ေၾကာက္စိတ္ျပယ္တဲ့ည

"ေၾကာက္စိတ္ျပယ္တဲ့ည"

ဒီညကို ဘယ္လိုေက်ာ္ျဖတ္ရမလဲ လို႔စဥ္းစားေနတုန္း

“ေဝါ…ေဝါ…ေဝါ…”

ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ အတူ မိုးေတြၿပိဳက်လာတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ မိုးရြာတာကို အျပစ္မျမင္ပါဘူး။ အခန္းထဲမွာ ဇိမ္ယူေနလို႔ရတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေနေတာ့။ ဒါေပမယ့္… မိုးရြာရင္ စိတ္က အလိုလိုေနရင္းကို လြမ္းေနတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုလဲဆိုတာကို ေသခ်ာမေျပာႏိုင္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လြမ္းေနတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ 

လြမ္းတဲ့စိတ္ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ဖို႔အတြက္ အင္တာနက္သံုးတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ့အသိက ဝင္လာတယ္။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၂ နာရီထိုးေတာ့မယ္။ ဒီအခ်ိန္ထိ မအိပ္ေသးဘဲ ဘာေတြလုပ္ေနမိတာလဲ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွာကို ေၾကာက္ေနမိတာပါ။ 

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အိပ္ေမာက်ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ဟိုေတြးဒီေတြး ေတြးေနတယ္။ သူမ်ားေတြ အိမ္မက္ကမာၻမွာေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကေတာ့ လက္ေတြ႔ဘဝနဲ႔ တိုက္ပြဲဝင္ေနတယ္။

ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ကၽြန္မ အိပ္ရမွာကို ေၾကာက္ေနတယ္။ အိပ္ယာထဲသာ ဝင္ခဲ့ရတဲ့ရက္ေတြမ်ားေပမယ့္ တကယ္အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့လားဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ပဲသိပါတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့စိတ္ကို အတင္းအိပ္ဖို႔အမိန္႔ေပးခဲ့ရတဲ့ ရက္ေတြက မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။

ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ျပန္ႏိုးထမလာေတာ့မွကို စိတ္ပူေနမိတာလား။ မနက္ျဖန္ဆိုတာကို ရင္မဆိုင္ခ်င္လို႔မ်ား ဒီလိုျဖစ္ေနတာလား။ သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္လို႔မ်ားလား။ ဒါေတြမွမဟုတ္ရင္…ဘာေတြေၾကာင့္မ်ား ဒီလိုျဖစ္ေနတာလဲ။ စဥ္းစားေနရင္း နာရီကိုၾကည့္မိေတာ့ ည ၁ နာရီေက်ာ္သြားၿပီ။ 

ညတစ္ညရဲ့ တစ္ဝက္ကိုေတာင္ ေရာက္ေနၿပီပဲ။

 “ဂီ…ဂီ…ဂီ… ဂီ…ဂီ…ဂီ… ဂီ…ဂီ…ဂီ…”

ဒါက ကၽြန္မအတြက္ ရိုးေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ ငွက္ဆိုးထိုးသံ။ သူမ်ားေတြေျပာတာေတာ့ ငွက္ဆိုးထိုးသံၾကားရတဲ့ သူက ကံမေကာင္းဘူးတဲ့။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးၾကားေနရတဲ့ အသံဆိုေတာ့ ရိုးေနေပမယ့္ အဲဒါေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးကို ကံမေကာင္းျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ ဒါေပမယ့္…ထူးထူးဆန္းဆန္း ဒီညက်မွ သူက ပိုၿပီးအသံက်ယ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခဏပါပဲ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အဲဒီ့အသံေပ်ာက္သြားတယ္။ 

ခဏေနေတာ့ မိုးသံကိုျပန္ၾကားရတယ္။ မိုးေတာ္ေတာ္ရြာေနလား သိခ်င္လို႔ အိမ္ေရွ႕ခဏထြက္ၾကည့္မိေတာ့ ေကာင္းကင္ႀကီးက ပန္းႏုေရာင္အလႊာလိုက္အလႊာလိုက္နဲ႔။ ေၾသာ္…သူငိုေနတာကို ဘယ္သူ႔မွမသိၾကပါလားေနာ္။ မ်က္ရည္စက္ေတြက်ေနတာ အၿပိဳင္အဆိုင္ပါပဲ။ သူလဲ ငိုေနရတဲ့ရက္ေတြမ်ားေတာ့ ၾကည္လင္မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ အေရာင္ေတာင္ေျပာင္းေနၿပီ။  အခုအခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ကၽြန္မ ႏွစ္ေယာက္ပဲ နားလည္တဲ့ အသံမဲ့ဘာသာစကားေတြနဲ႔ ကၽြန္မ အခ်ိန္ကုန္လိုက္မိတယ္။

နည္းနည္းေလးေအးလာေတာ့ ကၽြန္မ သတိထားလိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မမိုးေတြ ရႊဲရႊဲဆိုေနၿပီပဲ။ ဒီအတိုင္းေနရင္ေတာ့ ေနမေကာင္းျဖစ္မွာ ေသခ်ာေနၿပီ။ ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ အေဖနဲ႔အေမပဲ ကၽြန္မအတြက္နဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ရဦးမွာေလ။ ကၽြန္မ အခန္းထဲျပန္ဝင္လာၿပီး အဝတ္အစားလဲလိုက္တယ္။ 

သူမ်ားေျပာတာေတာ့ အခ်ိန္ေတြကို ျမန္ျမန္ကုန္ေစခ်င္ရင္ အိပ္တဲ့နည္းက အေကာင္းဆံုးပဲတဲ့။ သူတို႔ေျပာတာဟုတ္မွာပါေလလို႔ ေတြးလိုက္ၿပီး အိပ္ယာထဲဝင္ခဲ့တယ္။  အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့စိတ္ကို အတင္းအိပ္ဖို႔ ေခ်ာ့သိပ္ေနေပမယ့္ မနက္ျဖန္ ဆိုတဲ့အေတြးက ေပၚလာျပန္တယ္။ မနက္ျဖန္ၿပီးရင္ သဘက္ခါ…ေနာက္လာဦးမယ္။ အေရွ႕မွာျဖတ္သန္းရမယ့္ ေန႔ရက္ေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ရွိေနေသးသည္။ ဘယ္ေတာ့မွေရွာင္လႊဲလို႔မရဘူး ဆိုတာသိေနေပမယ့္ ကၽြန္မေၾကာက္ေနတယ္။ 

 အခ်ိန္ေတြကို ျမန္ျမန္သာကုန္ေစခ်င္ေနေပမယ့္ တကယ္တမ္း အဲဒီ့ေန႔ကိုေရာက္လာမွာကိုေတာ့ ေၾကာက္ၿမဲေၾကာက္ေနေသးတယ္။

“ေၾကာက္စိတ္က ကၽြန္မကို လႈပ္ႏိႈး၊ ဘုရားရွိခိုး” တဲ့။ ဟုတ္သားပဲ…ကၽြန္မ ဘုရားရွိခိုးဖို႔ ေမ့ေနလိုက္တာ။ ေန႔တိုင္းလုပ္ေနၾကအလုပ္တစ္ခု လုပ္ဖို႔က်န္ေနေသးလို႔ထင္တယ္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးတာ။ ဘုရားရွိခိုးအၿပီးမွာေတာ့ မိုးသံတိတ္သြားသလို ကၽြန္မရဲ့စိတ္လဲ ၾကည္လင္သြားတယ္။ အၿမဲတမ္း ဘုရားရွိခိုးၿပီးရင္ ေမေမနဲ႔ေဖေဖကို ဦးသံုးႀကိမ္ခ်ကန္ေတာ့ၿပီးမွ အိပ္ေလ့ရွိသည့္အေလ်ာက္ သူ႔အတြက္လဲ ကၽြန္မ ဆုေတာင္းေပးတယ္။

အဓိက ကေတာ့ က်န္းမာေရးေပါ့။ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့သူေတြအတြက္ ကၽြန္မလုပ္ေပးႏိုင္တာ မ်ားမ်ားစားစားဘာရွိမွာလဲ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ထဲကေန လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ေမတၱာေပးႏိုင္တာပဲ ရွိပါတယ္။ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔အိပ္ရမယ့္ ေနာက္ထပ္ညတစ္ညလို႔ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မေပးတဲ့ ေမတၱာေတြက ကၽြန္မကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ၿပီထင္တယ္။ ေၾကာက္စိတ္ျပယ္တဲ့ညမွာ ကၽြန္မ သူ႔ကို လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ျပံဳးျပမိတယ္…..ၾကည္လင္ေနတဲ့ေကာင္းကင္ႀကီးရယ္

နရီ

(1/August/2012)