အတူတူေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ

"အတူတူေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ"

ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မအခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း သူသူနဲ႔ စၿပီးသိတာကေတာ့ ၆တန္းႏွစ္မွာပါ။ သူသူက စမ္းေခ်ာင္း (၂)ကို နယ္ကေျပာင္းလာတဲ့ေက်ာင္းသူ။ ကၽြန္မက ၄တန္းကတည္းကတက္လာတဲ့သူ။ စမ္းေခ်ာင္း (၂)က မိန္းကေလးေက်ာင္းဆိုေတာ့ လူတိုင္းသိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ ေတာ္ေတာ္ေသာင္းက်န္းတဲ့ နာမည္ႀကီးေက်ာင္းသူေတြစုေနတယ္။ ေက်ာင္းတက္တုန္းက အတူတူျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြကမေရမတြက္ႏိုင္ဘူး။ အဲဒီ့ေန႔ရက္ေတြက အခုဆိုျပန္ေျပာျပလဲ မ႐ိုးႏိုင္မေဟာင္းႏိုင္တဲ့ ေန႔ရက္ေတြျဖစ္ေနၿပီ။ သူသူနဲ႔ ကၽြန္မရဲ့ အမွတ္တရဇာတ္လမ္းေတြထဲက ထူးျခားျဖစ္စဥ္ေလးေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွေမ့သြားမွမဟုတ္ဘူး။

ေယာက္်ားေလးေတြ ေဘာ္လံုးခ်ိန္းကန္သလိုပဲ ကၽြန္မတို႔လဲ ခ်ိန္းၿပီး ႀကိဳးခုန္ၾကတယ္။ ၆ တန္းအားလံုးနီးပါး အတန္းလိုက္ၿပ္ိဳင္ၾကတာ။ ဒီလိုပဲ သူႏိုင္လိုက္ ကိုယ္ႏိုင္လိုက္ ရန္ျဖစ္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့ၾကတယ္။ ၇တန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေ႐ွ႕မ်က္ႏွာစာမွာ မကစားရဘူးလို႔ ေျပာထားလဲ ကၽြန္မတို႔က ဆရာမ မဝင္တဲ့အခ်ိ္န္မွာႀကိဳၿပီးထမင္းစားထားၾကတယ္။ ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႔ စၿပီး ကစားေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ့တုန္းကဆို ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အၿမဲတမ္းလိုလို တစ္သင္းတည္းက်ေအာင္ လုပ္ယူၾကတယ္။

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီလိုပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ ကစားရင္းအခ်ိန္ေတြကုန္မယ္လို႔ပဲ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ သူသူက ကၽြန္မရဲ့အိမ္မက္ေတြကို ဖ်က္စီးလိုက္တယ္။ သူေစာ္စထားတာ အဲဒီ့ ၇တန္းႏွစ္ေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမွာေခတ္စားတာက ေစာ္ကိစၥေတြ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ ေစာ္လဲမသိ ဘဲလဲမသိခဲ့တဲ့ အ႐ြယ္ေပါ့။ ကၽြန္မက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူတူ ကစားဖို႔ကိုပဲ အားသန္ေနခဲ့တယ္။ သူသူ႔ကို သူမ်ားဆီေပးလိုက္ရမွာကို မလိုလားဘူး။ တကယ္ေတာ့ ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းရင္ သူသူ႔ကို သူ႔ေစာ္ကလာၿပီးေခၚတယ္။ ၿပီးရင္မုန္႔ဝယ္စားၾကတယ္။ ေက်ာင္းတစ္ပတ္လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကိုထားၿပီး အဲလိုသြားတာကို ကၽြန္မ မလိုလားဘူး။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ ကၽြန္မ မဆံုး႐ွံဳးခဲ့ပါဘူး။ သူကလဲ ကစားတာကိုပိုၿပီး မက္ေမာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို႔ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ၈တန္းလို႔ေခၚတဲ့ အလယ္တန္းရဲ့ အႀကီးဆံုးအတန္းကိုေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီ့မွာလည္း အခန္းတူေတာ့ ပိုၿပီးေသာင္းက်န္းၾကတာေပါ့။ အတန္းထဲမွာ ဆရာမ မဝင္တဲ့အခ်ိန္ေတြဆို ကၽြန္မတို႔ ထံုးစံအတိုင္း ေဘာ္လံုးကန္ၾကတယ္။ ဒီတစ္ခါက တန္းခြဲ (က)နဲ႔ (ဂ) ခ်ိန္းပြဲကန္ၾကတာ။ အဲဒီ့စာသင္ႏွစ္က ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြႀကီးပဲေလ။

သူသူနဲ႔ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ဝိုင္းေျမွာက္လို႔ ကၽြန္မေစာ္စၿပီးထားျဖစ္ခဲ့တယ္။ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ေစာ္ထားတယ္ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာ့ ေသခ်ာမသိေပမယ့္ ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ့ေကာင္းတယ္ထင္တာပဲ။ သူမ်ားေတြေမးသလို ေယာက္်ားေလးလိုေနတာလား ဆိုေတာ့လဲ မဟုတ္ဘူး။ မိန္းကေလးဆန္ဆန္ေနတာလား ဆိုေတာ့လဲ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ေတြပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူသူက ကၽြန္မကိုေျပာလာတယ္။ သူအတန္းထဲကတစ္ေယာက္ကို ႀကိဳက္တယ္လို႔။ သူဘယ္သူ႔ကိုႀကိဳက္တာလဲဆိုတာ ႐ွာေဖြေတြ႔႐ွိၿပီးတဲ့ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္အံ့ဩခ့ဲရတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို ကၽြန္မစိတ္ဝင္စားေနတဲ့ တစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ေနလို႔ေလ။ ဒီသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဟုတ္ေနပါၿပီ။ ကၽြန္မဘာဆက္လုပ္ရပါ့မလဲ စဥ္းစားေတာ့ ဒီအတိုင္းဖြင့္မေျပာေတာ့ဘဲ ေနလိုက္တာေကာင္းမယ္လို႔အေတြးရလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ သူ႔ကိုဒီကိစၥမေျပာျပခဲ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း လွ်ိဳ႕ဝွက္တယ္ပဲေျပာေျပာ၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အေရးမစိုက္ဘူးပဲေျပာေျပာပါ။ ကၽြန္မ ခံႏိုင္ရည္႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေျပာလိုက္လို႔ သူစိတ္ညစ္သြားမွာကိုေတာ့ ကၽြန္မၾကည့္မေနႏိုင္ဘူးေလ။

ကၽြန္မရဲ့ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ဆုေတာင္းမျပည့္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳက္တဲ့တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကိုဖြင့္ေျပာလာခဲ့တယ္ေလ။ ကၽြန္မက ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကို အသိမေပးခ်င္ေတာ့ ဒီကိစၥကိုအဲဒီ့တစ္ေယာက္နဲ႔ တိုင္ပင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔သူနဲ႔ ကိစၥကို ဘယ္သူမွမသိဘဲ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ပဲသိခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဘဝမွာ ဘယ္သူမွမသိဘဲကိစၥတစ္ခုကို လုပ္ဖူးတာ ဒါပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ပဲ။ အရင္အခ်ိန္ေတြတုန္းကဆို ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ သိတယ္။

သူသူနဲ႔ကၽြန္မ အခင္အမင္မပ်က္ခ်င္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအေၾကာင္းကို ဖုံးကြယ္ထားတာ ၉တန္းေရာက္တဲ့အထိပဲေပါ့။ ၉တန္းမွာတုန္းက ပထမကေတာ့ အတန္းမတူၾကဘူး။ ေနာက္ေတာ့မွဘာသာရပ္ေတြခြဲလိုက္မွ ျပန္တူသြားတယ္။ က်ဴ႐ွင္ကလဲ အတူတူတက္ျဖစ္ေတာ့ သံေယာဇဥ္ပိုၿမဲသြားတာေပါ့။ သူသူက သူႀကိဳက္တဲ့တစ္ေယာက္ဆီက သူလိုခ်င္တဲ့အေျဖမရတဲ့ေနာက္ပိုင္း တျခားေစာ္ေတြထားျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ လက္တြဲလ်က္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္……ကံကသူ႔ဘက္ပါတယ္ထင္တယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ သူ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို သိသြားတယ္။

သူသိသြားေတာ့ ကၽြန္မကို စိတ္ဆိုးတယ္။ ဟိုတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ စိတ္ေကာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက သေဘာထားျပည့္ဝတယ္ေလ။ သူသူက ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ခဏတာ စိတ္ဆိုးတာေလာက္ပဲျဖစ္တာပါ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒီလိုပဲ ျပန္ေခၚတာပဲေလ။ သူက သေဘာထားျပည့္ဝတယ္။ အရင္လိုပဲ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္နဲ႔ ၉တန္းကိုေအာင္ျမင္စြာ ေျဖဆိုႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ မွတ္မိပါေသးတယ္။ ၉တန္းႏွစ္တုန္းက အတန္းထဲမွာ ၾကက္ေတာင္ကစားလို႔ ဆရာမေတြက လာဆူၾကတဲ့ေန႔ကို။ ေနာက္ၿပီး ဓာတုေဗဒ အတန္းအခ်ိန္ဆို ေက်ာက္ေက်ာလုပ္စားရတာ။ ေဩာ္……ေမ့ေတာ့မလို႔ ဆရာမေတာင္ၿပိဳလက္ဝါးကို။ သူသူနဲ႔ ကၽြန္မဆို အတန္းထဲမွာ စာအေမးခံရတဲ့ စာရင္းထဲမွာ အၿမဲတမ္းထိပ္ဆံုးက။ စာမရလို႔ အ႐ိုက္ခံရရင္လဲ ေ႐ွ႕ဆံုးကပဲ။

၁၀တန္းႏွစ္ကို ဘယ္လိုေရာက္လာမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။ ဒီႏွစ္ကေတာ့ သူသူနဲ႔ကၽြန္မ အတန္းလည္းမတူဘူး က်ဴ႐ွင္လည္းမတူဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းမွာေတြ႔တာနဲ႔ စကားေတြကို ေဖာင္ဖြဲ႔ေအာင္ကိုလုေျပာၾကတယ္။ တစ္လေလာက္ေက်ာင္းတက္ၿပီးေတာ့မွ သူသူတို႔တန္းခြဲကို ျဖဳတ္ၿပီး တျခားအခန္းေတြထဲခြဲထည့္ေပးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူသူနဲ႔ကၽြန္မ အတန္းျပန္တူတယ္။ ႏွစ္ေယာက္က သိပ္ခင္ၾကလို႔နဲ႔တူတယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အခန္းျပန္တူၾကတယ္။ ဒီႏွစ္ကေတာ့ ႐ွယ္ႏွစ္ေလ။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ေနာက္ဆံုးေနရတဲ့ႏွစ္ဆိုၿပီး ေရလည္ေသာင္းက်န္းၾကတာ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မေသာင္းက်န္းတဲ့ႏွစ္ကိုမ႐ွိတာပါ။

၁၀တန္းႏွစ္မွာ ထူးျခားတဲ့ျဖစ္စဥ္တစ္ခုအေၾကာင္းေျပာဦးမယ္။ သူသူနဲ႔ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔က အတန္းအားတယ္ဆိုတာနဲ႔ ကစားၾကတာ။ ေအာက္ထပ္မွာ ၿမိဳ႕နယ္မွဴး႐ံုးခန္း႐ွိတာသိေပမယ့္ အဲဒီ့ေန႔က ၃ နာရီေမးခြန္းေတြမေျဖခင္ တစ္ရက္။ အတန္းေတြ သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ၾကရင္း၊ ခံုစီၾကရင္းနဲ႔ ကစားၾကတာ။ ေအာက္ထပ္မွာက ထူးခၽြန္ေတြေျဖေနရတာကိုမသိဘဲ အေပၚမွာ ကဲခ်င္တိုင္းကဲေနၾကတာ။ သီခ်င္းေတြဆိုေပးတဲ့သူက ဆိုေပး၊လက္ခုပ္တီးေပးတဲ့သူက တီးနဲ႔ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မက မင္းသားအက ကေနတာ။ တကယ့္ဇာတ္ပြဲက်င္းပေနတယ္လို႔ေတာင္ ထင္ရတယ္။ တျခားအဖြဲ႔ေတြကလဲ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ကို ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ အားေပးေနၾကတာေလ။

အဲလို ကၽြန္မကမင္းသားအက ကလို႔ေကာင္းေနတုန္း အခန္းတံခါးက ပြင့္လာတယ္။ တျခားသူေတြက ကၽြန္မကိုအာ႐ံုစိုက္ေနၾကေတာ့ တံခါးဘက္ကို ေက်ာေပးထားၾကတယ္။ အဲဒီ့မွာ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ အတန္းပိုင္ဆရာမက ခါးႀကီးေထာက္ၿပီး မိန္႔မိန္႔ႀကီးျပံဳးၾကည့္ေနတာ။ သြားပါၿပီ။ အဓိက တရားခံက ကၽြန္မျဖစ္ေနၿပီေလ။ အားလံုးက ဝိုင္းအားေပးတာဆိုေတာ့ ေခါင္းေဆာင္မင္းသားေပါ့။ ဒီေတာ့ ဆရာမကဝင္လာၿပီး "ဟဲ့……ေကခိုင္ဝင္း၊ နင္က မင္းသားအက ကရေအာင္ ငါ့အခန္းက ဇာတ္သဘင္ပြဲ ႏႊဲတဲ့ေနရာလား။ ေအာင္မေလးေလး…… ေအာက္မွာထူးခၽြန္စာေမးပြဲေတြ႐ွိတယ္ဆိုတာ နင္တို႔မသိၾကဘူးလား။ ငါေတာ့ ေသခ်င္ပါတယ္။ ငါ့အတန္းကလို႔ေတာ့ ထင္ေနတာ။ ဒါေပမယ့္ မေသခ်ာလို႔။ အခုေတာ့လက္ပူးလက္က်ပ္မိၿပီ။ ေဩာ္……နင္က က႐ံုတင္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အဆိုကလဲ ေကာင္းသား။ ေအာက္ထပ္ကေနေတာင္ နင့္အသံကို ၾကားရတာၾကည္ေနတာပဲ။" လို႔ဆူပါေလေရာ။

ကၽြန္မတို႔ေတြအားလံုး တိတ္ဆိတ္သြားလိုက္ၾကတာ ဘာမွေတာင္ျပန္မေျပာႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္မ ဆရာမကို ျငင္းလိုက္တာတစ္ခုပဲ႐ွိတယ္။ "teacher သမီး သီခ်င္းဆိုတဲ့အထဲမွာ မပါဘူး။ သူတို႔ဆိုေပးလို႔ သမီးက က႐ံုပဲကတာပါ။" ဒီေတာ့မွ ဆရာမစိတ္နည္းနည္းေျပသြားပံုရတယ္။ ေနာက္တစ္ခါဆူညံပူညံလုပ္လို႔ကေတာ့ နင္တို႔ကို႐ံုးခန္းပို႔မယ္လို႔ ေျပာၿပီးထြက္သြားတယ္။ ဟူး…… အဲေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ အားရပါးရ ရယ္ႏိုင္ၾကေတာ့တယ္။

အဲဒီ့တစ္ေခါက္က ႐ံုးခန္းကိုေတာ့ မေရာက္လိုက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႐ံုးခန္းကိုမေရာက္ဖူးဘဲနဲ႔ေတာ့ ေက်ာင္းကိုေအာင္လာတာမဟုတ္တဲ့အထဲမွာ ကၽြန္မနဲ႔ သူသူပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ ၇တန္းႏွစ္လို႔ထင္တယ္။ ေဘာ္လံုးေပါက္တိုင္းကစားၾကတုန္းကေပါ့။ ကၽြန္မနဲ႔ သူသူနဲ႔က ကစားရင္တစ္ဖြဲ႔ထဲ က်တာကမ်ားတယ္။ အဲဒီ့တစ္ေခါက္ကလဲ တစ္ဖြဲ႔ထဲပဲေလ။ အဲဒီ့ေန႔တုန္းကေပါ့……ေက်ာင္းေ႐ွ႕မွာ မကစားရဘူးလို႔ေျပာထားလို႔ မ႐ွိ႐ွိတဲ့ေနရာကို သူမ်ားေတြနဲ႔ လုၿပီးကစားၾကရတဲ့ေန႔။ လူေတြကလဲ ႐ွဳပ္ေနေတာ့ ကိုယ့္လူသူ႔လူ မနည္းခြဲေနရတယ္။ ကၽြန္မက သူသူ႔ကို အခ်က္ျပၿပီး ေဘာ္လုံးကိုလွမ္းအပစ္ သူကလဲ ေဘာ္လံုးဘယ္ကိုသြားမယ္ဆိုတာ သိလို႔ အဲဒီ့ဘက္လိုအေျပး

ဟိုက္………သြားပါၿပီ။ ကၽြန္မအားနဲ႔ ပစ္လိုက္တဲ့ေဘာ္လံုးက လမ္းေလွ်ာက္လာေနတဲ့ဆရာမ တစ္ေယာက္ရဲ့ ညာဘက္ရင္ဘတ္ကိုသြားထိပါေလေရာ။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးတာနဲ႔ အတန္းထဲကို အကုန္ေျပးဝင္ၾကတာေပါ့။ ေဘာ္လံုးကို ဘယ္သူေကာက္လာမလဲဆိုတာေတာင္ သတိမထားမိလိုက္ဘူး။ အတန္းထဲေရာက္ေတာ့မွ (ဃ) တန္းက သူငယ္ခ်င္းကလာၿပီး "ငါ့ကို ခုဏကဆရာမက ဆြဲထားၿပီး ဘယ္အတန္းကလဲလို႔ ၾကည့္သြားတယ္ဟ"လို႔ေျပာတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔သူသူက "အေရးမႀကီးပါဘူးဟာ။ မေတာ္တဆထိမိသြားတာပဲဟာကို။ တမင္သူ႔ကိုခ်ိန္ပစ္တာမွ မဟုတ္တာ" ဟုသာ သူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေျပာလိုက္သည္။

တကယ္ေတာ့………ျပႆနာကတက္တာမွတကယ့္ျပႆနာပဲ။ အတန္းတက္ၿပီးလို႔သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး။ ဆရာမေတြေရာက္လာတယ္။ ဘာကိစၥမ်ားျဖစ္လို႔လဲဆိုၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုဏကလာေျပာသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းလဲပါလာတာေတြ႔လိုက္တယ္။ ကၽြန္မနဲ႔သူသူ႔ကို အတန္းေ႐ွ႕ထြက္ခဲ့ဖို႔ေခၚေတာ့ သူတို႔ေနာက္လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးက ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္ဆိုလို႔ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး႐ံုးခန္းကို လိုက္သြားၾကရတယ္။

ဟိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေဘာ္လံုးနဲ႔ပစ္ေပါက္လုိက္မိတဲ့ ဆရာမကေရာက္ေနၿပီ။ သိလုိက္ပါၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ေတာ့ အျပစ္ေပးခံရေတာ့မယ္ဆိုတာ။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေဘာ္လံုးကိုပစ္လိုက္တာ ဘယ္သူလဲလို႔ စၿပီးေမးပါေလေရာ။ ကၽြန္မကလဲ အမွန္အတိုင္းဝန္ခံလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟိုဆရာမက မေက်နပ္လို႔လာတိုင္တာတ့ဲ။ ေနာက္ေတာ့ ထပ္ေမးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ဆရာမကို ထိသြားတာကို ဘာလို႔ျပန္မေတာင္းပန္တာလဲတဲ့။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မရဲ့အမွားျဖစ္သြားၿပီေပါ့။ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထုိးလို႔ပါလို႔ ကၽြန္မျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့။ အဲ့ဒီ့တုန္းက ေတာင္းပန္တဲ့ေက်ာင္းသူက သူပစ္တာမဟုတ္ဘဲနဲ႔ သူလာေတာင္းပန္သြားတယ္တဲ့။

ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူကပဲ ေတာင္းပန္ေတာင္းပန္ေပါ့။ ျပန္ေတာင္းပန္ရင္ ၿပီးေနတဲ့ဟာကိုပဲ ဘာေတြ႐ွည္ေနတာလဲမသိဘူးလို႔ ေျပာေနမိတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ဒု - ေက်ာင္းအုပ္က "ကဲ…ကဲ…ေတာ္ၿပီ။ နင္တို႔ကဆရာမကို ေတာင္းပန္လိုက္။ ေနာက္ဆို ဒါမ်ိဳးမျဖစ္ေစရပါဘူးလို႔ ကတိေပးလိုက္။ ဟုတ္ၿပီလား" လို႔ေျပာေတာ့မွပဲ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရင္ေအးရတယ္။ ေတာင္းပန္ၿပီးေတာ့လဲ ဆရာမက သိပ္ေက်နပ္ပံုမရေသးတဲ့ပံုပဲ။ ကၽြန္မနဲ႔ သူသူ႔ကို လက္မွတ္ထိုးခိုင္းေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါဒီလိုထပ္ျဖစ္ရင္ မိဘေခၚမယ္ေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း ဘာမွတံု႔ဆိုင္းမေနဘဲ ျမန္ျမန္လက္မွတ္ထိုးေပးၿပီး ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီ့ဆရာမနဲ႔ ေရစက္ဘယ္ေလာက္ပါလဲဆိုရင္……၈တန္းႏွစ္မွာ သူက ကၽြန္မတို႔အခန္းကို ဘာသာရပ္တစ္ခုသင္ဖို႔ လာၿပီးတာဝန္က်ေသးတယ္။ သူ႔အခ်ိန္ဆို သူသူနဲ႔ကၽြန္မ ဘယ္ေနရာေ႐ွာင္ေနရမလဲပဲ စဥ္းစားေနခဲ့ၾကတာ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သူက ကၽြန္မတို႔ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူးေလ။ အဲဒါကလဲ ေက်ာင္းတုန္းက အမွတ္တရတစ္ခုပဲေပါ့။ အခုေတာ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ျဖစ္ေနၿပီေလ……

အထက္တန္းေက်ာင္း စာေမးပြဲေအာင္ေတာ့ သူသူနဲ႔ ကၽြန္မ ဂုဏ္ထူးႏွစ္ခုစီနဲ႔ ေအာင္ခဲ့ၾကတယ္။ အမွတ္ေပါင္းသြားထုတ္ေတာ့လဲ သူသူက ကၽြန္မထက္ ၁ မွတ္ပဲပိုသာတယ္။ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေလွ်ာက္လႊာျဖည့္ေတာ့လဲ အတူတူျဖည့္ခဲ့ၾကတယ္။ တကၠသိုလ္က်လာေတာ့လဲ ကြန္ပ်ဴတာကို ႏွစ္ေယာက္လံုးအတူတူက်လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက အေဝးသင္တက္ဖို႔ေျခလွမ္းခဲ့ေပမယ့္ သူသူကေတာ့ အိမ္ကတက္ေစခ်င္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာကိုပဲေ႐ြးခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသာမတူတာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အနည္းဆံုးတစ္ပတ္မွာ တစ္ရက္ေတာ့ေတြ႔ျဖစ္တယ္။ တျခားသူေတြနဲ႔ ဖုန္းမေျပာရရင္ ေနပါေစ။ ကၽြန္မနဲ႔သူသူက တစ္ပတ္ဖုန္းမေျပာရရင္ မေနႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္က အႀကိဳက္ခ်င္းသိပ္ေတာ့မတူၾကေပမယ့္ တြဲလို႔ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အျမင္မတူၾကေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီခရီးပဲသြားေနၾကတာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ အႀကိဳက္တူတာေတြ႐ွိေပမယ့္ ရန္ျဖစ္တယ္ေတာ့ တစ္ခါမွမ႐ွိဖူးဘူး။ အေနသာေဝးသြားမယ္ ႏွစ္ေယာက္က အၿမဲမျပတ္ အဆက္အသြယ္႐ွိေနတယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူေရးျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြထဲမွာ စာမ်က္ႏွာတစ္ခုကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေနရာယူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့စာမ်က္ႏွာကိုေတာ့ "စာမ်က္ႏွာမ်ားထဲက စာမ်က္ႏွာ" ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးဖို႔စီစဥ္ထားပါတယ္။

ထာဝရသူငယ္ခ်င္း

နရီ