ကၽြန္မႏွင့္ ၿမိဳ႕ရန္ကုန္ လမ္းမေပၚက အျဖစ္အပ်က္မ်ား (၁)

"ကၽြန္မႏွင့္ ၿမိဳ႕ရန္ကုန္ လမ္းမေပၚက အျဖစ္အပ်က္မ်ား (၁)"

 

         ကၽြန္မက ေန႔ရက္ေတြကို ဂရုတစိုက္နဲ႔ မွတ္ထားေလ့မရွိေတာ့ အဲဒီ့ေကာင္မေလးနဲ႔ ဆံုတဲ့ေန႔ကို သိပ္မမွတ္မိဘူး။ အဲဒီ့ေန႔က ကၽြန္မ HOME ရံုးခန္းက အိမ္အျပန္… ကုန္သည္လမ္း ကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ေနတုန္း သူမနဲ႔ ဆံုေတြ႔ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို စိတ္ထဲမွာ အခုထိ မွတ္မိေနတယ္။ လမ္းအလည္ ကားေတြၾကားမွာ ျပာယာခတ္သြားတဲ့ သူမရဲ့ မ်က္ႏွာေလး… စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈ၊ အကူအညီေတာင္းတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္… သူမက ဘာအလုပ္လုပ္တဲ့ မိန္းကေလးလည္းဆိုတာကို သူမ ကားလမ္းမကူးခင္တုန္းက ကၽြန္မ မသိပါဘူး။ သူမက ပစၥည္းေတြထည့္ထားတဲ့ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ႏွစ္အိတ္မွ တစ္အိတ္ကို လက္ကဆြဲ၊ ေနာက္တစ္အိတ္ကို ေခါင္းေပၚမွာရြက္ၿပီး မ်ဥ္းက်ားကေန လမ္းျဖတ္ကူးလာေနတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကားလမ္းကမရွင္းေသးတာေၾကာင့္ သူမက လက္အေညာင္းခံၿပီး အိတ္ကို လက္ကဆြဲမထားဘဲ ခဏေဘးမွာ ခ်ထားလိုက္တယ္။

           ကၽြန္မလည္း သူမ မႏိုင္မနင္းနဲ႔သယ္လာေနလို႔ သတိထားၾကည့္ေနမိတယ္။ ခဏေနေတာ့ သူမရဲ့ မ်က္ႏွာ… ကၽြန္မျမင္ေနရတဲ့ အပိုင္းက သူမရဲ့ ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္း။ ကားေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ကၽြန္မၾကည့္ေနေပမယ့္ သူမဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာ ေသခ်ာမျမင္ရဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့လြဲေနၿပီဆိုတာ သိေပမယ့္ ဘာမွန္းမသိရေသးလို႔ ကၽြန္မ စပ္စုဖို႔ေနရာေရႊ႕ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေဟာ္… သူမလက္ထဲကေန ခဏခ်ထားလိုက္တဲ့ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ထဲမွာ ပါလာတဲ့ ကြမ္းသီးစိပ္ေတြ လမ္းေပၚမွာျပန္႔က်ဲေနတယ္။ သူမ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမလဲ မသိျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္… လမ္းေပၚမွာကားေတြနည္းနည္းရွင္းသြားၿပီေလ။ ကၽြန္မ ဘာကိုမွစဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲ သူမဆီကို ေရာက္သြားတယ္။ ကြမ္းစားတာကို ကၽြန္မ မႏွစ္ၿမိဳ႕ေပမယ့္… သူမ ဒါေတြကို ဒီလမ္းမေပၚမွာ ထားခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူမအတြက္ စီးပြားေရးအဆင္ေျပပါ့မလား ဆိုတဲ့အေတြး ကၽြန္မေခါင္းထဲ ေရာက္လာတယ္။

          ဘာျဖစ္တာလဲလို႔ မေမးရေသးခ်င္ဘဲ ကားတစ္စီး ဝင္တုိက္သြားတယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္မကယူဆတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကားတစ္စီးက ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ကို ပြတ္တိုက္မိၿပီး ၿငိၿပီးအိတ္ၿပဲသြားတယ္။ အဲဒီ့မွာပဲ ကြမ္းသီးစိပ္ေတြ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ထဲက ထြက္က်လာၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ဝက္က လမ္းမေပၚမွာက်ေနေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အိတ္ထဲမွာက်န္ေနခဲ့ေသးတယ္။ အေပၚဘက္က ကြမ္းသီးစိပ္ေတြက ေျမႀကီးနဲ႔ မထိေတာ့ ျပန္သံုးလို႔ရမယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္မထင္မိတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ဒါက သူမကိစၥပါ။ ေကာင္းေနေသးတဲ့ ကြမ္းသီးစိပ္ေတြအတြက္ အိတ္တစ္လံုးယူလာခဲ့ဖို႔ သူမကိုမွာလိုက္ၿပီး ကၽြန္မဒီမွာေစာင့္ေနေပးမယ္လို႔ ကတိေပးလိုက္တယ္။ ကၽြန္မက လမ္းအလည္ေခါင္မွာ ဒီကြမ္းသီးစိပ္ေတြကို ေနာက္ထပ္ကားေတြမတိုက္မိ၊ မႀကိတ္မိေအာင္ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ယာဥ္ထိန္းရဲ လုပ္ေနတုန္း သူမကေတာ့ ေခါင္းေပၚရြက္ထားတဲ့ ကြမ္းသီးအိတ္ကို လမ္းေဘးမွာ အေျပးသြားခ်တယ္။

          ကားေတြက မီးပိြဳင့္လႊတ္လိုက္ရင္ ထုနဲ႔ေဒးအၿပိဳင္ေမာင္းထြက္လာေနၾကေတာ့ ကၽြန္မလည္း နည္းနည္းေတာ့ ရွိန္တာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ကားေတြက တစ္လမ္းေမာင္းဆိုေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ မ်ဥ္းျဖဴအတိုင္းမေမာင္းဘဲ မ်ဥ္းျဖဴကို ခြေမာင္းတဲ့ ကားေတြက ရွိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္လံုး လမ္းမအလည္မွရပ္ေနတာဆိုေတာ့ ကားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အရွိန္ေလွ်ာ့ေမာင္းၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကားေမာင္းသမားေတြက ကၽြန္မနဲ႔ ကြမ္းသီးစိပ္ပံုႀကီးကို ေသခ်ာၾကည့္သြားၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ နားမလည္တဲ့ မ်က္ႏွာထားေတြနဲ႔ ရယ္ၿပီးထြက္ခြာသြားၾကတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ သူမက ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္သစ္တစ္လံုးနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္။

          ကၽြန္မတို႔အခ်ိန္ဆြဲမေနေတာ့ဘဲ ျမန္ျမန္ ျမန္ျမန္ ေကာက္ၿပီး ကြမ္းသီးစိပ္ေတြကို ထည့္ၾကတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ… အနားကို ကားတစ္စီး အရွိန္နဲ႔အတင္းဝင္လာတယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးက ပစၥည္းကိုပဲ ကုန္းၿပီးထည့္ေနၾကေတာ့ ကားလာေနတာမသိလိုက္ဘူး။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအနားကို အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ကားကို လက္ျပတားလိုက္တယ္။ ကားက အရွိန္နဲ႔လာေနေတာ့ ဘရိတ္ဖမ္းလိုက္တာ ကၽြီ… ဆိုတဲ့ အသံက်ယ္ႀကီးထြက္သြားေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီ့အေဒၚႀကီးရဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ေဘးကင္းသြားၾကတယ္။ အဲဒီ့အေဒၚႀကီးက အခုေတာ့ ယာဥ္ထိန္းရဲတာဝန္ကို ယူၿပီး ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြမ္းသီးစိပ္ေတြကို သိမ္းက်ံဳးေကာက္ထည့္ေနတယ္။

          ကတၱရာလမ္းနဲ႔ထိေနတဲ့ ကြမ္းသီးစိပ္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔မေကာက္ဘဲ အေပၚယံကိုပဲ ယူၿပီးေကာက္ခဲ့ၾကတယ္။ သူမက အခုေတာ့ အနည္းငယ္ျပံဳးႏိုင္ၿပီေလ။ ကၽြန္မနဲ႔ တရုတ္အေဒၚႀကီးကို သူမက ေက်းဇူးတင္စကားေျပာ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကၽြန္မျမင္ကြင္းနဲ႔ ေဝးရာကို တေရြ႕ေရြ႕ထြက္ခြာသြားတယ္။ ကၽြန္မလည္း အဲဒီ့အန္တီကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာၿပီး ကားဂိတ္ဆီကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ရင္ ကားေတြက်ပ္တတ္ေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္မေနာက္က်ခံၿပီး သူမကိုကူညီလိုက္တယ္။ အႀကီးအက်ယ္ႀကီး ကူညီလိုက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္မ အျပံဳးပန္းေတာ့ ေဝခဲ့တယ္။

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာ လဲေနသူ ထူေပး၊ အားနည္းသူ အားေပးကူညီဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ႔ သိပ္ကိုလိုက္ဖက္ပါတယ္။ အရင္က ကၽြန္မသူမ်ားကို ကူညီဖို႔ ဝန္ေလးေနတတ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာကိုေတာ့ အေျဖရွာမေတြ႔ခဲ့ဘူး။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မစိတ္ထဲက လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ကူညီမႈေလး ေပးလိုက္ရလို႔ထင္တယ္ အဲဒီ့ေန႔ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မ သူတစ္ပါးကို ကူညီဖို႔ ဝန္မေလးေတာ့ဘူး။ အေသးအဖြဲေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ကူညီႏိုင္သေလာက္ ကူညီလိုက္တာကိုက တစ္ျခားသူကို ကူညီရာေရာက္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ လူေတြေျပာေျပာေနတဲ့ "ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္ပဲ ဂရုစိုက္စမ္းပါကြာ… သူမ်ားကိစၥထဲ ဝင္မပါစမ္းပါနဲ႔။" ဆိုတဲ့စကားကို ၿဖိဳသင့္တဲ့ ေနရာမွာ ၿဖိဳပစ္ရမယ္လို႔ ကၽြန္မယံုၾကည္တယ္။ အခုလို ကိစၥမ်ိဳးမွာ "ငါမကူညီလဲ ရပါတယ္၊ တျခားသူ ကူညီလိမ့္မယ္" ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ေတြးတာထက္ "ငါသာမကူညီရင္ သူမေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေတာ့မွာပဲ" ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြးတာပိုေကာင္းပါတယ္။

ေနာက္ေနာင္လည္း ကူညီစရာရွိရင္ ဝန္ေလးမေနေတာ့ဘဲ ကိုယ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီဖို႔ ကၽြန္မ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ။