"စာမ်က္ႏွာမ်ားထဲက စာမ်က္ႏွာ"
ဒီစာေလးကေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မရဲ့ သူငယ္ခ်င္းႀကီးတို႔ အတူတူေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာမ်က္ႏွာရဲ့ အဆက္လဲျဖစ္သလို…အခ်ိန္ရလွ်င္ေျပာျပပါဦးမည္ဟု ကၽြန္မကဗ်ာတစ္ပုဒ္တြင္ ေျပာထားခဲ့ေသာ စကားနဲ႔အညီ ေရးသားလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါေနာ္….. း)
သူငယ္ခ်င္း သူသူနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြထဲမွာ
စာမ်က္ႏွာတစ္ခုကလည္း အႀကီးက်ယ္ဆံုးနဲ႔ အခမ္းအနားဆံုး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာမ်က္ႏွာကို
ဘယ္သူက စေရးလဲဆိုတာကိုေတာ့ ေသခ်ာမသိလိုက္ရေပမယ့္ သူသူက ကၽြန္မကို "ငါဒီဇာတ္လမ္းကို
စေရးေနၿပီ" ဆိုၿပီးရင္ဖြင့္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကလည္း ဘာမွမေျပာမိပါဘူး။ သူသူ တစ္ေယာက္တည္း
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးပါေစ ဆိုၿပီး ကၽြန္မဝင္မပါခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ေကာင္က ကၽြန္မကို
ပါဝင္ဖို႔ဖိတ္ေခၚလာခဲ့တယ္။
ဇာတ္ေကာင္က "ဝတၳဳကို ႏွစ္ေယာက္ေရးမွ အသက္ပိုဝင္မွာ"လို႔ေျပာလာခဲ့ေတာ့
ကၽြန္မလဲ ဒီအတိုင္း ဘယ္ေနမိေတာ့မလဲ။ ကၽြန္မက ဇာတ္ေကာင္ကို စိတ္ဝင္စား႐ံုပဲ ရွိေသးေတာ့
ေတာ္ေသးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္…ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သူ႔ကိုႀကိဳက္ေနၿပီေလ။ ဇာတ္ေကာင္က သူသ႔ူအေပၚ
တံု႔ျပန္မႈမရွိေတာ့ သူ ဝမ္းနည္းခဲ့ရတယ္။ သူ ငိုခဲ့ရတယ္။ သူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
ဒါေတြကို ကၽြန္မ သိပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ပဲ သူ႔ကို ေခ်ာ့ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း
ဘယ္ေလာက္ခံစားေနရလဲ ဆိုတာကို ကၽြန္မျမင္႐ံုနဲ႔ သိပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မအဲဒီ့ဇာတ္ေကာင္ကို ေတာ္ေတာ္မုန္းမိတယ္။
နာက်ည္းမိတယ္။ ကူညီဖို႔အတြက္ ကၽြန္မဝန္မေလးပါ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အဆင္ေျပဖို႔အတြက္ ကၽြန္မလုပ္ေပးခ်င္ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီ့တုန္းက ဘာလို႔ "ဒါေပမယ့္" ဆိုတဲ့စကား ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ေပၚလာရတာလဲ။ ကၽြန္မစဥ္းစားရင္
ေခါင္းေတြ႐ႈပ္လို႔ ကၽြန္မ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ထားခဲ့လိုက္တယ္။
ဘယ္တုန္းက ေျပာင္းသြားမွန္းမသိတဲ့ အေရာင္ေတြ…ကၽြန္မ
ရင္ထဲကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။ အမုန္းေတြမဟုတ္ေတာ့တဲ့ အခ်စ္ေတြေရာက္လာခဲ့တယ္။ နာက်ည္းမႈေတြ
ေပ်ာက္ကြယ္ၿပီး ၾကင္နာမႈေတြေရာက္လာတယ္။ ေဩာ္…ကၽြန္မ အဲဒီ့ဇာတ္ေကာင္ကို ခ်စ္မိေနၿပီလား။
ဟုတ္ပါတယ္…ကၽြန္မဝန္ခံပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေမးၿပီး ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေျဖလိုက္ေပမယ့္
အဲဒီ့ဇာတ္ေကာင္ ကၽြန္မရဲ့အေျဖကိုၾကားသြားပါတယ္။
အဲဒီ့တုန္းက အခ်စ္ကို သိပ္အေလးမထားတတ္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ပဲလားေတာ့
မသိဘူး။ ဒီအတိုင္း ၿပီးသြားမွာပါေလလို႔ စဥ္းစားၿပီး ေနခဲ့လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မ
ပညာေတာ္သင္ခဏသြားရတယ္။ အဲဒီ့ေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ရတယ္။
သိပ္ေတာ့စိတ္မခ်ေပမယ့္ သူ႔အေဒၚရွိေနေတာ့ ကၽြန္မ စိတ္ေတာ့မပူမိခဲ့ဘူး။ ဟိုေရာက္ၿပီး
သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး။ သူသူ႔အေဒၚ ဆံုးသြားတယ္ဆိုတဲ့သတင္းကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းဘယ္ေလာက္ေတာင္
စိတ္အားငယ္လိုက္မလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဝမ္းနည္းလိုက္မလဲ ဆိုတာ ကၽြန္မ သိပါတယ္။
တကယ္ပါ…ကၽြန္မ သူ႔အနားမွရွိေနသင့္တယ္။ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိလ်က္နဲ႔
ကၽြန္မ သူသူ႔ကို ဝမ္းမနည္းဖို႔ပဲ ႏွစ္သိမ့္ခဲ့တယ္။ အေဝးတစ္ေနရာကေန ကၽြန္မလုပ္ေပးႏိုင္တာ
ဒီတစ္ခုပဲရွိတယ္ေလ။ ကၽြန္မ သြားရတာ သိပ္မၾကာလို႔ေတာ္ေသးတယ္။ ျပန္လာတာနဲ႔ သူသူနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို
ပံုမွန္အတိုင္းျပန္လည္ ျဖတ္သန္းၾကတယ္။
တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အကူအညီလိုရင္ အဆင္သင့္ပဲ။
ေက်ာင္းပ်က္ၿပီး ကူညီခဲ့ၾကတယ္။ သူသူ ေရးလက္စျဖစ္ေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းကိုလဲ သူဆက္ေရးဖို႔အၾကံေတာင္းတယ္။
ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေပ်ာ္႐ႊင္ေနရင္ ၿပီးတာပဲဆိုတဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ကၽြန္မခြင့္ျပဳလိုက္တယ္။
အဲဒီ့ဇာတ္ေကာင္ကိုလည္း ကၽြန္မစိတ္မဝင္စားေတာ့ဘူးေလ။ ကၽြန္မ မွာလည္း ခ်စ္ရမယ့္သူရွိေနၿပီ
ဆိုေတာ့ ေအးေဆးျဖစ္သြားၿပီလို႔ပဲ ေျပာရမလား။ အဲဒီ့ဇာတ္ေကာင္ကို ကၽြန္မရင္မခုန္ေတာ့ပါ။
အရင္ကလိုပဲ…ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရွိေနေတာ့
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတာ့ ေတြ႔မိၾကတာေပါ့။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဇာတ္ေကာင္ရဲ့ ႀကိဳတင္ၾကံ႐ြယ္မႈအကြက္ထဲကို
ကၽြန္မေရာက္သြားတယ္။ ဇာတ္ေကာင္က ကၽြန္မကို အေၾကြးျပန္ေတာင္းတာပါတဲ့။ ကၽြန္မေျဖလိုက္တဲ့
အေျဖအတြက္ ကလဲ့စားျပန္ေခ်တာပါတဲ့။ ဒါေပမယ့္…ဇာတ္ေကာင္က တန္ရာတန္ေၾကးပဲ ျပန္ယူသြားရင္ေတာ့
ကၽြန္မဘာမွမေျပာလိုပါဘူး။ အခုေတာ့ အျမတ္ပါရသြားတယ္။
ကၽြန္မကသာ ဒီလိုစကားမ်ိဳးေတြသံုးလိုက္တာ ဇာတ္ေကာင္ကေတာ့
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ျပံဳးေနတာကို တစ္ေန႔တစ္ေန႔ေတြ႔ေနတယ္။ ဒီကိစၥကို ကၽြန္မ သူသူ႔ကိုေျပာျပလိုက္မိတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မ ဇာတ္ေကာင္ကို ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားလာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ့ဇာတ္လမ္းေတြကို
တစ္ခုမက်န္သိေနပါလ်က္နဲ႔မ်ား ဒီလိုလုပ္ရတယ္လို႔။ သိေနပါလ်က္နဲ႔ စည္းေက်ာ္ဖို႔ျပင္လာေတာ့
ကၽြန္မ အံ့ဩမိတယ္။ မယံုၾကည္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
ကၽြန္မနဲ႔ ဒီဇာတ္ေကာင္ၾကားမွာ ဆက္သြယ္မႈတစ္ခုခုေတာ့
ရွိေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္… အဲဒါဘာလဲဆိုတာကို ကၽြန္မ႐ွာမေတြ႔ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ မခ်စ္တဲ့သူ လက္လာကိုင္ရင္ေတာင္
ျပန္ၿပီးရန္ေတြ႔တတ္သူ၊ ကၽြန္မ မခ်စ္တဲ့သူက အနမ္းေျခြရင္ေတာ့ ပါးက်ိဳးသြားေအာင္႐ိုက္တတ္သူ။
အခုေတာ့…ဒီဇာတ္ေကာင္ရဲ့ "အေၾကြးျပန္ေတာင္းတာပါ" ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြေအာက္မွာ
ၿငိမ္သက္စြာမ်က္စိမွိတ္ေနခဲ့တယ္။
ကၽြန္မ အဲဒီ့ဇာတ္ေကာင္ကို ခ်စ္ေနေသးတာလား။
ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ္မွားခဲ့တဲ့အမွားအတြက္ပဲ ျပန္ေပးဆပ္ခဲ့တာလား။ ဘာေတြလဲဆိုတာ ကၽြန္မ မေတြးႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ကၽြန္မမွာ ခ်စ္သူရွိေနလ်က္နဲ႔မ်ား ဘာလို႔ဒီဇာတ္ေကာင္ကို မျငင္းခဲ့မိတာပါလိမ့္။ သူသူ႔အေပၚမွာလဲ
ကၽြန္မ သစၥာမ႐ွိသလိုျဖစ္သြားၿပီ။ ကၽြန္မ ဒီဇာတ္ေကာင္ကို ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။ စဥ္းစားလည္းအေျဖကို
႐ွာမေတြ႔ခဲ့ဘူး။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ အေျဖေကာ ရွိေနလို႔လား။
ဇာတ္ေကာင္က ဆက္ၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ခ်င္ေနေပမယ့္
ကၽြန္မပဲ ဒီစာမ်က္ႏွာကို အဆံုးသတ္လိုက္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္…ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ေရးခဲ့ၾကေပမယ့္
အဆံုးသတ္ကိုေတာ့ ကၽြန္မကပဲေရးလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းကို ထပ္ၿပီးခံစားရေအာင္ ကၽြန္မ
မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါ။ ထပ္ၿပီး ခံစားရမွာကိုလဲ မၾကည့္ရက္ေတာ့ပါ။
ကၽြန္မအေပၚမွာ အဲေလာက္ထိနားလည္မႈ႐ွိခဲ့တဲ့
သူသူ႔ကို ကၽြန္မ ဖံုးကြယ္ထားတာ တစ္ခု႐ွိပါေသးတယ္လို႔ ကၽြန္မ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့မွ
ေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။ သူသူ႔ကိုေမးေတာ့ ဇာတ္ေကာင္အေပၚမွာ သူဘာခံစားခ်က္မွမရွိေတာ့ပါဘူးတဲ့။
ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မ ရင္ဖြင့္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မဘယ္သူ႔ကိုမွေျပာျပမထားတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခု
ထြက္က်လာခဲ့တယ္။
ကၽြန္မနဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ သူသူ မသိဘဲ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္
ေရးျဖစ္ခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ ကၽြန္မ အဆံုးသတ္ကိုတစ္ေယာက္တည္း ေရးလိုက္တယ္ဆိုတာကလဲ အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းကိုေရးလိုက္တာပါ။
သူသူနဲ႔ လက္တစ္ကမ္းအလိုမွာ ေရးခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေနေတာ့ သူသူ ပိုဝမ္းနည္းသြားတယ္။
သူသူ မ်က္ရည္ေတြက်လာတာကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္အံ့ဩသြားတယ္။ ကၽြန္မ မထင္ထားခဲ့ဘူးေလ။
ကၽြန္မ အဲလို႔ျဖစ္မွာစိုးရိမ္လို႔ကို ေသခ်ာေအာင္ေမးၿပီးမွ ေျပာျပတာ။ ဒါေတာင္ ဒီလိုလာျဖစ္ေနေသးတယ္။
ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းတက္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေလးဆီ
အေတြးေတြျပန္ေရာက္သြားတယ္။ အခုတစ္ခါနဲ႔ဆို ႏွစ္ခါေတာင္ရွိၿပီ။ ဒါေၾကာင့္…ကၽြန္မဆုေတာင္းလိုက္မိတယ္။
ေနာက္ေနာင္ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြ မၾကံဳေတြ႔ရပါေစနဲ႔လို႔။ အကယ္၍ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးမ်ား ကံမေကာင္းလို႔ျဖစ္လာမယ္
ဆိုရင္လည္း ကၽြန္မဘက္က အျပည့္အဝ ေနာက္ဆုတ္ေပးဖို႔ စဥ္းစားထားၿပီးပါၿပီ။ ဒါကလဲ ကၽြန္မ
သူသူ႔ကို ေပးႏိုင္မယ့္ လက္ေဆာင္တစ္ခုေပါ့။
ကၽြန္မ အခုအခ်ိန္အထိ အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစားမိတာက
အဲဒီ့ဇာတ္ေကာင္ပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာကို ကၽြန္မ စာအုပ္ကေန ပယ္ဖ်က္ဖို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္…ကၽြန္မ
မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ လုပ္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို…..ကၽြန္မအရမ္း
ခင္ရတဲ့ ကၽြန္မရဲ့ သူငယ္ခ်င္း သူသူကလည္း ဒီစာမ်က္ႏွာရဲ့ ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။
No comments:
Post a Comment