လွပမႈမရွိတဲ့ စာစီစာကံုး

"လွပမႈမရွိတဲ့ စာစီစာကံုး"

          သူမကို ဇန္နဝါရီ (၂၂) ရက္ေန႔မွာ ေမြးခဲ့လို႔ ဒီဂဏန္းက သူမကို လႊမ္းမိုးေနတယ္ဆိုတာကို သူမ သိတယ္။ သူမ အသက္ (၂၂) ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ႏွစ္က ၂၀၁၂ ပါ။ သူမအတြက္ ဒီႏွစ္က ေပးလိုက္တဲ့ အရသာေတြက တျခားခုႏွစ္ေတြနဲ႔ မတူဘဲ ကြဲလြဲမႈေလးေတြ ရွိေနခဲ့တယ္။

၂၀၁၂ ကို ထံုးစံအတုိင္း သူမရဲ့ ေမြးေန႔နဲ႔ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္။ သူမက ထူးထူးျခားျခားေလးျဖစ္ေအာင္ က်င္းပခ်င္ခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မိဘေတြရဲ့ အလိုကို ျဖည့္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္နဲ႔တူတယ္…သူမ ခရီးတစ္ခုထြက္ဖို႔အတြက္ အခြင့္ေကာင္းရသြားတယ္။

          သူမရဲ့ မိဘေတြမပါဘဲ ပထမဆံုးအလည္အပတ္ ခရီးစဥ္က ပုဂံေညာင္ဦးကိုပါ။ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တစ္ညအိပ္ ခရီးကို အိမ္ကစိတ္ခ်လက္ခ် ခြင့္ျပဳလို႔ သူမ အတိုင္းမသိ ဝမ္းသာခဲ့တယ္။ သူမအတြက္ ပထမဆံုး အေတြ႔အႀကံဳကေတာ့ ရင့္က်က္မႈ၊ ဦးေဆာင္မႈ၊ အနစ္နာခံမႈ၊ ရိုေသေလးစားမႈ၊ နာခံမႈ စတဲ့စတဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြနဲ႔ ျပည့္ဝလွပေနခဲ့တယ္။ ခရီးက ျပန္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ အခ်ိန္ေတြကို ပံုမွန္အတိုင္းပဲ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး။ သူမ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြ ရလာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမယ့္ ေနာက္မွ ရင္းႏွီးသြားၾကတဲ့ တစ္စိမ္းေတြပါ။ သူမ တစ္ခါမွ အိမ္မက္မမက္ဖူးခဲ့တာက သူမ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ရင္ႏွီးခြင့္ရမယ္ဆိုတာပါ။ သူမ အတြက္ေတာ့ သူတို႔ေတြက ရဲရင့္တယ္၊ ၾကင္နာမႈရွိတယ္၊ ျပတ္သားတယ္ ေနာက္ၿပီး ခင္မင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္အျပည့္ရွိၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြပါ။

          ဒီလိုနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြက သူမကို ေႏြရာသီထဲ ဆြဲေခၚလာခဲ့တယ္။ သူမ ေက်ာင္းကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ ခရီးတစ္ခုထြက္ခဲ့ရတယ္။ သူမ အရမ္းသြားခ်င္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးကိုေပါ့။ တျခားသူေတြက အဲဒီ့ေနရာမွာ ဓာတ္ပံုရိုက္လာတာကို ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ဝမ္းနည္းခဲ့ရတဲ့ သူမရ့ဲ အခ်ိန္ေတြဟာ အခုေတာ့ လန္းဆန္းတက္ၾကြေနခဲ့ၿပီ။ သူမရဲ့ အိမ္မက္ေတြကေတာ့ စစ္ေတာင္းျမစ္ကိုေက်ာ္လို႔ ဟိုးအေဝးက သံလြင္ျမစ္ေရွ႕ ဇြဲကပင္ကို ေရာက္ေနခဲ့ၿပီေလ။ စာကိစၥနဲ႔ဆိုေပမယ့္ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ သူမရဲ့ အိမ္မက္ေတြ လက္ေတြ႔ဘဝထဲကို ကူးလူးလာခဲ့တယ္။ သူမ ဘဝမွာ အိမ္မက္ေတြလက္ေတြ႔ဆန္လာတာ ဒီ ၂၀၁၂ ေရာက္မွာပဲလို႔ သူမခံစားခဲ့ရတယ္။

          ခရီးကျပန္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္ေနၿပီေလ။ သူမအတြက္ ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ သၾကၤန္ပြဲေတာ္ကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ သၾကၤန္(ႏွစ္သစ္ကူး) ပြဲေတာ္က သူမအတြက္ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့တာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းကပါ။ ကိစၥတစ္ခုကို ျပန္လည္စဥ္းစားမိတိုင္း ဘယ္ေတာ့မွျပန္မရႏိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုကို လြမ္းဆြတ္မိတိုင္း သူမ စိတ္ထဲ၊ ႏွလံုးသားထဲမွာ နာက်င္ေနလ်က္ပါ။ ဒါေပမယ့္… သူမရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူမကို ပစ္မထားၾကပါဘူး။ သၾကၤန္အၿပီးမွာပဲ ဘုန္းႀကီးဝတ္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ သူမျပန္လည္ အသက္ဝင္လာခဲ့တယ္။ သူမ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး အလွဴဒါနျပဳလိုက္ရလို႔ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ေနခဲ့တယ္။

          ဘာလိုလိုနဲ႔ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့မယ္ဆိုတာကို သိလိုက္ေတာ့ သူမ ျပင္ဆင္စရာရွိတာေတြကို ျပင္ဆင္တယ္။ တစ္ေန႔ သူမ သင္တန္းတစ္ခုတက္ဖို႔ အခြင့္အေရးရခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းခ်ိန္နဲ႔သိပ္အဆင္မေျပေပမယ့္ သူမ ႏွစ္ခုစလံုးကို လက္လႊတ္မခံခဲ့ဘူး။ ဟုတ္တယ္…သူမ ေလာဘႀကီးခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ပညာကိုလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေလာဘႀကီးရတာ သဘာဝပဲလို႔ သူမ ေရရြတ္ခဲ့တယ္။ ေလာဘႀကီးတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ပဲ အဲဒီ့သင္တန္းမွာ သူမ အေတြ႔အႀကံဳသစ္ေတြ ရလာခဲ့တယ္။ သူမ တစ္ခါမွ အိမ္မက္မမက္ဖူးတဲ့ အခ်ိန္ကို လက္ေတြ႔မွာ ျဖတ္သန္းေနရတာပဲ။ သူမ အတိုင္းမသိ ဝမ္းသာပီတိျဖစ္မိတယ္။

          ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ သူမကို လူတိုင္းက ခင္မင္ၾကတယ္။ ရိုးသားပြင့္လင္းမႈကို တန္ဖိုးထားတဲ့ သူမအတြက္ကေတာ့ အရာရာဟာ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနခဲ့တယ္။ ဒီသင္တန္းတစ္ခုတည္းရဲ့ ရလာဒ္က သင္တန္းတက္ၿပီး ၿပီးသြားေရာမဟုတ္ဘူး။ သူမအတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းေတြအမ်ားႀကီး ေပၚလာခဲ့တယ္။ အစက သူမ မ်က္စိပြင့္ေနခဲ့တယ္ဆိုေပမယ့္ အျမင္မက်ယ္ခဲ့ဘူး။ သူမ တစ္ခါမွ မစဥ္းစားဖူးတဲ့ ကိစၥေတြ၊ တစ္ခါမွ မေမွ်ာ္လင့္ဖူးတဲ့ အရာေတြ၊ တစ္ခါမွ စိတ္ကူးမယဥ္ဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ခဏတာေလး တို႔ထိခံစားခြင့္ရခဲ့တယ္။ ခဏတာေလးဆိုေပမယ့္ တစ္ဘဝစာလံုးအတြက္ကို အေရးပါတယ္ဆိုတာ သူမ သိခဲ့တယ္။

          အဲဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ပညာဒါနျပဳေနတဲ့ အဖြဲ႔ထဲကို ဝင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဘယ္ကိစၥကိုမဆို ကူညီေနရရင္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ သူမအတြက္ကေတာ့ ဒီအဖြဲ႔ထဲဝင္တာက မထူးဆန္းခဲ့ဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ လူငယ္ေတြက်င္းပတဲ့ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ပြဲေတြ၊ စာေပနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ပြဲေတြ စတဲ့စတဲ့ ပြဲေတြကို တက္ေရာက္ခြင့္ခဲ့ရတဲ့ သူမ အေတြ႔အၾကံဳအသစ္ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခြင့္ရေတာ့ ထူးဆန္းေနခဲ့တယ္။ အရာရာဟာ သူမအတြက္သီးသန္႔မ်ား ျပဳလုပ္ေပးေနသလား။ သူမ အရင္က စာအုပ္ဖတ္ရင္ အဂၤလိပ္စာကို ဦးစားေပးဖတ္ခဲ့ေပမယ့္ ဒီႏွစ္ထဲမွာေတာ့ ဗမာစာေပကို ဦးစားေပးလာခဲ့တယ္။ စာအုပ္ေတြထဲက ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး စတဲ့ က႑ေတြကို စိတ္ဝင္တစားဖတ္လာခဲ့တယ္။ သူမ သိလိုက္ရတာတစ္ခုက လူဆိုတာ ကိုယ့္အရည္အေသြးကိုလည္း အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ ျမွင့္တင္ေနရမယ္ ဆိုတာပဲ။

          အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီသင္ယူမႈေတြ ျပဳလုပ္ေနခ်ိန္မွာပဲ အေဝးသင္တကၠသိုလ္ကိုလည္း ဝင္ေရာက္ေျဖဆိုခဲ့တဲ့ သူမ တစ္ေယာက္ စာေမးပြဲၿပီးတဲ့အထိ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ေသးဘဲ ဆက္လက္ ခရီးဆက္ေနခဲ့တယ္။ ဘက္စံုထူးခၽြန္ျပည့္စံုတယ္ ဆိုတာေတာ့ မရွိေပမယ့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေတာ့ သူမရဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ေနခဲ့တာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေဆာင္းရာသီထဲကို ေရာက္မွန္းမသိေရာက္သြားခဲ့တယ္။

လုပ္ေနၾကအလုပ္ေတြကုိလည္း လုပ္ရင္း တျခားအသစ္အသစ္ေတြကိုလည္း ေလ့လာရင္းနဲ႔ သူမရဲ့ ဖခင္အတြက္ ၾကယ္တစ္ပြင့္အေနနဲ႔ လင္းလက္ႏိုင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဓမၼျပဇာတ္မွာ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ရမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းစကားက သူမကို အႀကီးအက်ယ္တုန္လႈပ္မႈေတာ့ မေပးႏိုင္ေပမယ့္ အႀကီးအက်ယ္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုေတာ့ ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူမ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ကေလးသရုပ္ေဆာင္ ေနရာနဲ႔ လူႀကီးသရုပ္ေဆာင္ေနရာနဲ႔က ကြာဟမႈရွိေနၿပီေလ။ ေက်ာင္းကအျပန္ ဘုရားေက်ာင္းကို အေျပးအလႊားသြားၿပီး ျပဇာတ္တိုက္ရတဲ့ အလုပ္ကို သူမ အားရဝမ္းသာစြာနဲ႔ လက္ခံခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပဇာတ္ျပဖို႔အခ်ိန္က်ေရာက္လာခဲ့ၿပီ…

          ဒီဇင္ဘာလရဲ့ အစကေတာ့ သူမအတြက္ ဓမၼျပဇာတ္နဲ႔ လွလွပပဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္။ သူမ က်ရာေနရာကေန ပီျပင္ပိုင္ႏိုင္ေအာင္ သရုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ၿပီးျပည့္စံုတယ္ဆိုတာေတာ့ မရွိခဲ့ဘူး။ ၾကည့္ရွဳအားေပးတဲ့သူေတြစိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုက်န္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ပဲ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ သူမက ခံယူထားတယ္။ သူမ ေက်ာင္းပ်က္ရက္ေတြကလည္း မ်ားေနၿပီဆိုေတာ့ စာေတြလည္း အမွီျပန္လိုက္သင္ခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ တစ္ရက္အလိုမွာ သူမ ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္ကမ္းစာေစာင္တစ္ခုလာေပးခဲ့တယ္။ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့နဲ႔ပဲ ေနလိုက္ေပမယ့္ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သူငယ္ခ်င္းက လိုက္တက္ဖို႔တိုက္တြန္းလို႔ သူမ ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္လိုက္မိတဲ့ စာေစာင္ေလးက…

          သူမကို ႏြံထဲကေန ကယ္ထုတ္လိုက္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သူက ထင္မွာလဲ။ ဒီသင္တန္းကာလက တစ္ပတ္ပဲၾကာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သင္တန္းမွာ အိပ္ရမွာဆိုေတာ့ သူမ အတြက္ နည္းနည္း ခက္ခဲေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူမ အိမ္ကို ခြင့္ေတာင္းေတာ့လည္း အိမ္က ၾကည္ျဖဴစြာနဲ႔ သေဘာတူခဲ့တယ္။ သူမရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အလင္းေလး ပိုမိုလင္းလက္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုေတြျဖစ္မယ္ဆိုတာကို သူမ ႀကိဳမသိခဲ့ေပမယ့္ သင္တန္းအတြက္ စဥ္းစားရင္း သူမ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြရွိခဲ့တယ္။ သူမ အတြက္ ခြန္အားျဖစ္ေစမယ့္ သင္တန္းတစ္ခုကို သူမ လက္လႊတ္လိုက္ရေတာ့မလို ျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ စိတ္ပူခဲ့ရတာေတြက သင္တန္းတက္ရမယ့္ ရက္ေရာက္မွာပဲ သူမ စိတ္ေအးခဲ့ရတယ္။

          International Youth Fellowship (IYF) ကဖြင့္လွစ္တဲ့ ပထမဆံုးသင္တန္းမွာ သင္တန္းသူ အျဖစ္တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာလဲ စိတ္ကူးထဲကအတိုင္း ေနာက္ဆံုးရက္မွာ သူမ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ေပြ႔ပိုက္ခြင့္ရခဲ့ပါေသးတယ္။ သူမ သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားႀကီး ရလိုက္တဲ့ အတြက္ သူမအတြက္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီ့အျပင္ "စိတ္ဖြင့္ျခင္း" ဆိုတာဘာကိုဆိုလိုသလဲ သိရွိခြင့္ရတဲ့အျပင္ တျခားဗဟုသုတေတြကိုပါ ျမည္းစမ္းခြင့္ရခဲ့တဲ့အတြက္ ရတနာေတြထဲက ရတနာတစ္ခုကို လက္ဝယ္ရရွိခဲ့သလိုပဲလို႔ သူမ ခံယူခဲ့တယ္။ ဒီရတနာက သူမ အတြက္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ရတနာတစ္ပါးပါပဲ… သူမ အသက္ ၂၂ ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ၂၀၁၂ က သူမအတြက္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ရတနာေတြ အမ်ားႀကီး ေပးသြားသလို…သူမ လက္လႊတ္လိုက္ရတဲ့ ရတနာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။

တျခားသူေတြအတြက္ေတာ့ ၂၀၁၂ က ကံေကာင္းတဲ့ ႏွစ္လို႔ ေျပာၾကေပမယ့္ တျခားလူေတြက်ျပန္ေတာ့ ကံမေကာင္းတဲ့ႏွစ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကမွာပဲေလ။ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးခဲ့ၾကတာဆိုေတာ့ နိဂံုးကိုလည္း ကိုယ္ပဲ ေရးရမွာေပါ့။ ဒီႏွစ္ထဲက ဖ်က္ရာေတြပါေနတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြကို ေနာက္ႏွစ္မွာ ဖ်က္ရာမပါေအာင္ ေရးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရမယ့္အျပင္ တျခားစာမ်က္ႏွာေတြမွာပါ ဖ်က္ရာေတြမပါမိေအာင္လို႔ လုပ္ရမွာက လူတိုင္းရဲ့ တာဝန္ပါ။ လူဆိုတာ ၿပီးျပည့္စံုတယ္လို႔ မရွိပါဘူး… ဒါေပမယ့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အမွားနည္းေအာင္ လုပ္ရမွာက ကိုယ့္ရဲ့အလုပ္ပါ။

တစ္ႏွစ္လံုးကို ျပန္လည္သံုးသပ္မယ္ဆိုရင္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြျပည့္ႏွက္ေနတယ္လို႔ ခံစားရသလို ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစရာေတြနဲ႔လည္း ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့တယ္။ နိဒါန္းလွခဲ့ေပမယ့္ စာကိုယ္မွာ မပိုင္ဆိုင္လိုက္ရတဲ့ ရတနာ (အခြင့္အေရး) ေတြရွိသလို လက္လႊတ္ဆံုးရွံဳးခံလိုက္ရတဲ့ လူေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ နိဂံုးမွာေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕က လက္တို႔ေျပာၿပီးမွ လမ္းခြဲသြားၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က တစ္ဆင့္စကားကေန လမ္းခြဲသြားၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က လူသိရွင္ၾကား ေၾကျငာၿပီးမွ လမ္းခြဲသြားၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က အၿပီးအပိုင္ လမ္းခြဲသြားၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ျပန္လာမယ္ေျပာၿပီးမွ လမ္းခြဲသြားၾကတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့… အခ်ိန္တန္ရင္ သူ႔ဟာသူ ျပန္လာလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာၿပီး လမ္းခြဲသြားတယ္…

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဘဝက လွဖို႔မလိုပါဘူး…သဘာဝက်ဖို႔ပဲ လိုတာပါ။