ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူမ်ား

"ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူမ်ား"

         ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈစင္တာမွာ ရွိဳးပြဲတစ္ခုရွိလို႔ လာအားေပးဖို႔ ေခၚတယ္။ ကၽြန္မ လာခဲ့မယ္လို႔ ကတိေပးလုိက္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္တည္း သြားရင္ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းမွာပဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မအခင္မင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းကို သြားသတိရလိုက္တယ္။ သူကလဲ သေဘာတူတာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အဲဒီ့ေနရာကို ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္။

"အစ္မ၊အစ္မ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖုန္းတစ္ခ်က္ေလာက္ဆက္ခြင့္ျပဳပါ။" ဆိုၿပီးေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္အနားကို ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္မရဲ့လက္ထဲက ဖုန္းကိုေတြ႔သြားမွေတာ့ မပါလာဘူးလို႔ ေျပာလို႔ကလဲ မရေတာ့ဘူးေလ။ ကၽြန္မက ဖုန္းကိုေတာ္ရံုလူေတြကို မငွားဘူး။ အမွန္ဆိုမေပးခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက "ေပးလိုက္ပါဟယ္" ဆိုတာနဲ႔ပဲ ေပးလိုက္တယ္။

"ကၽြန္မတို႔ကံေကာင္းတာကေလ သူတို႔ေတြက ယဥ္ေက်းတဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြ ျဖစ္ေနတာပဲ။" ဒါေပမယ့္ ကံမေကာင္းတာက ဖုန္းဆက္လို႔မရဘူးေလ။ ဟိုဘက္ဖုန္းက အားကိုမအားတာ။ ဒီေတာ့ သူတို႔က ကၽြန္မတို႔ကို ေနာက္အကူအညီတစ္ခု ထပ္ေတာင္းျပန္တယ္။ ကၽြန္မတို႔အထဲေရာက္ရင္ ဒီဖုန္းကိုဆက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ အျပင္မွာေရာက္ေနတယ္လို႔ ေျပာေပးပါတဲ့။ ဒီေလာက္ကေတာ့ ကူညီေပးႏိုင္ပါတယ္လို႔ ေျပာၿပီး ကၽြန္မတို႔လဲ ဝင္လာခဲ့တယ္။

ခဏေနေတာ့ ဖုန္းဆက္လို႔ရသြားတာနဲ႔ သူတို႔ေျပာခိုင္းတဲ့အတိုင္း ေျပာေပးလိုက္ေတာ့ တစ္ဖက္က ေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လဲ ထိုင္စရာရွာရင္းနဲ႔ပဲ အေရွ႕ဆံုးကိုေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ "အေရွ႕မွာဆိုေပမယ့္ ျမက္ခင္းေပၚမွာပဲ ထိုင္ၾကတာပါ။" ေနရာမွမရွိေတာ့တာ။ ကၽြန္မတို႔ ေအးေအးေဆးေဆး ရႈစားေနတုန္း ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေဘးကို အုန္းအုန္းအုန္းဆိုတဲ့အသံနဲ႔အတူ ေကာင္ေလးေတြအမ်ားႀကီး ေရာက္လာတယ္။

သူတို႔လဲ လူမ်ားေတာ့ ထိုင္စရာေနရာမရွိဘူးထင္တယ္။ သတိထားၿပီးၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ခုဏကဖုန္းေတာင္းဆက္တဲ့ ေကာင္ေလးလဲပါတယ္။ အဲဒီ့ေတာ့မွ သူတို႔က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကို မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ပိုရင္းႏွီးသြားတယ္ပဲ ေျပာရမလား။ အရင္က အေမရိကန္စင္တာမွာ အဖြဲ႔ဝင္ထားၾကတဲ့သူေတြပဲဆိုေတာ့။ "သူတို႔အဖြဲ႔က လူမ်ားေတာ့ နာမည္ေတြကို မနည္းလိုက္မွတ္လိုက္ရတယ္။" အနီးနားက ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ ေသခ်ာသိလိုက္တယ္။ ဒီၿငိမ္းလင္းနဲ႔ ကိုရဲမင္းဦးတဲ့။

ကၽြန္မက ပြဲထဲမွာစိတ္ႏွစ္ဝင္သြားေတာ့ သူတို႔နဲ႔ စကားေတာင္သိပ္မေျပာျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကသာ သူတို႔နဲ႔ စကားေျပာေနတာ။ အဲဒီ့ေန႔က အေမလာေခၚတာနဲ႔ အဆိုေတာ္ ေနာေနာ္ ကိုေတာင္ အားမေပးလိုက္ရဘဲ ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ မမိုက္ပါဘူးကြာ။" သူတို႔က ဖုန္းနံပါတ္ကို မွတ္ထားပါလို႔ ေျပာတယ္။" သူငယ္ခ်င္းကလဲ ဖုန္းထဲမွာ သူတို႔ဖုန္းနံပါတ္ကို မွတ္ထားဖို႔ေျပာလာေတာ့ မမွတ္ထားမိရင္ အားနာဖို႔ေကာင္းလို႔ သိမ္းထားလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္မဖုန္းေလးအသံျမည္လာတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီၿငိမ္းလင္းတဲ့။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ေနပါၿပီ။ ဘာကိစၥအကူအညီေတာင္းဦးမလဲ မသိဘူးလို႔ေတြးရင္းနဲ႔ ကၽြန္မဖုန္းကိုင္လိုက္တယ္။ သူကအရင္မိတ္ဆက္ပါတယ္။ "ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ ရဲမင္းဦးပါ၊ မေန႔ကဖုန္းနဲ႔အကူအညီေတာင္းတဲ့ တစ္ေယာက္ပါ"တဲ့ေလ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မလဲ ယဥ္ေက်းစြာ ျပန္လည္လက္ခံစကားေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတို႔နဲ႔အဆက္အသြယ္ရွိလာခဲ့တယ္။ ပိုၿပီးရင္းႏွီးလာခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ပြဲရွိတယ္၊ ဘာေတြလုပ္ဖို႔ရွိတယ္ ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေရာက္သြားခဲ့ၾကတယ္။ "ေနာက္ေတာ့ သူတို႔သြားတဲ့ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လိုက္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။" ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဧၿပီလေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ကို ပရဟိတအဖြဲ႔တစ္ခုဖြဲ႔ဖို႔ သူတို႔လူေတြစုေပးခဲ့တယ္။

ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေနာက္ၿပီးသူတို႔လူတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ေပါင္းၿပီးေတာ့ (အနာဂတ္လူငယ္မ်ား)ဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ေလးေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့လူေတြစုေနတဲ့အဖြဲ႔။ သူတို႔အဖြဲ႔နဲ႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကြာတယ္။ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ဝင္ေတြက အလုပ္လဲလုပ္တယ္၊ ေပ်ာ္လဲေပ်ာ္တတ္ၾကတယ္။ "ဒါေၾကာင့္လဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီ့အဖြဲ႔ေလးက ႀကီးထြား ရွင္သန္လာခဲ့တယ္။"

သူတို႔နဲ႔စသိၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ မ႐ိုးရေအာင္ သတင္းေတြၾကားရတယ္။ မပ်င္းရေအာင္ အလုပ္ေတြလုပ္ရတယ္။ "ေနာက္ၿပီး လူေတြကို ကူညီခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ရွိလာေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္။" ေမလေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ဥကၠဌက ကၽြန္မကို ဖုန္းဆက္လာတယ္။ "သင္တန္းတစ္ခုဖြင့္ဖို႔ရွိတယ္။ နင္တက္ခ်င္လား" တဲ့။ ပထမက ကၽြန္မ မတက္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဟိုဘက္ေက်ာင္းနဲ႔မလြတ္ဘူးေလ။ "ေနာက္ၿပီးအေဖက မတက္ခိုင္းေတာ့ မတက္ေတာ့ဘူးလို႔ ျငင္းလိုက္တယ္။"

ဒါေပမယ့္ သူဖုန္းဆက္တာကို အေမၾကားသြားေတာ့ "ဘာလို႔မတက္ရမွာလဲ၊ သြားတက္ေလ၊ ဒါမ်ိဳးက လက္လႊတ္လို႔ရတာမဟုတ္ဘူး" တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ဆီကိုဖုန္းျပန္ဆက္ၿပီး နာမည္စာရင္းေပးခုိင္းလိုက္တယ္။ ဒီသင္တန္းကို တက္လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္မအေတြ႔အၾကံဳ ပိုရခဲ့တယ္။ မ်က္စိေတြလဲ ပိုက်ယ္လာခဲ့သလို နားေတြလဲ ပိုပြင့္လာခဲ့တယ္။ "ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မတစ္ခါမွ မေတြးဖူးတာက တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့လူေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး စကားေျပာခြင့္ရွိလာမယ္ဆိုတာပါ။" ကၽြန္မဘဝမွာ အိမ္မက္ေတာင္ မမက္ခဲ့ဖူးပါဘူး။

သင္တန္းမွာ ခင္ခြင့္ခဲ့ရတဲ့သူေတြ၊ သိကၽြမ္းခြင့္ခဲ့ရတဲ့သူေတြကို ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ထာဝရသိမ္းထားမွာပါ။ "ကၽြန္မဘဝရဲ့ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုကို ကၽြန္မၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။" ဒီသင္တန္းမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ သင္ခန္းစာေတြထဲကမွ ကၽြန္မလက္ေတြ႔ အသံုးခ်ေနတာေတြကေတာ့ "Advocacy" (ျပည္သူလူထုရဲ့ အၾကံဥာဏ္အေပၚမွာ ေထာက္ခံအားေပးတာ) နဲ႔ "Blog" ေရးနည္းေတြပါပဲ။ Advocacy ကိုေတာ့ ဆရာေအာင္ႏိုင္ဦးသင္ေပးခဲ့တာျဖစ္ၿပီး ကၽြန္မရဲ့ အႏွစ္သက္ဆံုး ဆရာလဲျဖစ္ပါတယ္။ Blog ေရးနည္းကိုေတာ့ ကိုေနဘုန္းလတ္နဲ႔ ကိုဘုန္းျမင့္ခိုင္တို႔က သင္ၾကားျပသေပးသြားတာပါ။

အရင္ကဆုိ Blog ဆိုတာကို ၾကားဖူးရံုပဲရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ Blog မွာစာေရးေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။ Blog မွာေရးတဲ့စာေတြကို ဖတ္တတ္လာတဲ့အျပင္ တျခားစာအုပ္ေတြကိုပါ ဖတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ "စာဖတ္တာကို ဝါသနာတစ္ခုအေနနဲ႔ မယူဆခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္မအခုေတာ့ စာဖတ္လို႔ရတဲ့ အသိပညာဗဟုသုတေတြရဲ့ တန္ဖိုးကို နားလည္လာခဲ့ပါတယ္။" ဗဟုသုတေတြအမ်ားႀကီးရခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ပဲတက္ခဲ့ရတဲ့သင္တန္းေလးကို ကၽြန္မခံုမင္ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ တကယ္ပါ………ကၽြန္မ အရမ္းကို ဝမ္းသာေက်နပ္မိတယ္။

ကၽြန္မ ဒီသင္တန္းကို တက္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ပထမဆံုး အေနနဲ႔ေက်းဇူးတင္ရမယ့္ သူကေတာ့ ဦးသူရပါပဲ။ ဒီသင္တန္းကို ဦးသူရသာမဖြင့္ျဖစ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္မလဲ တက္ခြင့္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေနရာကေန ဦးသူရကို ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မရဲ့အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက စုျပည့္ပါ။ သူကသာ လူတစ္ေယာက္ကို ဖုန္းေပးဆက္လိုက္ပါလို႔ ကၽြန္မကို မတိုက္တြန္းခဲ့ရင္ ကၽြန္မ ဒီၿငိမ္းလင္းတို႔၊ ကိုရဲမင္းဦးတို႔၊ သစ္လြင္တို႔နဲ႔ သိခြင့္ရခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သိခြင့္ရဦးေတာ့ အရမ္းကို ခင္မင္ခြင့္မရခဲ့ဘူးဆိုရင္ သူတို႔ကလဲ ကၽြန္မကို သင္တန္းတက္ဖို႔ေခၚၾကမွာ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ေက်းဇူးပဲေနာ္။

သူတို႔ေခၚေပမယ့္ အိမ္က ခြင့္မျပဳခဲ့ရင္ ဒီအခြင့္အေရးကို ဆံုးရႈံးခဲ့ရမွာပါ။ အေမကသာ သင္တန္းကို တက္လို႔မေျပာျဖစ္ခဲ့ရင္ ကၽြန္မ လြဲေခ်ာ္မႈနဲ႔သာ ရင္ဆိုင္လိုက္ရမွာ။ “မာမီ… သမီးကို ဒီသင္တန္းတက္ခြင့္ေပးတဲ့အတြက္ မာမီ့ကိုေက်းဇူးတင္တယ္။”ေနာက္တစ္ေယာက္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္ သူကေတာ့ ကိုဘုန္းျမင့္ခိုင္ပါ။ ကိုဘုန္းျမင့္ခိုင္က ဘေလာ့တစ္ခုဖြင့္ပံုဖြင့္နည္းေတြကို သင္ျပသြားခဲ့ပါတယ္။ ကိုဘုန္းျမင့္ခိုင္ ေက်းဇူးပါပဲရွင္။

 ေနာက္ဆံုးလူကေတာ့ ကိုေနဘုန္းလတ္ပါ။ ေနာက္ဆံုးဆိုေပမယ့္ အနည္းဆံုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အေရးအႀကီးဆံုးမို႔လို႔ ေနာက္ဆံုးမွာထားတာပါ။

တကယ္ေတာ့ ကိုေနဘုန္းလတ္က ကၽြန္မကိုစကားတစ္ခြန္း ေျပာဖူးပါတယ္။ "ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတာ တစ္စိမ္းဆန္တဲ့ လူေတြမွ ေျပာၾကတာ" တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ္ေက်းဇူးတင္ထိုက္တဲ့သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ရမယ္လို႔ ယူဆထားတဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။

"ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို ကၽြန္မကို စာဖတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ရွိေအာင္ သူ႔ရဲ့ အေရးအသားေတြကပဲ စြဲေဆာင္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မကို စာေရးခ်င္တဲ့စိတ္ရွိေအာင္ သူ႔ရဲ့ စာသားေတြကပဲ လမ္းျပခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မကို ဘေလာ့တစ္ခုဖြင့္ၿပီး ဘေလာ့မွာစာေတြေရးတတ္လာေအာင္လဲ သူကပဲ သင္ၾကားခဲ့တာပါ။" ဒါေၾကာင့္ အစ္ကိုေရ…..ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္။

အခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေပၚကေန ကၽြန္မေက်းဇူးတင္ထိုက္တဲ့ သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ လူခ်င္းေတြ႔ရင္လည္း “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဆိုတဲ့ စကားကိုေျပာဖို႔ ကၽြန္မ အဆင္သင့္ရွိပါတယ္။ း)

အစစအရာရာအတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္လ်က္……………