"အတိတ္..."
အပိုင္း
(၁)
ေျမႀကီးအနီေရာင္ေတြနဲ႔
ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခု။ အိမ္ (၃)လံုးက အစီအရီ။ သဲျဖဴျဖဴနဲ႔ ေဘာ္လံုးကြင္းက ကေလးေတြကို
လက္တို႔ေခၚေနသည္။ ေနေရာင္ကို ဟိုတစ္ကြက္ ဒီတစ္ကြက္ ျဖာက်ေအာင္သာ အလင္းဓာတ္ေပးေသာ ကုကိၠဳပင္ႀကီး
(၄) ပင္က အိမ္ (၃) လံုးရဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ။ အဲဒီ့အပင္ႀကီးေတြရဲ့ ေနာက္ေက်ာမွာက
ေျမနီလမ္းက်ယ္ႀကီးတစ္ခု။ ေျမနီလမ္းရဲ့ ဟိုဘက္တစ္ဖက္မွာက အစီအရီစိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ စိန္ပန္းနီပင္ေတြ။
အဲဒီ့ရဲ့အျခားတစ္ဖက္မွာကေတာ့ ျမင့္မားတဲ့ ေက်ာက္သားနံရံထုႀကီးတစ္ခုက ေျမနီလမ္းႏွင့္အၿပိဳင္။
အိမ္ (၃) လံုးရဲ့ ဘယ္ဘက္အစြန္မွာေတာ့ ၿခံစည္းရိုးေတြ ၿပိဳပ်က္ေနတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း။
အိမ္ (၃) လံုးရဲ့ ညာဘက္မ်က္ေစာင္းထိုးမွာေတာ့ အိမ္အိုႀကီးတစ္လံုးက ေျမနီလမ္းကို မ်က္ႏွာမူလ်က္
ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနသည္။ တည့္တည့္လာေနတဲ့ ေျမနီလမ္းက အိမ္အိုႀကီးကို ဝင္မတိုက္မိခင္မွာပဲ
ညာဘက္တစ္လမ္း၊ ဘယ္ဘက္တစ္လမ္း ခြဲထြက္သြားသည္။
အပိုင္း
(၂)
အခ်ိန္ကာလေတြ
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေျပာင္းလဲလာေတာ့…
အိမ္
(၃) လံုးရဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က စိုေျပလာသည္။ ေဘာ္လံုးကြင္းထဲက သဲျဖဴျဖဴေတြေပၚမွာက ကေလးေတြနဲ႔
ျပည့္ႏွက္ေနၿပီ။ သစၥာရွိရွိနဲ႔ ေလာင္းရိပ္ေပးတဲ့ ကုကၠိဳပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာေတာ့ ကေလးေတြစီးဖို႔
ဒါန္းတစ္ခု။ ေျမနီလမ္းက်ယ္ႀကီးေပၚမွာေတာ့ စက္ဘီး အႀကီး၊ အေသးေတြရဲ့ ဘီးရာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္လို႔။
အေလ့က်ေပါက္တာမဟုတ္ေသာ စိန္ပန္းပင္ေတြက ကေလးေတြအတြက္ ေပ်ာ္စရာေနရာတစ္ခု။ တစ္ဖက္က ျမင့္မားတဲ့
ေက်ာက္သားနံရံႀကီးကေတာ့ အခုထိရွိေနဆဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ေရညွိေတြတက္လို႔။ နံရံႀကီးရဲ့အေပၚဆံုးမွာက
သံဆူးႀကိဳးေတြနဲ႔ ထပ္ၿပီး ကာရံထားေသး။ ကေလးေတြက ေတာ္ရံုအဲဒီ့ဘက္ မ်က္ႏွာမမူရဲၾက။ ျခံစည္းရိုးေတြ
သားနားသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းကေတာ့ အားလံုးထက္ မာန္တက္ေနသည္။ အိမ္အိုႀကီးကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ
မမႈတဲ့အၾကည့္ေတြနဲ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ့ အိမ္ျဖစ္လို႔ေနၿပီ။ ေျမနီလမ္းေပၚ ေတာ္ရံုကားမသြား။
လမ္းေလွ်ာက္သူနဲ႔ စက္ဘီးစီးသူမ်ားျဖင့္ ေျမနီလမ္းကို အလွဆင္ထားသည္။
အပိုင္း
(၃)
အိမ္
(၃) လံုးထဲမွာက ဘယ္ဘက္အစြန္ဆံုးတစ္လံုးမွာ (၁)ႏွစ္အရြယ္သာရွိေသးေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္။
သူမနာမည္က ၾကည္ျပာ။ အလည္အိမ္မွာက (၃) ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိေသးေသာေယာက္်ားေလး။ သူ႔နာမည္ကထြန္းလင္း။
ေနာက္ဆံုးအိမ္မွာက ေမြးကာစ ကေလးတစ္ေယာက္။ နာမည္ေတာင္မေပးရေသး။ ေဘာ္လံုးကြင္းထဲ ျပည့္ႏွက္ေနတာေတြက
ဟိုဘက္အိမ္တန္းေတြဆီက ကေလးေတြ။ တစ္ေန႔ေန႔လည္ခင္း ၾကည္ျပာ၏ အေမ ေနမေကာင္းျဖစ္သည္။ သူမက
သူမ၏ အေမေဘးတြင္ ထိုင္လ်က္ သူမ အေမလုပ္သမွ်ေတြကို ေသခ်ာထိုင္ၾကည့္ေနသည္။ သူမ၏အေမက အဖ်ားတိုင္းတဲ့
သာမိုမီတာကို ပါးစပ္ထဲထည့္ၿပီး အဖ်ားတိုင္းသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမ၏ အေမက ျပဒါးတိုင္ကို
ခဏေဘးခ်ၿပီး ေဆးေသာက္ရန္ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္တြင္ သူမက သူမ၏အေမလုပ္သည့္အတိုင္း ျပဒါးတိုင္ကို
ပါးစပ္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမက စားရမည့္ မုန္႔အထင္ႏွင့္ ျပဒါးတိုင္ကို
အားပါးတရ ကိုက္ခ်လိုက္သည္။ သူမ၏ အေမ ေခါင္းနပန္း ႀကီးသြားသည္။ ၾကည္ျပာ၏ပါးစပ္ထဲမွ ျပဒါးမ်ားႏွင့္
ဖန္ကြဲစမ်ားကို လက္ႏွင့္ကေလာ္ထုတ္သည္။ ၾကည္ျပာကို႔လည္း ေထြးထုတ္စမ္း ေထြးထုတ္စမ္း ဆိုၿပီး
ပါးစပ္မွ တဖြဖြေအာ္ေနရသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၾကည္ျပာ၏ပါးစပ္ထဲမွ အရာမ်ား ရွင္းသြားသည္။
သို႔ေသာ္ ၾကည္ျပာက အငိုမတိတ္ေတာ့… ဒီလိုႏွင့္ တစ္အိမ္လံုး ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ သိရီစႏၵာေဆးခန္းသို႔
ေျပးၾကရသည္။
အခ်ိန္ကာလေတြ
တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ကုန္ဆံုးလာေတာ့…
အပိုင္း
(၄)
သံနဲ႔သံခ်င္း
ထိခိုက္ၿပီး ထြက္လာေသာ အသံလာရာဆီသို႔ ၾကည္ျပာလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ၾကည္ျပာ့၏ မ်က္စိထဲသို႔
ပိတ္စအျဖဴၿခံဳထားေသာ လူတစ္ေယာက္ ဝင္လာသည္။ အဲဒီ့လူ၏ ေျခေထာက္မွာေတာ့ သံကြင္းႀကီးႏွစ္ကြင္း။
ၾကည္ျပာက အဲ့လူႀကီးကို ေတြ႔သည္ႏွင့္ လန္႔ၿပီး သူမအဖိုးဆီေျပးသည္။ သူမက အဖိုး၊ အဖြား၊
အေဒၚေတြႏွင့္အတူေနသည္။ သူမ၏မိဘမ်ားကေတာ့ အလုပ္ႏွင့္မို႔ သူမကို သိပ္ဂရုမစိုက္အားၾက။
အဖိုးအနားကပ္သြားေသာ ၾကည္ျပာကို သံကြင္းႏွင့္လူႀကီးက ၾကင္နာယုယစြာၾကည့္ေနသည္။ အဖိုး၏
အသံထြက္လာသည္။ “ေမာင္ဝင္း… ေနာက္ေဖးမွာ စန္းစန္းရွိတယ္။ ငါ့သမီးကို ေရေတြကူျဖည့္ေပးလိုက္ပါဦး။”
“ဟုတ္ကဲ့ပါခင္ဗ်ာ။” ဟုေျပာလ်က္ အိမ္ေနာက္ေဖးသို႔ ထြက္သြားသည္။ ၾကည္ျပာက အဲဒီ့လူႀကီးကို
ေတြ႔ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းျဖစ္သြားေသည္။ သူမ ေၾကာက္သည္။ သံေျခက်င္းကိုေၾကာက္သည္ေလာ။ လူကိုေၾကာက္သည္ေလ…
သူမ မသိ။ သို႔ေသာ္ ေၾကာက္တာေတာ့ ေသခ်ာသည္။
အပိုင္း
(၅)
ၾကည္ျပာတို႔အိမ္ေရွ႕က
ေျမနီလမ္းေပၚ ၾကည္ျပာက သူမ၏စက္ဘီး ကေလးကိုတင္သည္။ ထို႔ေနာက္ သံုးဘီးစက္ဘီးေလးႏွင့္
အနီးအနား ပတ္ဝန္းက်င္ကို စီးနင္းသည္။ သူမက အခုဆို အသက္ (၂) ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ တစ္ေန႔ႏွစ္ေခါက္၊
သံုးေခါက္ေလာက္ လာကူညီေသာ ပိတ္စအျဖဴျခံဳသည့္ လူႀကီးမ်ား တစ္ေန႔တစ္ေယာက္မတူ၊ တူသည္က
အားလံုးကို သံေျခက်င္းႀကီးမ်ားျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းျခင္း။ ၾကည္ျပာက အခုေတာ့ အရင္ကလို
အေၾကာက္တရားသိပ္မရွိေတာ့။ ဘာျဖစ္လို႔ဆို သူမ စားခ်င္ေသာ မာလကာသီးမ်ားကို အဲဒီ့လူႀကီးမ်ားက
ခူးဆြတ္ေပးသည္။ သူမ ေရခ်ိဳးဖို႔အတြက္ ေရျဖည့္ေပးသည္။ သူမကို ဒါန္းလႊဲေပးသည္။ သူမ လိုအပ္ခ်က္မွန္သမွ်ကို
ျဖည့္ေပးေသာေၾကာင့္ သူမ အဲဒီ့လူႀကီးမ်ားကို ခင္လာသည္။ တစ္ေန႔ေတာ့… သူမက သူမ၏အေဒၚကို
ေမးသည္။ “စန္းစန္း… ဘာလို႔ သူတို႔ကို ေျခက်င္းႀကီးေတြ ဝတ္ထားေပးတာလဲ” ကေလး၏အေမးကို
အေဒၚျဖစ္သူက စိတ္ရွည္စြာျပန္ေျဖသည္။ ဒါကို ၾကည္ျပာက ေသခ်ာဂရုတစိုက္ နားေထာင္သည္။ ထို႔ေနာက္
နားလည္သလိုလို နားမလည္သလိုလို အၾကည့္မ်ားျဖင့္ သူမ၏ အေဒၚကိုၾကည့္ၿပီး… “အက်ဥ္းသားေတြဆိုေတာ့
သူတို႔က လူဆိုးေတြေပါ့ေနာ္၊ ဒါဆို ေၾကာက္စရာႀကီးပဲ စန္းစန္းရ” ဟု သူမက ေျပာသည္။ “ၾကည္ျပာ
အသက္ႀကီးလာမွ ပိုၿပီးနားလည္လာလိမ့္မယ္။ အခုေနေတာ့ ေသခ်ာသိဦးမွာ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ သမီးက
အခုမွ ကေလးပဲ ရွိေသးတာကိုး။” ၾကည္ျပာ ဒါန္းမွာတစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ၿပီး အေတြးခန္းဖြင့္သည္။
‘‘‘လူဆိုးေတြမို႔လို႔ ဒီလိုမ်ိဳး ထြက္ေျပးလို႔မရေအာင္ လုပ္ထားတာေနမွာေပါ့။ စန္းစန္းက
ေသခ်ာလည္း မေျပာျပဘူး။ ဟြန္း…’’’ သူမက သူမ၏အေဒၚကို သိပ္မေက်နပ္။
အပိုင္း
(၆)
သူမက
ဒီဝန္းထဲမွာ ေနရတာကို ႏွစ္သက္သည္။ သူမ၏ အေဒၚ၊ အဖြား၊ အဖိုးတို႔ႏွင့္ အတူေနရသည္ကို သူမႀကိဳက္သည္။
သို႔ေသာ္ တစ္ရက္ေတာ့ သူမ၏ အေမႏွင့္အေဖတို႔ သူမကို ဟိုဘက္အိမ္ျပန္ေခၚရန္ ကိစၥႏွင့္ ရန္ျဖစ္ၾကသည္။
အိမ္ေပၚမွာ စကားမ်ားၿပီး ဆင္းလာေသာ အေဖ၏လက္ထဲသို႔ ၾကည္ျပာ ပါလာသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဘာ္လံုးကြင္း၏
သဲပူပူေပၚ ထုိင္ၿပီး သူမ ပံုေတြေလွ်ာက္ဆြဲေနေလသည္။ သူမ၏ အေဖက သူမႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္
မတ္တပ္ရပ္ၿပီး အိမ္ဘက္ကို ၾကည့္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္… ၾကည္ျပာတို႔အိမ္တြင္ ေမြးထားေသာ ေခြးႏွင့္
တျခားေခြးတစ္ေကာင္တို႔ တစ္ေကာင္ႏွင့္ တစ္ေကာင္ ကိုက္လ်က္ ၾကည္ျပာ့ အနားသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။
လွ်ပ္တျပတ္အတြင္းမွာပင္ သူမႏွင့္ ေခြးႏွစ္ေကာင္ လံုးေထြးသြားသည္။ အိမ္ေပၚမွာလည္း တစ္အိမ္လံုးနီးပါး
ေျပးဆင္းလာၾကသည္။ ဖုန္ေတြအၾကား… ေခြးႏွစ္ေကာင္အၾကား… ၾကည္ျပာေပ်ာက္ေနသည္။ ျဖစ္ပ်က္မႈေတြက
ျမန္ဆန္လြန္းသည္။ ၾကည္ျပာ၏ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းေအာက္နားမွာ ေသြးေတြယိုစီး က်လာသည္။ သူမ၏အေဖက
သူမကို ေကာက္ခ်ီလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ေခြးတစ္ေကာင္ကေတာ့ သူမကို ကိုက္ၿပီးႏွင့္ေလၿပီ။
သူမက ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ေအာ္ကိုေနေလၿပီ။ သူမကို အားလံုးက ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ သူမက ဘာကိုမွမသိေတာ့...
အေဖႏွင့္အေမတို႔ ရန္ထပ္ျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ သီရိစႏၵာေဆးခန္းသို႔ ေျပးၾကေလသည္။ အင္းစိန္ေထာင္ႏွင့္
ေဆးခန္းက သိပ္မေဝးလွ။ ၾကည္ျပာတို႔ အိမ္က ေနမေကာင္းျဖစ္လွ်င္ အဲဒီ့ေဆးခန္းသို႔သာ ေျပးၾကသည္။
ဟိုေရာက္ေတာ့ သူမကို ေဆးထိုးေပးသည္။ ေသာက္ေဆးမ်ားေပးသည္။ သူမက ေဆးထိုးျခင္းေၾကာင့္
ငိုေနသည္ေလာ… သို႔မဟုတ္ ဒဏ္ရာကပဲ နာေနေသးသည္ေလာ မသိ။ ငိုျခင္းကိုေတာ့ မရပ္ေသး။
အပိုင္း
(၇)
ဘယ္ေတာ့မွ
မေပ်ာက္ေတာ့ေသာ အမာရြတ္က ၾကည္ျပာ၏ ဘယ္ဘက္လက္ေမာင္းမွာ က်န္ရွိေနေသးသည္။ သူမက အခုဆို
အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ လည္လည္ဝယ္ဝယ္ သြားလာတတ္ေနၿပီ။ လိုင္းတန္းက အိမ္ေတြႏွင့္လည္း ရင္းႏွီးေနေလၿပီ။
ဟိုအိမ္သြားကစားလိုက္၊ ဒီအိမ္သြားကစားလိုက္ႏွင့္ အဆင္ေျပေနသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူမ၏ တစ္ဝမ္းကြဲအစ္ကိုေတြႏွင့္
ေလွ်ာက္လိုက္တတ္သည္။ တစ္ရက္ေတာ့ သူမတို႔ ေမာင္ႏွမတစ္စု ေထာင္နံရံအနားက အုတ္ေရကန္ဆီ
သြားကစားၾကသည္။ သူမႏွင့္ ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းမ တစ္ေယာက္လည္း ပါသည္။ က်န္ေသာသူေတြကေတာ့
သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ထက္ အႀကီးမ်ားျဖစ္သည္။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္၊ ကစားလိုက္ ေနာက္လိုက္ေျပာင္လိုက္နဲ႔
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အုတ္ေရကန္နံေဘးရွိ အပံုလိုက္ျဖစ္ေနေသာ အရာတစ္ခုကို ၾကည္ျပာတက္နင္းမိေလသည္။
ေပ်ာ့အိအိ အရာတစ္ခုကို နင္းမိေသာေၾကာင့္ ၾကည္ျပာက ေျမြအထင္ႏွင့္ ထေအာ္သည္။ အားလံုးဝိုင္းအံုၾကည့္ၾကသည္။
ေျမြတစ္ေကာင္ေတာ့မဟုတ္၊ ေျမြတစ္ေကာင္ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ေသာ အေရခြံသာျဖစ္သည္။ ၾကည္ျပာ အစ္ကိုႀကီးက
အဲ့ဒါကို အိမ္ယူသြားမည္ဟုလုပ္သည္။ သူမက ကန္႔ကြက္သည္။ သူမငယ္ငယ္က ေျမြအရမ္းေၾကာက္သည္။
ဖားဆုိလွ်င္ေတာ့ ရြံလို႔ လွည့္ေတာင္မၾကည့္။ ကင္းလိပ္ေခ်ာတို႔ ေတာက္တဲ့တို႔၊ လင္းႏို႔တို႔လို႔
နာမည္ၾကားတာနဲ႔ ရွိတဲ့လူဆီေျပးကပ္သည္။ ဒါကို သူမ၏အစ္ကိုေတြက သိလို႔ သူမကိုပိုစသည္။
အခုလည္း ေျမြအေရခြံႀကီးကို သူမ၏အစ္ကိုက ကိုင္လ်က္ သူမေနာက္သို႔ ေျပးလိုက္တို႔သည္။ သူမက
အိမ္ကိုျပန္ေျပးသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူမက အေဒၚ့ကိုတိုင္သည္။ သူမေၾကာင့္ သူမအစ္ကိုေတြ
အဆူခံရသည္။
အပိုင္း
(၈)
အခုဆို
သူမက ဟိုဘက္ (ခ-၇)လမ္းထဲက အေဖတို႔အိမ္သို႔ ညေနေစာင္းလွ်င္ ျပန္လိုက္သည္။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း
အင္းစိန္ေထာင္ထဲက သူမ၏အဖိုးအိမ္တြင္ အိပ္သည္။ ဟိုဘက္ေနလိုက္၊ ဒီဘက္ေနလိုက္ႏွင့္… တစ္ရက္ေတာ့
အဖိုး၊ အေဖတို႔ႏွင့္အတူ ေထာင္ေရွ႕က ထိုင္ေနၾက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာၾကသည္။
ေန႔လည္ ေန႔ခင္း အေဖ့ရံုးပိတ္ရက္ဆို သူမတို႔ေျမးအဖိုးေတြ အဲ့လိုသြားလာေနၾက။ အဲဒီ့ေန႔က
ထံုးစံအတိုင္း လက္ဘက္ရည္ေသာက္ၿပီး ဆိုင္ကျပန္ထြက္လာၾကသည္။ ေထာင္က အေစာင့္ေတြက သူမတို႔
မိသားစုကို သိေနၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္းမ်ိဳးေတြ မလုပ္။ ကပ္တရာ လမ္းမႀကီးေပၚ
လူသူကင္းမဲ့ေနသည္။ ၾကည္ျပာက လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ အၿမဲတမ္းအေရွ႕ကေလွ်ာက္ေလ့ရွိသည္။ ဘယ္ေတာ့မွ
ေနာက္မွာမေနခဲ့။ သူမ၏အက်င့္တစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ပံုမွန္အတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကစဥ္… “အဖိုး
ဟိုမွာ ပက္ဆံအိတ္ ပက္ဆံအိတ္” ဟု ေအာ္လ်က္ ၾကည္ျပာက ေျပးသြားသည္။ မပီကလာ ပီကလာႏွင့္
သူမ၏အသံက အဖိုးႏွင့္ အေဖ့ကို မ်က္လံုးျပဴးသြားေစသည္။ ေယာက္်ားသံုး ပိုက္ဆံအိတ္တစ္လံုး
လမ္းေပၚတြင္ က်က်န္ေနရစ္ခဲ့သည္။ သူမက ခပ္သြက္သြက္ပဲ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ကုန္းေကာက္လိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ အေနာက္ကေနေျပးလာေနေသာ အဖိုးကို လွမ္းေပးလိုက္သည္။ အဖိုးက အိတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္သည္…
အထဲမွာ ပိုက္ဆံေတြရွိေနသည္ဟု အေဖက အဖိုးကို သတိေပးသည္။ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားေတာ့ မဟုတ္ေလာက္။
သူမကို ေတာ္လိုက္တာဟု အဖိုးက ခ်ီးမြမ္းသည္။ ထို႔ေနာက္ေတာ့ သူမကို မုန္႔ဝယ္ေကၽြးမယ္ဟု
ကတိေပးသည္။ ၾကည္ျပာက မုန္႔စားရဖို႔ကိုေတြးရင္ အိမ္သို႔ ဦးတည္ၿပီး လမ္းဆက္ ေလွ်ာက္သြားသည္။
အပိုင္း
(၉)
ၾကည္ျပာက
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေက်ာင္းေနရမည့္အရြယ္ ေရာက္လာသည္။ အိမ္ေဘးက ေက်ာင္းမွာပဲ သူမ တက္ျဖစ္ခဲ့သည္။
ေက်ာင္းစတက္ေတာ့ တစ္ေန႔နဲ႔တစ္ေန႔ မရိုးရေအာင္ သူမက သူမအေဒၚကို ဒုကၡေတြေပးသည္။ ဟိုပစၥည္းေပ်ာက္လာလိုက္၊
ဒီပစၥည္းေပ်ာက္လာလိုက္ႏွင့္… သူမ၏ ပစၥည္းမ်ား တစ္ရက္ကို တစ္ခုႏွဳန္းနဲ႔ ေပ်ာက္ေလသည္။
သူငယ္တန္း စတက္ရေသာ သူမအဖို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရလာသည္။ အိမ္ကို ထမင္းျပန္စားေလ့ရွိေသာ သူမ…
သူငယ္ခ်င္းေတြကို အိမ္ေခၚလာသည္။ သူမ၏ အိမ္ေရွ႕ရွိ ဒါန္းက ေန႔လည္ထမင္းစား ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆိုလွ်င္
မအားေတာ့။ အိမ္ႏွင့္ေက်ာင္းက ေဘးခ်င္းကပ္ဆိုေတာ့ သူမ အတြက္ အပူအပင္ကင္းသည္။ သို႔ေသာ္
သူမ၏ ပစၥည္းမ်ားကေတာ့ ေပ်ာက္ၿမဲေပ်ာက္ဆဲပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ၾကည္ျပာကို႔ ေနရာေျပာင္းထိုင္ခိုင္းဖို႔အတြက္
သူမ၏အေဒၚက ဆရာမဆီသို႔ ခြင့္ေတာင္းသည္။ အင္းစိန္ေထာင္မွာ အလုပ္လုပ္သူ မွန္သမွ်၏ ကေလးမ်ားက
ဒီေက်ာင္းတြင္သာ လာတက္ၾကသည္။ ေက်ာင္းက မူလတန္းေက်ာင္း၊ (၄)တန္းအထိပဲ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္…
တန္းခြဲ ႏွစ္ခုစီမို႔ အားလံုးေပါင္း (၈) ခန္းရွိသည္။ သူမ၏ အႀကိဳက္ဆံုးမုန္းက ေခါက္မုန္႔။
တစ္ရက္ မစားလိုက္ရလွ်င္ မေနႏိုင္။ မရမက ရွာေဖြသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူမက ကပ္ေစးနဲကိုပါ ႀကိဳက္လာသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ သူမသြားေတြ ပိုးစားကုန္သည္။ သူမ၏ အေဖႏွင့္အေမတို႔က (ခ-၇)လမ္းတြင္မေနေတာ့။
ဘုရင့္ေနာင္သို႔ ေျပာင္းလာၾကသည္။ တိုက္ခန္းႏွင့္ ျဖစ္သြားသည္။ သူမ ေက်ာင္းစတက္ကတည္းက
သူမ၏အေဖအလုပ္ႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္ သူမတို႔ ကားဝယ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ယခုဆိုလွ်င္ အင္းစိန္ေထာင္၏
ဝင္ေပါက္ကို သူမတို႔က တိုယိုတာ ကားအျဖဴေလးႏွင့္ ဝင္ထြက္ေနၿပီ။
အပိုင္း
(၁၀)
သူမတို႔
အင္းစိန္ေထာင္ထဲကေန အိမ္ေျပာင္းၾကေတာ့ ဘိုကုန္းဘက္ကို ေျပာင္းၾကသည္။ သူမက အဲဒီ့အိမ္အသစ္ကို
မႀကိဳက္။ အရင္ ေထာင္ဝင္းထဲက အိမ္ကိုပဲ သူမ တမ္းတသည္။ သူမတို႔ အိမ္ေျပာင္းေတာ့ ေထာင္ဝင္းထဲက
အိမ္ကို ၿဖိဳပစ္ၾကသည္။ ထံုးစံအတိုင္း သံေျခက်င္းေတြ၊ ပိတ္စ အျဖဴေတြနဲ႔ အက်ဥ္းသားေတြကပဲ
ဦးေဆာင္ၿပီး ၿဖိဳၾကသည္။ အဖိုးက အက်ဥ္းသားေတြကို ႏွႈတ္ဆက္စကားေျပာသည္။ အဖြားကလည္း လိုင္းတန္းထဲက
သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို လိုက္ႏႈတ္ဆက္သည္။ အေဒၚကေတာ့ သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အိမ္သစ္သို႔လာလည္ရန္
ဖိတ္သည္။ ေထာင္ဝင္း၏အေနာက္ဘက္က ထြက္လွ်င္ ရထားသံလမ္းေက်ာ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ကားလမ္းကူးရသည္။
ထို႔ေနာက္ ၾကည္ျပာတို႔ေျပာင္းေသာ အိမ္အသစ္သို႔ေရာက္သည္။ ၾကည္ျပာလည္း ေက်ာင္းေျပာင္းရသည္။
သူငယ္တန္းကို ေထာင္ဝင္းထဲက ေက်ာင္းတြင္ ေအာင္ျမင္ၿပီးေျမာက္ၿပီးေနာက္… အ.မ.က (၈) ႀကိဳ႕ကုန္း
အေမရွိရာေက်ာင္းသို႔ ေျပာင္းေလသည္။ သူမမွာ ႏႈတ္ဆက္စရာ သူငယ္ခ်င္းသိပ္မရွိ၊ အိမ္ေဘးမွ
ကစားေဖာ္ႏွစ္ေယာက္သာရွိသည္။ ၾကည္ျပာ၏ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ျခင္းက ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေတြ႔မလဲဆိုတဲ့
ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။
အဲဒီ့အိမ္က
ထြက္လာတာ အခုဆို…အႏွစ္ (၂၀) ျပည့္ေတာ့မည္။ ကၽြန္မ တစ္ခါမွ ျပန္မသြားျဖစ္ခဲ့။ ကၽြန္မၾကားမိတာေတာ့
ေျမနီလမ္းက ကပ္တရာလမ္းျဖစ္ေနေလၿပီ။ အိမ္ (၃)လံုးမွာ တစ္လံုးက အၿဖိဳခံလိုက္ရၿပီ။ (၂)လံုးပဲ
က်န္ေတာ့သည္။ အရိပ္ေပးတဲ့ ကုကၠိဳလ္ပင္ႀကီးေတြကေကာ ရွိေသးရဲ့လား။ အခုထိ အရိပ္အာဝါသေကာင္းေနတုန္းလား။
စိန္ပန္းပင္ေတြ ေနရာမွာမ်ား ၾကက္ဆူပင္ေတြ ျဖစ္ေနၿပီလား။ ေထာင္နံရံႀကီးကေကာ အရင္လို
ကေလးေတြကို ေျခာက္လွန္႔ေနတုန္းပဲလား။ တစ္ေက်ာင္းတည္းပဲ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းေလးကေကာ
အရင္လို မာန္တက္ေနတုန္းပဲလား။ ကၽြန္မရဲ့ သံုးဘီးစက္ဘီးေလး ထားခဲ့တဲ့ ေျမနီလမ္းေပၚက
ဘီးရာေတြကေကာ ကပ္တရာခင္းလိုက္လို႔ ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ၿပီလား။ ေဘာ္လံုးကြင္းထဲမွာေကာ အရင္ကလို
ကေလးေတြ ကစားၾကေသးရဲ့လား။ အိမ္အိုႀကီးကေကာ လူေတြကို ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ရဲ့လား။ ဒါမွမဟုတ္…
အိုေဟာင္းေနလို႔ ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရျပန္ၿပီလား။ ေျခေထာက္မွာ သံကြင္းႀကီးေတြ ဝတ္ထားၿပီးေတာ့
ေလွ်ာက္သြားေနရတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြေကာ ရွိေသးရဲ့လား။ အရင္လိုပဲ အိမ္ေတြမွာ ေရျဖည့္ေပးေနရတုန္းပဲလား။
ေပါင္းသင္ျမက္ႏႈတ္ လုပ္ေပးေနရတုန္းပဲလား။ အရင္ကလို ေဘာ္လံုးကြင္းထဲမွာ ေခြးေတြနဲ႔ ကေလးေတြ
အတူတူ ကစားျဖစ္ၾကေသးရဲ့လား။ ကုကၠိဳလ္ပင္ေအာက္က ဒါန္းကေကာ… ဘယ္သူေတြ စီးျဖစ္ၾကေသးလဲ။
အရင္ကလို ေျမြေတြ၊ ဖားေတြ ေပါတုန္းပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ သန္႔ရွင္းႏွိမ္ႏွင္းေရးေတြ လုပ္လို႔ပဲ
အဲဒီ့တိရိစာၦန္ေတြ ေနရာေျပာင္းကုန္ၾကၿပီလား။ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ထိုင္ေရာင္းတဲ့ မုန္႔ေတြေကာ…
ရွိေသးရဲ့လား။ မုန္႔ေရာင္းတဲ့ လူေတြပဲ ေျပာင္းကုန္တာလား။ ဒါမွမဟုတ္ မုန္႔ေတြပါ ေျပာင္းကုန္ၿပီလား။
သံေယာဇဥ္ေတြ ရွိေနေသးတဲ့ ငယ္ငယ္က ဘဝကို ျပန္သတိရမိေတာ့…
ကၽြန္မအရင္က
မေတြးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြကို အခုေတြးမိလာၿပီ။ လူဆိုးမို႔လို႔သာ ေထာင္ထဲဝင္ခဲ့ရသည္ဟု
ကၽြန္မ၏ ယူဆခ်က္မ်ားက ကေလးအရြယ္မို႔ မွားေကာင္းမွားႏိုင္သည္။ ကၽြန္မ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔
ေလ့လာေလ ေတြ႔ရွိေလ ဆိုသလို… ကၽြန္မ သိခ်င္တာေတြ သိခဲ့ရသည္။ ငယ္ငယ္က ကေလးဆန္ဆန္ အေမးေတြကို
အခုေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ေျဖႏိုင္ေနၿပီ။ ေၾသာ္… နံရံႀကီးရဲ့ ဒီ့တစ္ဖက္မွာ ကၽြန္မက
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ေနခဲ့ရေပမယ့္ နံရံႀကီးအဝိုင္းခံထားရတဲ့ ဟို တစ္ဖက္မွာေတာ့ ေထာင္မက်သင့္ဘဲ
ေထာင္က်ခံေနရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြလည္း ရွိေနတာကိုး။ တကယ္ေတာ့ ငယ္ငယ္က ကၽြန္မနဲ႔
ႏိုင္ငံေရးနဲ႔က နံရံတစ္ခုပဲ ျခားေနခဲ့တာကိုး…
No comments:
Post a Comment