ကၽြန္မ တန္ဖိုးထားရမည့္အရာ

 "ကၽြန္မ တန္ဖိုးထားရမည့္အရာ"

ကၽြန္မရဲ့ စာၾကည့္စားပြဲမွာ စာထိုင္မလုပ္ျဖစ္တာ ၃လေတာင္ ႐ွိၿပီလို႔ နံရံမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ ျပကၡဒိန္ေလးက ျပေနတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ေမလေက်ာင္းစဖြင့္ကတည္းက မထိုင္ျဖစ္ခဲ့တာ။ အရင္အခ်ိန္ေတြတုန္းက စားပဲြမွာစာထိုင္လုပ္ေနၾကျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မ အခုတေလာ ဘာေတြလုပ္ေနမိပါလိမ့္။ ကၽြန္မရဲ့ စာၾကည့္စားပြဲေလး အထီးက်န္ေနခဲ့တာ ဟိုး…မိုးေတြစ႐ြာကတည္းကေပါ့။ ထိုင္ေနက်ခံုေလးမွာ မထိုင္တာၾကာေတာ့ ကိုယ့္ထိုင္ခံု ဟုတ္ေသးရဲ့လားလို႔ေတာင္ ေမးခြန္းထုတ္ရေတာ့မယ္။ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခံုေလးဟုတ္ေသးရဲ့လားလို႔ေတာင္ သံသယဝင္မိတယ္။

ဒီေန႔ညေနေတာ့ ကၽြန္မရဲ့စားၾကည့္စားပြဲေလးကို အေႏြးဓာတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒီေန႔ ေတြ႔လိုက္ရတာက တစ္ခုတည္းအေနနဲ႔ ရပ္တည္ေနတဲ့ စာၾကည့္စားပြဲေလးကို အေဖာ္ျပဳေပးေနတဲ့ ထိုင္ခံုေလး။ သိပ္ကိုဂုဏ္ယူဖို႔ေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္းေပါ့။ အနားကေန တစ္ဖဝါးမွမခြာဘဲ ေဘးမွာအတူ႐ွိေနေပးတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳးေလးျမင္လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္မ သူ႔ကိုပစ္ပယ္ထားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီေလ။ ဒီညေနေတာ့ ဟိုးအရင္ကလိုပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ကၽြန္မခံစားရတယ္။ ကၽြန္မရဲ့ စာၾကည့္စားပြဲမွာထိုင္ၿပီး စာေတြလုပ္ေနမိတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မက ေက်ာင္းစာလုပ္ရမွာပ်င္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ အရင္ကအခ်ိန္ေတြမွာလဲ စားပြဲမွာထိုင္ၿပီး ေက်ာင္းစာလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ကူးထဲ႐ွိတဲ့စာေတြကို ခ်ေရးေနတတ္တာပါ။ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းေနပါၿပီ။ 

ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မဘာလို႔ ေက်ာင္းစာေတြလုပ္ေနမိလဲလို႔ ေတြးေနတာ… စိတ္ပါဝင္စားလို႔ စာလုပ္ေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီေန႔အၿပီးမေရးရင္ အမွတ္မရမွာစိုးရိမ္လို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခုခုကိုေမ့ေပ်ာက္ခ်င္ေနလို႔လား။ ေမးခြန္းေတြကို စာလုပ္ေနရင္းနဲ႔ စဥ္းစားေနေပမယ့္ တစ္ဝက္ေလာက္ေရာက္မွ အေျဖကထြက္လာတယ္။

စိတ္ညစ္ေနရင္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခုခုကိုေမ့ေပ်ာက္ခ်င္ရင္ ကၽြန္မေက်ာင္းစာလုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္႐ွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး အရမ္းဝမ္းနည္းေနရင္လည္း ေရခဲမုန္႔စားတတ္တယ္။ စာလုပ္တတ္တယ္။ ဒါေတြနဲ႔ပဲ စိတ္ကိုေျဖေဖ်ာက္ခဲ့တယ္။ အခုလည္း ကၽြန္မဘာကိစၥေၾကာင့္မ်ား စာေတြလုပ္ေနမိတာပါလိမ့္။ ဘယ္ကိစၥကိုေမ့ေပ်ာက္ခ်င္ေနတာပါလိမ့္။ စဥ္းစားရင္းေနရင္းနဲ႔ပဲ ေမ့သြားၿပီလား။ ဘယ္ေမ့ပါ့မလဲ……ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူ ရင္နာခဲ့ရတဲ့ေန႔ေတြကို။

တကယ္ေတာ့ သူ႔အတိတ္ေတြက ကၽြန္မနဲ႔လုံးဝမဆုိင္ပါ။ ဒါကို ကၽြန္မဘာလို႔မ်ား စိတ္ဝင္စားေနရတာလဲ။ ဘာလို႔မ်ား သိပ္သိခ်င္ေနရတာလဲ။ သူေျပာလဲေျပာစရာပါပဲ။ ကၽြန္မ သူ႔အေၾကာင္းေသခ်ာမသိပါဘူး။ သိခ်င္လို႔ သူ႔ကိုေမးေတာ့လဲ မေျပာျပဘူး။ စံုစမ္းေတာ့လဲ စပ္စုလိုက္တာတဲ့။ ကဲ……ဒီေတာ့ ကၽြန္မဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။ အတိတ္ေတြကို စိတ္မဝင္စားတတ္တဲ့သူ၊ ဒီေန႔နဲ႔ မနက္ျဖန္ေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးခ်င္တဲ့ ကၽြန္မကပဲ အတိတ္ေတြဆီေရာက္ရာက္သြားေနတယ္။

သူ႔အတိတ္က ကိစၥတစ္ခုကိုသိလိုက္ရတာနဲ႔ပဲ ကၽြန္မခံႏိုင္ရည္မ႐ွိလို႔ စာေတြထိုင္လုပ္မိေနတယ္။ သူ႔အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြကို ၾကားမိ႐ံုနဲ႔ပဲ ငိုခ်င္ေနမိလို႔ ေက်ာင္းစာေတြကိုလုပ္ေနတယ္။ သူနဲ႔ပတ္သတ္လာရင္ အမႈိက္ကစ ျပႆဒ္မီးေလာင္ဆိုသလိုပဲ။ သူ႔အတြက္ ကိစၥေသးေသးေလးက ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေနတတ္တယ္။ ဘာလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ……ကၽြန္မရဲ့ စာၾကည့္စားပြဲေလးမွာ စာထိုင္လုပ္ျဖစ္ေအာင္ ကူညီေပးတဲ့ သူ႔ကိုပိုၿပီးခ်စ္မိသြားၿပီ။ 

သူ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ့ စာၾကည့္စားပြဲေလး ျပန္ၿပီးစိုေျပလာၿပီ။ စာၾကည့္စားပြဲဆိုတာ စာၾကည့္တဲ့သူ႐ွိမွ တင့္တည္တာမဟုတ္လား။ ဒီအတိုင္းပစ္ထားလိုက္ရင္ေတာ့ ႐ိုး႐ိုးသာမာန္ စားပြဲတစ္လံုးျဖစ္သြားမွာေပါ့။ တကယ္ေတာ့……… သက္႐ွိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သက္မဲ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ကိုယ္ကပစ္ထားပါမ်ားရင္ ဒါမွမဟုတ္ ၾကာသြားရင္ အေနေဝးၿပီး စိမ္းသြားတတ္တယ္။ ကိုယ္ကတန္ဖိုးမထားတတ္ရင္ သူကလဲ ကိုယ့္ကိုတန္ဖိုးထားမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ညကစၿပီး စာလုပ္မယ္ဆိုရင္ တျခားေနရာေတြထက္ စာၾကည့္စားပြဲေလးကိုပဲ တန္ဖိုးထား ဦးစားေပးေတာ့မယ္။ 

(21 July 2012)

SAT

နရီ