"သို႔ေလာ...သို႔ေလာ..."
ညေနက သူငယ္ခ်င္း စုျပည့္နဲ႔အတူ ရွိေနတုန္း…
“အားတင္းထားပါဦး…မငိုနဲ႔ကြာဆက္ၿပီးေတာ့” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံေလးနဲ႔အတူ
ကၽြန္မလက္ထဲက ဖုုန္းေလးလွဳပ္လာတယ္။
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “Call” ဆိုတာကလြဲလို႔ ဘာနံပါတ္မွမေပၚဘူး။
သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ ေသခ်ာေနတာကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကေခၚတဲ့ဖုန္းပဲ။
ကၽြန္မဆီကို ႏိုင္ငံျခားကေန ဖုန္းေခၚတဲ့သူေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ ေဆြမ်ိဳးေတြပါ။ တစ္ခါတစ္ေလမွသာ
အရမ္းရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကလည္း
ဖုန္းထဲမွာ သိမ္းထားေတာ့ ဒါသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဆီက မဟုတ္မွန္းသိတယ္။ အမ်ိဳးေတြကလည္း
မ်ားေသာအားျဖင့္ မနက္ေစာေစာပဲ ဆက္ေလ့ရွိၾကတာပါ။ ဒီေတာ့ ဘယ္သူျဖစ္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားေနမယ့္အစား
ကိုင္လိုက္တာပဲေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ answer ခလုတ္ကိုႏႈိပ္လိုက္တယ္။
“ဟဲလုိ…”
ဟိုဘက္ကလဲ…
“ဟဲလို…ေဘဘီေဂ်းလား။ အခုဘယ္မွာလဲဟင္” လို႔ေမးလာေတာ့…
“ဟုတ္ပါတယ္… ဒါနဲ႔ အခုေျပာေနတာ ဘယ္သူပါလဲ”
လို႔ ကၽြန္မလည္းျပန္ေမးလိုက္တယ္။
တကယ္ေတာ့ ဒီအသံနဲ႔ ကၽြန္မေဝးကြာေနတာ ၾကာၿပီလို႔ ဝန္ခံပါတယ္။
သူ႔ဘက္က ေျပာတဲ့စကားေတြကို နားေထာင္ေနတယ္ဆိုတာထက္ သူ႔အသံကို ဖမ္းဖို႔ႀကိဳးစားေနတယ္ဆိုရင္
ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ မွန္ေနပါဦးမယ္။ ကၽြန္မ အဲဒီ့အသံပိုင္ရွင္နဲ႔ ရင္းႏွီးတာ ဟုတ္ေကာဟုတ္ရဲ့လားလို႔
ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ စိတ္ေတြလံုးဝ ရွဳပ္ေထြးေနတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
သူ႔အသံကို မမွတ္မိတဲ့ ကၽြန္မ နည္းနည္းေတာ့ အားမလို အားမရျဖစ္မိတယ္။
ဒါေလးေတာင္ မသိရေကာင္းလားဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အျပစ္တင္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္
ဖြင့္ေျပာရတဲ့အထိကို ကၽြန္မ အကဲခတ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့အတြက္လည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။
ကၽြန္မဆီကို
ဖုန္းဆက္လိမ့္မယ္လို႔ တကယ္ကို မထင္ထား၊ မေတြးထား၊ မေမွ်ာ္လင့္ထား ခဲ့့ဖူးလို႔ပါ။
No comments:
Post a Comment