"ကၽြန္မရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္"
မႏွစ္က ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမွာ "My Ambition" ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာစီစာကံုးေရးၿပီး တင္ရတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒါကိုပဲ ဘာသာျပန္ၾကည့္ၿပီး ဒီမွာတင္လိုက္တာ။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦးေနာ္။ ၂၀၁၁ ႏိုဝင္ဘာတုန္းက ေရးထားတာေလးပါ။
လူတုိင္းလူတိုင္းမွာ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ ရွိၾကမွာပါ။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေတြ႔ဖူးတဲ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္ ေသခ်ာမသိၾကဘူး။
ကၽြန္မနားလည္တာကေတာ့ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ တစ္ခုခုကို ေအာင္ျမင္မႈရေအာင္လုပ္တာ၊ ပိုင္ဆိုင္ရေအာင္လုပ္တာ၊
ရည္မွန္းထားတာေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တာလို႔ ထင္တယ္။ ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားတိုင္းဟာ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ေတြကိုယ္စီနဲ႔
ဘဝကို ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ရည္မွန္းခ်က္ေတြက အတိတ္မွာကတည္းက ရွိေနခဲ့တာဆိုေပမယ့္
အခုလက္တေလာမွ ေပၚလာတာေတြလဲ ရွိၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမွာေတာ့ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးႀကီးမားမားေတြ၊
ခိုင္ခိုင္မာမာေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ေနၾကတယ္။
ကၽြန္မမွာလည္း သူတို႔နည္းတူ ရည္မွန္းခ်က္ေတာ့
ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မက ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္ေဆာက္တာတို႔၊ အိမ္ပံုဆြဲတာတို႔ကို ဝါသနာထံုခဲ့တဲ့
သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဒါကိုပဲ အရင္းခံၿပီး ျဖစ္လာတဲ့ဦးဆံုး ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးကေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာ
တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေပါ့။ ဒီရည္မွန္းခ်က္က ကၽြန္မရဲ့လက္ထဲကို ေရာက္လာခါနီးမွ အေမက႐ိုက္ခ်လိုက္လို႔
လြတ္က်ခဲ့ရတယ္။ တကယ္ပါ…အဲဒီ့တုန္းက ကၽြန္မရဲ့ အိမ္မက္ကို နင္းေခ်ခဲ့တဲ့သူလို႔ေတာင္
ယူဆခဲ့ပါတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ တစ္ခုတည္းပဲရွိရတယ္လို႔ ေျပာၾကတဲ့အတိုင္းေပါ့။ ကၽြန္မလဲ
လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ကိုပဲ တမ္းတမက္ေမာေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမကပဲ အေဝးသင္ကို ေျပာင္းတက္ဖို႔အတြက္
လိုက္လုပ္ေပးခဲ့တယ္။
ေမဂ်ာေ႐ြးေတာ့လဲ တက္ခ်င္တာက ျမန္မာစာတို႔ ေရွးေဟာင္းသုေတသနတို႔
က်လာတာက English. လြဲျပန္ပါၿပီ ေနာက္တစ္ခါ။ အေဖကသူ႔လို English ေကာင္းေစခ်င္ေတာ့ အေမရိကန္စင္တာမွာ
တက္ဖို႔ေျပာတယ္။ ေဟာ…ကၽြန္မ မႈန္မႈန္ဝါးဝါးနဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္အသစ္ တစ္ခုကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ရပါၿပီ။
အဲဒါက နည္းနည္းေတာ့ ခက္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ဖို႔ေလ။ ဟိုမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း
ေက်ာင္းတက္မယ္ေပါ့။ စိတ္ကူးကေတာ့ အလာပဲ။ အေမရိကန္စင္တာမွာ ကၽြန္မဘာကို စိတ္ဝင္စားလဲဆိုတာ
ရွာေဖြေနတုန္းမွာပဲ အိမ္က အေဝးသင္စာေမးပြဲ သြားေျဖခိုင္းတယ္။ ေျဖဆိုေတာ့လဲ ေျဖလိုက္တာေပ့ါ။
ဘာခက္လို႔လဲ။
ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီမွာအခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆံုးေစရင္း
ၾကာလာေတာ့ (၂)လ ပညာေတာ္သင္သြားဖို႔ အေ႐ြးခံရတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘယ္သူကပဲ႐ိုက္ခ်႐ိုက္ခ်
လက္ထဲမွာမလႊတ္တမ္း ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္တယ္။ အေတြ႔အၾကံဳရေအာင္ သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ သြားသာသြားတယ္။
ကိုယ္ဘာလို႔သြားခဲ့လဲဆိုတာ အခုခ်ိန္ထိ ေသခ်ာကိုမသိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္…ဗဟုသုတေတြ၊ အတတ္ပညာေတြကို
တိုးပြားေအာင္လုပ္ႏိုင္ခဲ့လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ နည္းနည္းေက်နပ္မိတယ္။ ဟိုကျပန္လာေတာ့
ဟိုမွာမက္ခဲ့တဲ့ အိမ္မက္က ကပ္ၿပီးပါလာတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရသလုိ အိမ္မက္တစ္ခုတည္းကိုပဲ
ႏွစ္ခါျပန္မက္တယ္လို႔လဲ ေျပာလို႔ရတယ္။
အဲဒီ့ေက်ာင္းမွာျပန္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ဖို႔ေလ။
ကၽြန္မကို ကၽြန္မရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တာက ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ့မယ့္ လူမ်ိဳးစုေတြရဲ့အေၾကာင္းကို
ေလ့လာခ်င္တယ္ဆိုတာပဲ။ ဒါက ကၽြန္မနဲ႔ အသင့္ေတာ္ဆံုးဘာသာရပ္လို႔ ကၽြန္မယံုၾကည္တယ္။ ဒါေပမယ့္
ကၽြန္မငယ္ငယ္ကတည္းက ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့အရာတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာမဟုတ္ပါဘူး။
"ပညာေတြသင္ယူၿပီးသြားရင္ ကိုယ့္ဗမာႏိုင္ငံကို ကိုယ္ျပန္လာမယ္။"
"မလြမ္းတတ္တဲ့ ကၽြန္မေတာင္ ဟိုမွာခဏေလးသြားေနရေတာ့
ကၽြန္မတို႔ဗမာႏိုင္ငံရဲ့ ႐ိုးရာအေမြအႏွစ္ေတြ၊ ဓေလ့ေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ပြဲေတာ္ေတြကို
လြမ္းဆြတ္တမ္းတမိပါရဲ့။"
နရီ
No comments:
Post a Comment