"ကၽြန္မႏွင့္ ၿမိဳ႕ရန္ကုန္ လမ္းမေပၚက အျဖစ္အပ်က္မ်ား (၂)"
ေက်ာင္းကိုအမွီေရာက္ဖို႔အတြက္က လမ္းျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ၿပီး
ျမန္တဲ့ဘတ္စ္ကားေပၚ ေျပးတက္မွျဖစ္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ကၽြန္မ အင္းစိန္လမ္းေပၚက လွည္းတန္းကားဂိတ္
သို႔သုတ္ေျခတင္ခဲ့ေတာ့သည္။ မိုးကလည္း သည္းသည္ထက္ပိုသည္းလာေနေသာေၾကာင့္ မိုးခိုလွ်င္ေကာင္းမလားဟု
စဥ္းစားလိုက္ေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းေနာက္က်မည္ကို စိတ္ပူမိ၏။ ဒီလိုနဲ႔ လွည္းတန္း
(၁)လမ္းထိပ္သို႔ ကၽြန္မေရာက္လာေတာ့သည္။ ကၽြန္မ၏ အေရွ႕တြင္ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ လမ္းကို ပံုမွန္ထက္ေႏွးေကြးစြာ
ေလွ်ာက္ေနေသာ အဖြားအိုတစ္ေယာက္။ သူ႔လက္ထဲမွာက အထုတ္တစ္ထုတ္နဲ႔။ မိုးေတြသည္းႀကီးမည္းႀကီး
ရြာေနေသာ္လည္း ဘာကိုမွဂရုမစိုက္အားသည့္ပံုျဖင့္။
ကၽြန္မ အဖြားအိုအနားသို႔ ကပ္သြား၏။ ဘာရယ္ေၾကာင့္ေတာ့မသိ
ကၽြန္မ အဲဒီ့အဖြားအိုကို ထီးမိုးေပးသည္။ ထို႔ေနာက္…
“အဖြားဆီမွာ
ထီးမပါဘူးနဲ႔တူတယ္။” အဖြားအိုက ကၽြန္မ၏အေမးကို ေခါင္းညွိတ္ေျဖရံုတင္မက…
“အရင္ကဆို
ဘူတာနားမွာ အဖြားကို လမ္းစရိတ္ေပးတဲ့ ေကာင္မေလးရွိတယ္။ သူက လိုက္ပို႔ေပးေနၾက။ ဒီေန႔မွ
သူေပၚမလာဘူး။ ေနာက္ၿပီး မိုးေတြကလည္း ရြာလိုက္တာ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္မလာတာလားမသိဘူး။”
“အဖြား
ဘယ္ကိုျပန္ရမွာလဲဟင္” လို႔ ကၽြန္မေမးမိေတာ့…
သူက
“လွိဳင္သာယာကိုျပန္မွာကြယ္”
တဲ့။ ကၽြန္မႏွင့္အတူ ကားဂိတ္ကို လိုက္ခဲ့ဖို႔ အဖြားကို ကၽြန္မ ထီးမိုးေပးရင္း ေျပာလိုက္သည္။
ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခု ဝင္လာျပန္သည္။
ကၽြန္မ အေမေပးထားေသာ ထီးကို အဖြားအိုအားေပးလိုက္မည့္
အၾကံဥာဏ္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မ အေတြးသာျဖစ္ေသာ္လည္း တကယ္မလုပ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္
အားမလိုအားမရ ျဖစ္မိသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဒီထီးတစ္ေခ်ာင္းကိုေတာင္ တြယ္တာေနရတာလဲ။
ကၽြန္မ၏ စိတ္ကို ကၽြန္မ နားမလည္ေတာ့။ ေပးလည္းေပးခ်င္သည္၊ သို႔ေသာ္လည္း ေပးထားခဲ့လွ်င္
အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာ္ အေမဆူမည္ကို စိုးရိမ္ျပန္သည္။ ကၽြန္မ၏ ေရြးခ်ယ္မႈကို အေမက သေဘာတူလွ်င္ေတာ့
ကၽြန္မ ကံေကာင္းမည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္မကို ထီးတစ္ေခ်ာင္း ျဖဳန္းတီးသည္ဟု ယူဆလိုက္လွ်င္
ကၽြန္မဒုကၡေရာက္လိမ့္မည္။
ကၽြန္မအတြက္မၾကည့္ဘဲ အဖြားအိုအတြက္ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္
ကၽြန္မ အေမ့ကို မျမင္သင့္။ ကၽြန္မ၏စိတ္ထဲ ဒြိဟျဖစ္ေနတုန္း ကၽြန္မတို႔အနားသို႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္
ေရာက္လာသည္။ ကၽြန္မစိတ္ထင္ အနီးအနားက စတိုးဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ အလုပ္လုပ္ေသာ မိန္းကေလး။
သူမ လက္ထဲမွာေတာ့ ထီးအနီေလးတစ္ေခ်ာင္း ကိုင္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမက
“အဖြား…
ဒီထီးေလး ေစာင္းသြားပါ။ ကၽြန္မ အဖြားကို အပိုင္ေပးလိုက္တာပါ။ ယူသြားပါေနာ္” ဟု ဆိုေလသည္။
ကၽြန္မ အရမ္းအံ့ၾသမိသြားသည္။ သူမ၏ စိတ္ကို ကၽြန္မ အလြန္ေလးစားမိသည္။ ကၽြန္မမွာ ေရြးခ်ယ္ရန္ခက္ခဲေနေသာ္လည္း
သူမမွာ ေအးေဆးစြာပင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခ်လိုက္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အခု အဖြား၏
လက္ထဲတြင္ ထီးအနီေလးတစ္ေခ်ာင္း ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။
အဖြားအတြက္ ထီးကိုဖြင့္ေစာင္းေပးလိုက္ၿပီးေနာက္
ကၽြန္မ၏ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲသို႔ ကၽြန္မအလ်င္အျမန္ ေမႊေႏွာက္လိုက္သည္။ ကၽြန္မလက္ထဲသို႔ ၁၀၀၀
တန္တစ္ရြက္ပါလာသည္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲ…ၾကည္ႏူးမႈအျပည့္ႏွင့္ အဲဒီ့ေငြစကၠဴကို အဖြားလက္ထဲသို႔
ထိုးထည့္ေပးလိုက္သည္။ အဖြားက ကၽြန္မမ်က္ႏွာသို႔ အေသအခ်ာလွမ္းၾကည့္ၿပီး ေက်းဇူးတင္စကားေျပာေလသည္။
တကယ္ဆို ဒီေက်းဇူးတင္စကားက ကၽြန္မႏွင့္ မထိုက္တန္ပါ။ ခုဏန ထီးလာေပးၿပီး ထြက္သြားေသာ
မိန္းကေလးကိုေျပာရမည့္ စကားမ်ားျဖစ္သည္။ ကၽြန္မက ဘာဆိုဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါ။ အဖြားအိုအတြက္
ကၽြန္မ လုပ္ေပးႏိုင္သည္မွာ သူ႔အတြက္ ခရီးစရိတ္ေပးရံုသာ ျဖစ္သည္။
ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ရွက္မိခဲ့သည့္ အဲဒီ့ခဏတာ
အခ်ိန္ေလးသည္ တသက္ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚက အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
(စင္ကာပူက
ဝယ္လာသည္ဟု ထည့္ေရးရျခင္းမွာ ၾကြားဝါေျပာဆိုခ်င္ေသာေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ဒီဇာတ္လမ္း၏ အဓိကက်ေသာ
က႑တစ္ခုျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထည့္ေရးထားျခင္းျဖစ္သည္။)
No comments:
Post a Comment