၀ တန္ပိုက္ဆံေပၚကိုသာ ပံုခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ျပန္ေျပာခ်င္စိတ္မရွိေလာက္ေအာင္ကို ရိုင္းတဲ့ စပယ္ယာေတြကို စိတ္ထဲမွ မုန္းပစ္လိုက္သည္။

ဘာ…ကားၿပိဳင္ေမာင္းတယ္…ဟုတ္လား။ ကားၿပိဳင္ေမာင္းရေအာင္ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္ပိုင္ကားလား။ ကားၿပိဳင္ေမာင္းရေအာင္ ကားေမာင္းၿပိဳင္ပြဲလားဗ်။ လူေတြကိုခရီးေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးရမယ့္ တာဝန္ကဘယ္ေရာက္သြားလဲ။ ေတာက္………….. ကုလားေက်ာင္း၊ ခဝဲျခံ၊ BBI၊ ႀကိဳ႕ကုန္း၊ BOC ဘယ္မွတ္တိုင္မွမရပ္ဘဲ ပါလာတဲ့သူေတြကို ပိုက္ဆံျပန္အမ္းလိုက္ရံုနဲ႔ ကိစၥကၿပီးသြားေရာလား။ က်မ တကယ္ကို စိတ္ကုန္မိတယ္။ ပန္းျခံေရာက္ေတာ့ က်မနဲ႔အတူ ကားေပၚကဆင္းတဲ့ သူေတြအားလံုးတစ္ခြန္းမွမဟရဲၾကဘူး။ အဲဒီ့အထဲမွာက်မလည္းပါတယ္။

လူဆိုး၊လူမိုက္၊အရိုင္းအစိုင္းေတြနဲ႔ စကားေျပာေနဖို႔၊ ရန္ျဖစ္ေနဖို႔ကလည္း က်မတို႔လို လူမ်ိဳးေတြအတြက္က မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ လူကိုကားေပၚကေနကန္ခ်ၿပီးသည္ႏွင့္ ေမာင္းထြက္သြားေသာ (၁၂၄) ဘတ္စ္ကားကို ကားနံပါတ္မမွတ္လိုက္ရ၍ သိပ္မေက်နပ္။ စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ အင္းစိန္ပန္းျခံမွ ေက်ာင္းအထိလမ္းသာေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့သည္။ လမ္းေလွ်ာက္လ်က္ပင္ အေတြးမ်ားျပည့္ႏွက္ေနသည့္ ေခါင္းတစ္ခုလံုးမွာ ေက်ာင္းေရာက္သြားမွပဲ စိတ္ေအးသြားေတာ့သည္။

ညေနေက်ာင္းက ေစာေစာဆင္းေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းေက်ာင္းကေန ႀကိဳ႕ကုန္းအထိ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဘတ္စ္ကားေတြက ႀကိဳ႕ကုန္းကေနစစီးရင္ ၅၀၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ၁၀၀ ေပးရတယ္။ ခဏေလာက္ေစာင့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ (၂၂၆) ဘတ္စ္ကားေရာက္လာတယ္။ ဒီကားက ဘူတာရံုလမ္းအထိကို ၁၀၀ ေပးရမွန္း က်မသိတယ္။ ကားေပၚသို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ တက္လိုက္သည္။

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အတြက္က ၁၀၀၊ က်မအတြက္က ၁၀၀ ဆိုၿပီး ၂၀၀ တန္ တစ္ရြက္ထုတ္ထားသည္။ စပယ္ယာကလာေတာ့ က်မပိုက္ဆံေပးလိုက္တာ…သူက "ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ" တဲ့။ က်မ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သံုးေယာက္လံုးဆင္းမည့္ ကားဂိတ္ေတြကို ရြတ္ျပလိုက္သည္။ ဒီေတာ့ စပယ္ယာက "သမိုင္းအထိက ၁၀၀က်တယ္၊ ဘူတာရံုလမ္းဆိုရင္ ၁၅၀ က်တယ္" တဲ့။ "ဘာ" ဆိုတဲ့ အသံက က်မ ဆီမွထြက္သြားတဲ့အသံ။

စပယ္ယာက က်မ ကိုၾကည့္ၿပီးထပ္ေျပာတယ္… "ညဘက္ျဖစ္သြားရင္ ဒီလိုပဲေလ၊ မသိဘူးလား" တဲ့။ "ေဟာ္ေတာ့… ကားေပၚမွာကပ္ထားတဲ့ စာရြက္ထဲမွာေတာ့ ေန႔ေတြ၊ညေတြ ခြဲထားတာမ်ိဳးမရွိပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေစ်းႏွဳန္းကလည္းပံုမွန္ပဲေကာက္ရမွာေပါ့။ အရင္ကလည္း သြားေနၾက ဘူတာရံုလမ္းအထိက ၁၀၀ပါပဲ" လို႔ က်မက ျပန္ေျပာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက က်မကို ဆက္မေျပာဖို႔တားၿပီး သူကပဲ ပိုက္ဆံထပ္ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။

က်မက ပိုက္ဆံ ၅၀ ေလာက္နဲ႔တြယ္ကပ္ေနတတ္တဲ့ လူစားမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သူတို႔ပါးစပ္ထဲမွာ ေျပာင္းခ်င္သလိုေျပာင္း၊ ေတာင္းခ်င္သလိုေတာင္းတဲ့ ေစ်းႏွဳန္းအတိုင္းမေပးခ်င္တာပါ။ ဒီေန႔ တြတ္ပီ ကံမေကာင္းပါလား ဆိုသလို နရီ ကံမေကာင္းပါ။ ဘတ္စ္ကားစီးရင္း ေခါင္းထဲကို ပစ္ပစ္ဝင္လာတဲ့အေတြးေတြက ရင္တစ္ခုလံုးကို ေလးလံေနေစခဲ့တယ္။ ဘာလို႔လဲ…ဘာလို႔ကားေတြၿပိဳင္ေမာင္းၾကတာလဲ။ ဘာလို႔လဲ… ဘာလို႔ ေန႔နဲ႔ည ယာဥ္စီးခေတြ ကြာဟေနရတာလဲ။

က်မရဲ့အေတြးေတြကို ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္တာကေတာ့ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္…စပယ္ယာကို သူက "ကားကို ျမန္ျမန္မေမာင္းပါနဲ႔လား" ဆိုၿပီး ခ်ိဳခ်ိဳသာသာနဲ႔ တိုက္တြန္းလိုက္တဲ့စကား။ က်မလည္း အဲဒီ့ဦးေလးႀကီးကို အျပည့္အဝေထာက္ခံတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၿပံဳးျပလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ စပယ္ယာက "ခင္ဗ်ားႀကီး ေအးေဆးေနစမ္းပါဗ်ာ၊ ဟိုမွာကားအၿပိဳင္လိုက္လာရတဲ့ၾကားထဲ၊ ညစ္ေနတဲ့အထဲ ခင္ဗ်ားႀကီးကတစ္မ်ိဳး၊ ………….." ဆိုၿပီးလူႀကီးကိုအားမနာတမ္းျပန္ဆဲေနတဲ့ စပယ္ယာ ကံႀကီးထိုက္ပါေစလို႔ေတာင္ က်ိန္ဆဲလိုက္ခ်င္တယ္။

ေျပာေနတုန္းမွာပဲ (၂၂၆) ေနာက္တစ္စီးက က်မတို႔ကားကို မွီလာတယ္။ သံလမ္းမွတ္တိုင္မွာ ကားပိတ္ရပ္လို႔ဆိုၿပီး ဟိုဘက္ကားကရန္ရွာေတာ့… သုခမွတ္တိုင္မေရာက္ခင္ေလးမွာပဲ ကားႏွစ္စီး လမ္းမအလည္မွာရပ္ၿပီး ရန္ျဖစ္ၾကတယ္။ က်မစီးလာတဲ့ ဘတ္စ္ကားေပၚက စပယ္ယာက ကားေပၚမွာပါလာတဲ့ သံတုတ္ကိုဆြဲၿပီး ဟိုဘက္ကားနားအထိေရာက္သြားတယ္။ တကယ္ခ်ၾကၿပီလို႔ထင္ေနေပမယ့္… ခ်လည္းမခ်ၾကဘူး။ ဆဲနည္းမ်ိဳးစံုဆဲဆိုၿပီး လက္မပါတဲ့ရန္ျဖစ္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲေနၾကတယ္။

က်မအတြက္ကေတာ့ အဲဒီ့ဇာတ္ဝင္ခန္းက မင္းမဲ့တိုင္းျပည္မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ စကားကိုအမွတ္ရေစလို႔ မဲ့ၿပံဳးတစ္ခ်က္ၿပံဳးမိလိုက္တယ္။ စပယ္ယာႏွစ္ေယာက္လံုးကားေပၚ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ တစ္ေယာက္က… "က်ဳပ္တို႔ေမာင္းခ်င္သလိုေမာင္းမယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႔အပူမပါဘူး၊ မေက်နပ္ရင္ တိုင္ခ်င္တဲ့ေနရာသြားတိုင္၊ ဟိုလိုေမာင္း၊ ဒီလိုေမာင္းဆိုၿပီး ဆရာႀကီးလာမလုပ္နဲ႔၊ ရင္ထဲမွာ ပန္းေတြပြင့္ေနတာမဟုတ္ဘူး၊ ဒူးရင္းသီးေတြသီးေနတာ" တဲ့။ ဘယ္သူကမွလည္း ဘာမွဆက္ေျပာမေနေတာ့ဘဲ ႀကိတ္မွိတ္ၿပီးစီးလာၾကတယ္။ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့လည္း ဆင္းမယ့္သူေတြကို ကန္မခ်ရံုတမယ္၊ တြန္းခ်တာနဲ႔ ခပ္သုတ္သုတ္ဆင္းခဲ့ၿပီး က်မ စီးေနက် ဆိုက္ကားရွိရာကို ဦးတည္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။

ရင္ထဲမွာေတာ့ အခုအခ်ိန္ထိ အေျဖမရေသးတဲ့ ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္းေတြကို အေျဖရွာဖို႔ ေနာက္ထပ္ေမးခြန္းေတြကိုပဲ စဥ္းစားေနမိေတာ့တယ္။

(7 Jan 2013)