ဘယ္ေတာ့မွ ႏိုးထမလာေတာ့တဲ့ မိန္းကေလး

"ဘယ္ေတာ့မွ ႏိုးထမလာေတာ့တဲ့ မိန္းကေလး"

          
         ငယ္ငယ္ကေတာ့ အားကစားကလြဲရင္ ဘာကိုမွ စိတ္မဝင္စားခဲ့ေပမယ့္ အသက္ (၁၈)ႏွစ္ေရာက္ေတာ့ သူမရဲ့ ႏွလံုးသားက စကားေျပာလာတယ္လို႔ သူမ ခံစားခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ႏွလံုးသားရဲ့ အေစခံဖို႔ သူမ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်လိုက္တယ္။ သူမ ခ်စ္သူ ရွိလာေတာ့ အရင္ကထက္ ၿပံဳးေပ်ာ္ေနတယ္လို႔ သူမက ယံုၾကည္တယ္။ သူမနဲ႔ သူမရဲ့ ခ်စ္သူ အတူရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သူမရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အၿမဲတမ္းမခြဲမခြာနဲ႔ ရွိေနခဲ့ၾကတယ္။ အခ်ိန္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ကုန္ဆံုးလာေတာ့ သူမ ပညာေတာ္သင္သြားဖို႔အတြက္ အခြင့္အေရး ရခဲ့တယ္။ အဲဒီ့အခြင့္အေရးကို သူမက လက္လႊတ္မခံတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမရဲ့ ခ်စ္သူကို ထားရစ္ခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားခဲ့တယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ အၿမဲလိုလို အဆက္အသြယ္ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ သူမက ခ်ိန္းဆိုထားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရာက္မလာႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေသးေသးေလးတစ္ခုက အစျပဳလိုက္တာ သူမနဲ႔ သူမခ်စ္သူတို႔ လမ္းခြဲဖို႔အထိ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အစက သူမ ျမတ္ႏိုးခဲ့တဲ့ သူ႔ကို အခုမခ်စ္မႏွစ္သက္ေတာ့ပါ။ သူမ ထင္ထားတာနဲ႔ တစ္လြဲစီျဖစ္ေနေလေတာ့ လက္လႊတ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့သည္။

          ထို႔ေနာက္ သူမကို အရမ္းဂရုစိုက္သည့္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆံုစည္းခဲ့သည္။ ဒါကလည္း ကံတရားရဲ့ လွည့္ကြက္တစ္ခုပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ သူမရဲ့ ႏွလံုးသားက နားမလည္တဲ့ ရင္ခုန္သံေတြေၾကာင့္လား။ သူမကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမႈေတြ အျပည့္နဲ႔ ေစာင့္ႀကိဳေနတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခုကို သူမ လက္ခံေပးခဲ့တယ္။ သူမ အတြက္ေတာ့ ဒီတစ္ေယာက္ဟာ ဘဝတစ္ခုလံုးအတြက္သာ ျဖစ္ရမယ္လို႔ သူမ လက္ခံတယ္။ မတူညီတဲ့ ျခားနားမႈေတြရွိေနတဲ့ လူေတြကိုမွ သေဘာက်မိတာ သူမရဲ့ အမွားဆိုတာ အစက သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တစ္ေန႔တစ္ေန႔ မရိုးရေအာင္ ဒုကၡမ်ိဳးစံုနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ရေတာ့မွ သူမ ဘဝဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို နားလည္လာတယ္။ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းမျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ဘဝဆိုတာကို သူမ တစ္ေန႔တစ္ျခား သိလာတယ္။ သူမ ခံစားရမႈေတြကို ၿမိဳသိပ္ဖို႔ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျပသနာေတြက ႀကီးလာၿပီး သူမရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ မာနကို ထိပါးလာေတာ့ သူမ ဆက္လက္ မေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေတာ့တဲ့ လမ္းကေန ထြက္ခြာလာခဲ့တယ္။

          ႏွစ္ခါစလံုး ႏွလံုးနာခဲ့ရတဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္ေနလို႔ သူမက အားကစားနဲ႔ ကုစားဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ သူမ ဘဝမွာ အားကစားကသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအေပးႏိုင္ဆံုးလို႔ ယံုၾကည္ထားတဲ့ ခံယူခ်က္ေတြက ဒီတစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ မွားေနသလိုလို။ သူမရဲ့အရင္က ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ကို သူမက အရမ္းခ်စ္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္ထားတာေတြက တခဏမွာပဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူမ မွန္ကန္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ေတြ႔ၿပီလို႔ ယူဆလိုက္တယ္။ ၾသဂုတ္လရဲ့ မိုးေရစက္မ်ားနဲ႔အတူ သူမဆီကို ခိုဝင္လာတဲ့ သူတစ္ေယာက္။ အရပ္အေမာင္း၊ အသားအရည္၊ ရုပ္ရည္သြင္ျပင္လကၡဏာ ဘယ္အရာမွ အျပစ္ေျပာစရာမရွိေအာင္ ျပည့္စံုသည္ဟု သူမ ထင္မိတယ္။ သူမ ထင္သလို အားလံုးနီးပါးက ေထာက္ခံေပးၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူမ၏ ႏွလံုးသား အနည္းငယ္ ယိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ေယာက္ကေတာ့ အရင္ကလူေတြလို ကြဲျပားျခားနားမႈေတြ မရွိတဲ့အတြက္ သူမနဲ႔လက္ရွိခ်စ္သူတို႔ ခ်စ္ခရီးလမ္းက အခ်ိန္အားျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ၾကာရွည္ခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲဆိုတာမ်ိဳးေတြကို သူမ သိပ္သတိမထားမိ။ သို႔ေပမယ့္ သူမ သတိထားမိတာကေတာ့ သူမခ်စ္သူမွာ သူမ တစ္ေယာက္တညး္ မဟုတ္။ သူမ ရွာေဖြေတြ႔ရွိသြားၿပီျဖစ္တဲ့ သူမခ်စ္သူရဲ့ ေနာက္ေၾကာင္းဇာတ္လမ္းေတြက မရွင္းမရွင္း။ အရာရာ ျပည့္စံုသည္ဟု ထင္ထားသမွ် သဲထဲေရသြန္။ သူမက ယံုၾကည္လိုက္မိၿပီးမွ ယံုၾကည္ျခင္းေတြကို အလြဲသံုးစား လုပ္စားၾကသည္မ်ားပင္။ သူမကလည္း အစကတည္းက ျပတ္သားၿပီဆို လွည့္ၾကည့္သည့္ မိန္းမသားမ်ိဳး မဟုတ္ေလေတာ့ ဒီတစ္ခါ ထြက္ခြာသြားျခင္းက ေနာက္ေၾကာင္းမလွည့္ေၾကာင္း အတိအလင္းေၾကျငာခ်က္ျဖင့္ပင္။

          သူမ တန္ဖိုးထားသည္မ်ားက ယံုၾကည္ျခင္း၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္ နားလည္မႈတို႔ျဖစ္ေသာ္လည္း သူမႏွင့္ ဆံုေတြ႔သူမ်ားကေတာ့ ဒီသံုးခုလံုးကို တန္ဖိုးမထားၾက။ ျပက္ရယ္ျပဳၾက၊ ေလွာင္ေျပာင္ၾကႏွင့္ သူမကို ခဏခဏ ထိုးႏွက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းသြားလာရင္း အခ်စ္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈေတြကို သူမ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ ဘဝကို သူလိုကိုယ္လို ျဖတ္သန္းသြားလာရင္း အလုပ္ရွဳပ္ ေနခဲ့တယ္။ သူမက လူေတြကို ယံုၾကည္ေပးခဲ့တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြေၾကာင့္ လူေတြၾကားမွာေတာ့ နာမည္ႀကီးခဲ့တယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူမ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မမုန္းခ့ဲဖူးပါ။ လူတိုင္းကို သူမႏွင့္ တန္းတူ မခ်စ္ႏိုင္ေသးတာကလြဲရင္ က်န္ေသာအရာမွန္သမွ် ျပည့္စံုလွပါတယ္။ သူမ ေက်ာင္းေတြ ျပန္တက္ေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုျဖစ္ခဲ့တယ္။

          ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက ခင္ၾကတဲ့ သူေတြေပါ့။ သူမ အတြက္ကေတာ့ ဘာမွထူးထူးျခားျခားမဟုတ္ေပမယ့္ သူမရဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဒါကို အခြင့္အေရး တစ္ခုလို႔ ယူဆၿပီး သူမ အနားသို႔ တိုးကပ္လာခဲ့တယ္။ ဒီႏွစ္ေတြထဲမွာလည္း ဒီလိုတိုးကပ္လာမႈေတြကို သူမ လ်စ္လ်ဴရွဳထားခဲ့တယ္။ သို႔ေပမယ့္ ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ သူမ ေတြးလိုက္သည္က ငယ္သူငယ္ခ်င္း။ ေၾသာ္… ငယ္ငယ္တုန္းက ခင္တယ္၊ အခုခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းခ်စ္သူ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြကလည္း ရွိေနေတာ့ သူမအတြက္ အထူးတလည္ ေနာက္ေၾကာင္းဇာတ္လမ္းေတြကို လိုက္ေနစရာလည္း မလိုဘူး။ အိမ္အခ်င္းခ်င္းကလည္း ရင္းႏွီးေနေလေတာ့ ဘာျပသနာမွ မရွိေလာက္ေတာ့ဘူး။ သူမအတြက္ ဒါဟာ အဆင္အေျပဆံုးပဲလို႔ သတ္မွတ္လ်က္ သူငယ္ခ်င္းခ်စ္သူ သီခ်င္းကို သူမ သီဆိုဖို႔ သေဘာတူလိုက္တယ္။ သူမ အတြက္ေတာ့ တာထြက္က ေတာ္ေတာ္ေလးကို အဆင္ေျပမႈေတြနဲ႔ လႊမ္းျခံဳထားခဲ့တယ္။ ဒါေတြက ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ႀကိဳတင္မေတြးထားမိတာက သူမ အမွားပဲ။

          ကြဲျပားျခားနားမႈေတြနဲ႔ လက္တြဲထားတဲ့ ခရီးလမ္းက ေရရွည္မတည္တ့ံဘူး ဆိုတာ သူမ သိသြားတဲ့ေနာက္ေတာ့ သူမဘက္က စတင္ လက္လႊတ္လိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို သူမဘက္က လက္မလႊတ္လွ်င္ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ သူမသာလွ်င္ နာက်င္မႈေတြ ခံစားရမည့္ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ သူမက ႏွလံုးလမ္းေၾကာင္းမွာ ကၽြန္းမ်ားခံေနသလားဟု မွန္းစမိတယ္။ ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္လိမ့္မယ္။ သူမအတြက္ ႏွလံုးသားေရးရာက ဘယ္ေသာအခါမွ အဆင္မေျပခဲ့ဘူး။ အတိတ္ဘဝရဲ့ ကံေၾကာင့္ပဲလား။ ဒီဘဝရဲ့ ကံေၾကာင့္ပဲလား။ သူမကပဲ သတၱိမရွိဘဲ ေရွာင္ဖယ္ေျပးေနခဲ့လို႔ပဲလား။ စဥ္းစားစရာေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ သူမအဖို႔ေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခင္မင္မႈေတြကိုပဲ တိုးပြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ အားေမြးခဲ့တယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ႏွလံုးသား တိုက္ခိုက္ခံရၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ႏွစ္တိုင္း ခံစားခ်က္အသစ္ေတြျဖစ္ေအာင္ သူမ ေမြးထုတ္ခဲ့တယ္။ လူတိုင္းလို အခ်စ္ဆိုတာကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ ပါးစပ္ကေျပာထြက္ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ကာလေတြ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူမလည္း ခံစားခ်က္ေတြကို ေရွ႕တန္းတင္တဲ့ကိစၥေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေလ်ာ့နည္းလာခဲ့တယ္။

          ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၁၂ က သူမကို လွဳပ္ရွားမႈေတြ ျပန္လည္အစပ်ိဳးဖို႔ လုပ္ေတာ့တယ္။ သူမ ဒီတစ္ေခါက္ ေတြ႔ဆံုျဖစ္ခဲ့တဲ့ သူက တျခားသူမေတြ႔ဖူးသမွ်ေတြနဲ႔ မတူ၊ တမူထူးျခားေနေလရဲ့။ သူမရဲ့ ႏွလံုးသားကို ရိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ ေဘာင္ထဲက အၾကည့္ေတြက သူမရဲ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားကို လွဳပ္ႏွိဳးလိုက္သလို။ ဟုတ္ပါတယ္။ သူမရဲ့ ႏွလံုးသားျပန္လည္ ႏိုးၾကားလာခဲ့တယ္။ သူမက ဒါကို အခ်စ္လို႔ သတ္မွတ္လိုက္တယ္။ အခ်စ္စစ္ ဟုတ္မဟုတ္ကိုေတာ့ သူမ ေသခ်ာမသိေသးဘူး။ ပထမေတာ့ သူမရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အမွန္လို႔ ထင္ခဲ့တယ္။ သူမအထင္မမွားပါဘူး။ အစကေတာ့ ဟုတ္ခဲ့တယ္။ သူမကို အခုခ်စ္သူက ေတာ္ေတာ္ဂရုစိုက္တယ္။ အလိုလိုက္တယ္။ အေရးေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေရွ႕သူေရွ႕မွာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ။ ေနာက္ေတာ့ သူမရဲ့အခ်စ္ဇာတ္လမ္းက အလြမ္းဇာတ္ဘက္ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းလဲသြားေနတာကို သတိထားမိလုိက္တယ္။

          သူမ သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ဆုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ အရင္အခါေတြတုန္းကလို သူမဘက္က အရင္လမ္းခြဲဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ႀကိဳးစားသမွ် အရာမထင္ခဲ့ဘူး။ သူ႔ကို အျပည့္အဝ နားမလည္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ သူမကို သူက အၿပီးအပိုင္ စြန္႔ခြာသြားခဲ့တယ္။ သူမ မဲ႔ၿပံဳးတစ္ခ်က္ၿပံဳးရင္း အဲဒီ့တစ္ေယာက္ကို လက္လႊတ္အဆံုးရွံဳးခံလိုက္တယ္။ သူမကခ်စ္သူ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကိုပဲ ျမင္ခ်င္ေနမိခဲ့တယ္။ သူမ ယံုၾကည္တာက အရင္အခါေတြတုန္းကလိုပဲ ခဏေလးနဲ႔ ေမ့ပစ္လိုက္ႏိုင္ လိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြက လြဲမွားခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ သူမကိုယ္သူမ နားမလည္ေတာ့။ အရင္ကေလာက္ မလြယ္ကူေတာ့မွန္း သူမ သိရွိသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမ ေမ့ပစ္ဖို႔လည္း မႀကိဳးစားေတာ့သလို ဘာဆိုဘာမွကို မလုပ္ေတာ့ဘဲ ဒီအတိုင္းေလး ထားလိုက္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ယံုၾကည္ဖို႔မလြယ္တဲ့ လူေတြအေၾကာင္း သူမ တျဖည္ျဖည္းနဲ႔ သိလာခဲ့တယ္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာကို ဗန္းျပၿပီး လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနၾကတဲ့ လူေတြကို သူမ ရြံမုန္းလာခဲ့တယ္။ နားလည္မႈမရွိတဲ့ လူ႔ေဘာင္ေလာက အလည္ သူမရဲ့ နားလည္မႈေတြက ေခ်ာင္ထိုးခံထားခဲ့ရတယ္။

          ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ေယာက္ ခ်စ္ဖို႔နဲ႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ခ်စ္ဖို႔ကို သူမ ေၾကာက္ေနခဲ့တယ္။ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပစရာမရွိတဲ့ အခ်စ္စစ္ ဆိုတာကို သူမ အယံုအၾကည္မရွိေတာ့။ မဂၤလာေဆာင္ျခင္း၊ လက္ထပ္ျခင္းဆိုတာေတြကို သူမ ကအပိုအလုပ္ေတြလို႔ ျမင္လာခဲ့တယ္။ သူမရဲ့အျမင္ေတြက အစြန္းတစ္ဖက္ကို ေရာက္ေနခဲ့တယ္။ အရာရာကို အေကာင္းမျမင္ႏိုင္ေတာ့။ ဆိုးဖို႔ျဖစ္လာတာေတြလို႔ပဲ သူမက ယံုၾကည္ထားလိုက္ေတာ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ သူမ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိ ထိုင္ရယ္ေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ျပန္ေတာ့ ဘာကို စဥ္းစားၿပီး ၿပံဳးေပ်ာ္ေနမွန္း မသိရ။ ေလာကႀကီးကို ေလွာင္ရယ္တဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ ၾကည့္တယ္။ လူေတြကို မထိမဲ့ျမင္ျပဳတတ္လာခဲ့တယ္။ သူမ ေနထိုင္ခ်င္တဲ့ ပံုစံက အဲ့လိုပံုစံမဟုတ္။ သူမ ယံုၾကည္ခဲ့သည္က အခ်စ္စစ္။ အရာရာကို ေအာင္ႏိုင္ေသာ အခ်စ္စစ္။ ဒါဆို သူမ ဘာဆက္လုပ္မလဲ…။ တကယ္ေတာ့ သူမ ရွာေဖြေနတာမဟုတ္ေသာ အခ်စ္စစ္သည္ သူမဆီသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္ကို သူမ သတိမမူမိလိုက္ျခင္းပင္။

          ၂၀၁၃ အစမွာ သူမ အဲဒီ့လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆံုခဲ့ပါေသးသည္။ သူမက အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ေနလိုက္ေပမယ့္ အဲဒီ့တစ္ခါ အမွတ္မထင္ထားတာက တကယ္ေတာ့ သူမ အတြက္ အခ်စ္စစ္ တစ္ခုျဖစ္ေနမွန္း ၂၀၁၃အလည္ေလာက္ ေရာက္မွ သိရွိသြားသည္။ သူမရဲ့ အ့ံၾသခဲ့ရမႈေတြက ဒုနဲ႔ေဒး။ သူမနဲ႔ သူမရဲ့အခ်စ္စစ္တို႔ အရာရာကို ရင္ဆိုင္ဖို႔အတြက္ အင္အားေတြျပည့္လာေတာ့ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္ေနတဲ့ ရယ္ေမာသံေတြကို ျပန္ၾကားခဲ့ရသည္။ ရယ္ေမာေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြကို ျပန္ျမင္ခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမ အခ်စ္စစ္ကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိသြားသည္။ ဘယ္ေတာ့မွ မေသႏိုင္တဲ့အရာတစ္ခု။ ဘယ္အရာကိုမဆို အႏိုင္ယူႏိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုက အခ်စ္စစ္ဆိုတာကို သူမ အစကတည္းက ယံုၾကည္ၿပီးသားပါ။ အခု သူမ ခ်စ္ေနတဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြက အဲဒီ့လူကိုလည္း ၾကည္ႏူးမႈ၊ ျပံဳးေပ်ာ္မႈ၊ သာယာေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကိုပဲ ေပးေနပါသည္။ သူမအတြက္ အဲဒီ့လူက ရွားရွားပါးပါး လူတစ္ေယာက္၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူတဲ့ လူတစ္ေယာက္။

          သူကလည္း သူမကို ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကိုပဲ ေပးေနသည္။ သူမ အတြက္ေတာ့ သူနဲ႔အတူရွိေနခ်ိန္ေတြဟာ သိပ္ကို ဝမ္းသာဖြယ္ရာ အခ်ိန္ေတြသာ ျဖစ္ေနသည္။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အခ်စ္ေတြ တည္တ့ံခိုင္ၿမဲေနဖို႔အတြက္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳးစားရဦးမည္။ မည္သည့္အခ်ိန္အထိလည္း ဆိုတာကိုေတာ့ သူမတို႔လည္းမသိၾက။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူမကို သူက ရင္ဖြင့္သည္။ သူ႔ရဲ့အတိတ္အေၾကာင္း ေတြကို သူမကို ေျပာျပသည္။ အတိတ္ဆိုေပမယ့္လည္း သူမအတြက္က သက္ဆိုင္ေနသည္ဟု ခံစားမိေနသည္။ သူမကို မနာက်င္ေစခ်င္သူသည္ ဒီကမာၻေပၚတြင္ သူတစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိလိမ့္မည္။ သူမ ခ်စ္ေသာသူသည္လွ်င္လည္း သူတစ္ေယာက္တည္းသာ ျဖစ္ေလသည္။ သူ႔အတိတ္ကို သိသြားခဲ့တဲ့ သူမ တစ္ေယာက္၊ ဘာေတြေတြးမွန္းမသိ ေတြးၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို သူမ ခ်လိုက္သည္။

          ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသမႈက အဖန္ ငါးရာငါးကမာၻ ခံရမည္ကို သူမ သိေသာေၾကာင့္ သူမက ေသဆံုးဖို႔အတြက္ ဖန္တီးထားျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ အိပ္စက္ျခင္းကိုေပးေသာ… ခ်ိဳၿမိန္ေသာ အဆိပ္ရည္တစ္ခြက္ကို ေသာက္လိုက္သည္။ ဘယ္သူ႔မွမသိေအာင္ ဒီကိစၥကို ပိပိရိရိ လုပ္လိုက္ေပမယ့္ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သိလိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒီအဆိပ္ကို ပ်က္ျပယ္ေစႏိုင္သည့္နည္းလမ္းကို သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းက ႀကိဳတင္ရွာေဖြထားခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ သာမာန္အဆိပ္ရည္ တစ္ခြက္မဟုတ္။ ေမွာ္ပညာျဖင့္ ဖန္တီးထားေသာ အဆိပ္ရည္သာ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ သူမ အတြက္ အဆိပ္ေျဖေဆးရွိေနေလသည္။ ေျဖေဆး၏ နိယာမမွာ အခ်စ္စစ္ျဖင့္ နမ္းေသာ အနမ္းတစ္ပြင့္။ သို႔ေသာ္ ထိုအနမ္းသည္ လူေတြသိေသာ နာမည္ႀကီးလွသည့္ ႏႈတ္ခမ္းေပၚက အနမ္းမ်ိဳးမဟုတ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူ၏ နဖူးေပၚသို႔ သြန္းခ်ေလာင္းရမည့္ အနမ္းတစ္ပြင့္သာ ျဖစ္သည္။ အဆိပ္ေျဖရမည့္ နည္းလမ္းကို သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သိၾကေသာ္လည္း… မည္ကဲ့သို႔ ရွာေဖြၾကမည္နည္း။ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္မရွိသည့္ အိပ္စက္ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သူမ အခ်စ္စစ္ႏွင့္ ခ်စ္ေသာသူကို မည္သူသိမည္နည္း။ သို႔ေသာ္… သိေသာသူ တစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိသည္။ ထိုသူသည္ တျခားသူမဟုတ္။ သူမကို အခ်စ္စစ္ႏွင့္ ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ သူသာျဖစ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းကို သိေသာသူအျခားမရွိ။ ႏွစ္ေယာက္တည္းသာ သိေသာ ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ အေျဖရွာရခက္ေနေလၿပီ။

          သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ သူမ၏ ခ်စ္သူအေဟာင္းမ်ားကို ရွာေဖြၾကသည္။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ လာေရာက္ကူညီၾကသည္။ သူမကို ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ သူမွန္သမွ် သူမအနားမွာ ဝိုင္းအံုေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ တကယ္ခ်စ္ေသာ သူေတာ့မပါ။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူမ၏အေၾကာင္းက ေနရာအႏွံ႔အျပားကို ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားသည္။ သူမက ၿပံဳးၿပံဳးေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနေလသည္။ သူမ၏ နဖူးျပင္မွာေတာ့ သူမ ခ်စ္ခဲ့ဖူးသူမ်ား၏ အနမ္းမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္ အားလံုးက လက္ေလွ်ာ့ အရွံဳးေပးခဲ့ၾကေလၿပီ။ သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း မည္ကဲ့သို႔ ရွာေဖြရမွန္းမသိေအာင္ကို ေခါင္းပူေနခဲ့ၾကသည္။ ထိုသီတင္းကို သူမအခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ႏွင့္ ခ်စ္ရေသာ၊ သူမကို အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ျဖင့္ ခ်စ္ေသာသူ ၾကားမၾကားေတာ့ မသိ… သူမကေတာ့ ထိုလူ သူမ ေရွ႕သို႔ ဘယ္ေသာအခါမွ ေရာက္လာလိမ့္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ယံုၾကည္ထားေသာေၾကာင့္ သူမသည္ တစ္သက္လံုး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ေနေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားေတာ့သည္…

“Enchanted” ရုပ္ရွင္ကားကို ၾကည့္အၿပီးမွာ ေရးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မ၏ အိမ္မက္ဆန္ဆန္ ဇာတ္လမ္း။ ကၽြန္မ စိတ္ကူးမိတာက ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူက ကိုယ့္ကိုခ်စ္လ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုမနမ္းဘဲေနသြားရင္ ဆိုတဲ့အေတြးဝင္လာလို႔ ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ အင္းေပါ့ေလ… ကၽြန္မရဲ့အခ်စ္စစ္နဲ႔ ခ်စ္ရတဲ့သူက သူ႔ဘက္ကလည္း အခ်စ္စစ္နဲ႔ ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ထားခဲ့ရင္လည္း တသက္လံုး ႏိုးထမလာေတာ့ပါဘူးလို႔ ေျပာရင္း… အဆံုးသတ္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။