အေကာင္ေသးတယ္ အဆိပ္ျပင္းတယ္

"အေကာင္ေသးတယ္ အဆိပ္ျပင္းတယ္"

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးက လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ ႏွစ္ေလာက္ကျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ…

ဒီႏွစ္ သႀကၤန္ကို အင္းယားလမ္းနဲ႔ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းေတြမွာ အခ်ိန္ကုန္ဖို႔အတြက္ အိမ္က အေဖနဲ႔အေမ့ကို ပူဆာစရာမလိုဘဲ ကၽြန္မဆႏၵေတြ ျပည့္ဝခဲ့တယ္။ အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း သူသူ အျပင္အျခားသူေတြလည္း ပါေတာ့ပိုၿပီးေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔ထင္မိတယ္။ ကေလးပဲရွိေသးတဲ့ ကၽြန္မကို တစ္ေယာက္တည္း အျပင္ေလွ်ာက္လည္ဖို႔ အိမ္က ခြင့္မျပဳဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ မိဘေတြနဲ႔အတူ အျပင္ထြက္လည္ရတာကိုက ကၽြန္မအတြက္ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းေနၿပီ။ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းမွာ အသိအေဒၚႀကီးေတြရဲ့ ဆိုင္ရွိေတာ့ အဲဒီ့မွာေရပက္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ေလ့ရွိတာေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ေရေလာင္းခံခ်င္ရင္ေတာ့ အင္းယားလမ္းထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ အဲ့လိုပဲ အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့တာ သႀကၤန္အတက္ေန႔ကို ေရာက္လာၿပီ။

အဲဒီ့ေန႔မနက္မွာေတာ့ အသိအေဒၚႀကီးေတြဆိုင္မွာ မထိုင္ျဖစ္ၾကေတာ့ဘဲ ေနာက္အပတ္ထဲမွာ ေမၿမိဳ႕သြားမွာမို႔လို႔ ကားလက္မွတ္သြားဝယ္ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီ့ကအျပန္ အင္းယားလမ္းမွာပဲ ေရပက္ခံမယ္ဆိုၿပီး တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အေရွ႕ေလာက္မွာ ကားကို ရပ္ထားခဲ့ၿပီး ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။ အေမနဲ႔အေဖ့ဆီမွာပဲ ပိုက္ဆံေတြကပါၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကေလးေတြကေတာ့ ဘာပိုက္ဆံမွမယူလာၾကဘူး။ အဲ့လိုနဲ႔ လူအုပ္ေတြၾကားထဲ စၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ အေမက အေရွ႕ကသြားတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတြက အလည္က။ ကၽြန္မအေဖက ေနာက္ဆံုးကေန လိုက္လာတယ္။ ခဏေနေတာ့ အေဖက အေမ့ကို လွမ္းေခၚတယ္။ ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ ဖုန္း ေရဆိုမွာစိုးရိမ္လို႔ သူ႔ကိုေပးထားဖို႔ အေဖကေျပာတယ္။ 

အဲ့ဒါနဲ႔ အေမကလည္း လွမ္းၿပီးေပးလိုက္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ အပူအပင္ကင္းကင္းနဲ႔ အေမနဲ႔အေဖ့ေၾကာင့္ လံုလံုျခံဳျခံဳနဲ႔ ေရဆိုခံေနၾကတယ္။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္မ သတိတရနဲ႔ အေဖ့ကို လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ အေဖ ေနကာမ်က္မွတ္တပ္မထားေတာ့။ မ်က္ႏွာလည္း ပ်က္ေနၿပီ။ ဘာလို႔လဲဆိုတာ မသိေပမယ့္ ကၽြန္မအေမ့ကို လွမ္းေအာ္ေခၚလိုက္တယ္။ အေမကအေလာတႀကီးႏွင့္ အေဖ့ကိုေမးေနတယ္။ မ်က္မွန္မ်ားေပ်ာက္သြားၿပီလားဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ ဒါေပမယ့္…အေဖက ေခါင္းခါတယ္။ မ်က္မွန္ကသူ႔လက္ထဲမွာရွိေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာျဖစ္သလဲလို႔ အေမက ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေမးေတာ့မွ ပိုက္ဆံအိတ္ ခါးပိုက္ႏွိဳက္ခံလိုက္ရေၾကာင္းေျပာတယ္။ အေမ ေဒါသပုန္ထၿပီေလ။ သူ ယူထားလွ်င္ယခုလို ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးဟု ထပ္ခါထပ္ခါေျပာေနေတာ့တယ္။

ဒီေတာ့မွအေဖက ဘာေတြပါသြားေသးလဲဟု ေမးေလရာ ပိုက္ဆံမ်ားအျပင္၊ ဖုန္းႏွင့္ မွတ္ပံုတင္မ်ားပါသြားေၾကာင္း အေမက ဝန္ခံေျပာေတာ့တယ္။ ကားလက္မွတ္ဝယ္ရန္အတြက္ လိုအပ္ေသာေၾကာင့္ အေမ့မွတ္ပံုတင္ႏွင့္ ကၽြန္မ၏ (၁၂)ႏွစ္ျပည့္ မွတ္ပံုတင္မ်ား ထည့္ထားသည္ဟု အေမကေျပာတယ္။ သြားပါၿပီ…ကုန္ပါၿပီ။ ေတာ္ေသးတာက အေဖ့မွတ္ပံုတင္ပါမသြားျခင္းပင္။ ကၽြန္မအေဖက ကျပားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခုအခါတြင္ မွတ္ပံုတင္လုပ္ရန္အလြန္ခက္ခဲသည္ဆိုတာ လူတိုင္းသိၾကမွာပါ။ အခုေတာ့ သႀကၤန္ႀကီးက ကၽြန္မအတြက္ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့။ အေဖႏွင့္အေမတို႔သြားရာေနာက္သို႔သာ ကၽြန္မတို႔ကေလးအဖြဲ႔လိုက္ရေတာ့တယ္။ ကမာရြတ္ရဲစခန္းသို႔ ကားကိုေမာင္းသြား၍ အေမက အမႈဖြင့္တယ္။ ရဲစခန္းကေတာ့ မအံ့ၾသတဲ့ ပံုစံမ်ားျဖင့္ ရယ္ၿပံဳးလ်က္ တုန္႔ျပန္လိုက္သည္က…

"အစ္မႀကီးတို႔ကေတာင္ ေနာက္က်ေနေသးတယ္ဗ်ာ၊ အစ္မႀကီးတို႔လို လူေတြအမႈလာဖြင့္တာ ဒါနဲ႔ဆို (၄၁) မႈေတာင္ ရွိသြားၿပီဗ်" ဆိုတဲ့ အသံက ဝမ္းနည္းတဲ့ အသံတစ္စက္ကေလးမွ်မပါေပ။

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ဖုန္းရံုးသို႔ hand phone ကို ပိတ္ထားရန္ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကား ထားလိုက္တယ္။ အေဖႏွင့္အေမက တစ္ခုခုကို ႀကိဳတင္သိေနသည့္ ပံုစံျဖင့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အိမ္ျပန္လာၾကတယ္။ အဲ့လိုမ်ိဳးအျဖစ္အပ်က္ေတြက ဘယ္ေတာ့မွကို ျပန္မရတဲ့ အဆံုးခံရမယ့္ အျဖစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနၿပီေလ။ ေနာက္တစ္ပတ္ထဲမွာလည္း ကၽြန္မတို႔မိသားစုက ေမၿမိဳ႕ကို ခရီးထြက္ၾကမွာ။ အဲဒီ့အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္မအေမ အလုပ္ရွဳပ္ေလေနၿပီ။ ေမၿမိဳ႕သို႔ကားျဖင့္သြားလွ်င္ ေနျပည္ေတာ္ကိုျဖတ္သန္းသြားရသည္မွာ လူတိုင္းသိထားၾကသည့္ အေၾကာင္းအရာပင္။ ထို႔အျပင္ အဲဒီ့အခ်ိန္အခါကဆိုလွ်င္ ေနျပည္ေတာ္၌လာသမွ် ဘတ္စ္ကားမ်ားကို ရပ္ခိုင္း၍ မွတ္ပံုတင္စစ္ေဆးေရးလုပ္သည္မွာ မလြဲေပ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္အေမအလုပ္ရွဳပ္ျခင္းျဖစ္သည္။

မွတ္ပံုတင္ကို တစ္ပတ္အတြင္းလုပ္လို႔မရေသာေၾကာင့္ ရပ္ကြက္ရံုးႏွင့္ ရဲစခန္းမ်ားသို႔ သြားေရာက္၍ ေနထိုင္ေၾကာင္းေထာက္ခံစာႏွင့္ မွတ္ပံုတင္ေပ်ာက္ဆံုးေနေၾကာင္း၊ ယခုသြားမည္မွာ ေမၿမိဳ႕သို႔ျဖစ္ေၾကာင္း စသည္စသည္မ်ားကို အတိအလင္းေရးသားထားေသာ စာမ်ားကို လိုက္လံေတာင္းခံေနရၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီ့ေထာက္ခံစာမ်ားျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ ခရီးထြက္လာခဲ့တယ္။ ေနျပည္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ စစ္ေဆးေရးဂိတ္၌ အမ်ိဳးသမီးမ်ား သီးသန္႔၊ အမ်ိဳးသားမ်ား သီးသန္႔ဟု ဆိုင္းဘုတ္မ်ားကပ္ထား၍ ကၽြန္မအေမႏွင့္ ကၽြန္မတစ္တြဲတည္း အစစ္ေဆးခံၾကတယ္။ အဲဒီ့မွာတာဝန္က်တဲ့ လူက မွတ္ပံုတင္ေတာင္းေသာအခါ၌ အေမက ေထာက္ခံစာျပလိုက္ေသာေၾကာင့္ ေအးေအးေဆးေဆးႏွင့္ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ကားေပၚျပန္ေရာက္မွာသာ ကၽြန္မ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္လ်က္ လိုက္ပါလာခဲ့ေတာ့တယ္။

ေမၿမိဳ႕၌ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေနၿပီးေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔မိသားစုျပန္လည္ထြက္ခြာ လာခဲ့ၾကတယ္။ ကားလက္မွတ္ကိုေတာ့ ဦးေလးမ်ား၏အကူအညီျဖင့္ ႀကိဳတင္ဝယ္ထားၿပီး၍ အေဖႏွင့္အေမ အလုပ္သိပ္မရွဳပ္ေတာ့။ အျပန္လမ္းတြင္လည္း ကၽြန္မမွာ ေနျပည္ေတာ္သို႔မေရာက္မခ်င္း အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္။ အိပ္ျပန္လွ်င္လည္း ျပန္ႏိုးရဦးမည္ကို မႀကိဳက္ေသာေၾကာင့္ အိပ္ကိုမအိပ္ဘဲ အဲဒီ့ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ေရာက္ဖို႔ကိုသာ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မေစာင့္စားေနတဲ့ ေနရာကို ကၽြန္မတို႔ ဘတ္စ္ကား ဆိုက္ေရာက္ပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔၏ အေရွ႕၌ဘတ္စ္ကား (၃)စီးေလာက္က ႀကိဳတင္ေနရာယူထားသည့္အတြက္ ရွည္လ်ားေသာ အတန္းရွည္ႀကီးကို စီတန္းရင္း ေစာင့္ေနရတယ္။

အိပ္ကလည္းအိပ္ခ်င္၊ မတ္တပ္ရပ္ရသည္ကလည္း ၾကာလာေတာ့ ကၽြန္မ စိတ္သိပ္မရွည္ေတာ့ေပ။ ေစာင့္ရင္း ေရြ႕ရင္းႏွင့္ပင္ ကၽြန္မတို႔အစစ္ေဆးခံဖို႔အလွည့္ ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီ့မွာစစ္ေဆးေရးလုပ္ေနတဲ့ သူေတြက စစ္သားလား၊ ရဲသားလားဆိုတာကိုေတာ့ ေသခ်ာမသိ။ ဘာလို႔ဆိုသူက ယူနီေဖာင္းမွမဝတ္ထားတာ။ ထားပါေတာ့…အဲဒီ့လူက မွတ္ပံုတင္ျပဖို႔ေတာင္းေတာ့ ကၽြန္မအေမက ေထာက္ခံစာကို ထုတ္ျပလိုက္တယ္။ အဲဒီ့လူက ေထာက္ခံစာကို မီးမွိန္မွိန္ေအာက္မွာ ဂရုတစိုက္ႏွင့္ ဖတ္ၾကည့္ၿပီးသည့္ေနာက္ ကၽြန္မတို႔ကိုၾကည့္လ်က္ သူက ဒီလိုေမးသည္…

"ေမၿမိဳ႕သြားတာ ဘယ္လိုလုပ္ ဒီေရာက္ေနတာလဲ" 

ကၽြန္မ အဲဒီ့စကားၾကားၾကားခ်င္း အရမ္းကို ေဒါသထြက္သြားတယ္။ အေမဆီမွ ဘာစကားလံုးမွထြက္က်မလာခင္… ကၽြန္မဆီမွ စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႕လႊတ္ကနဲထြက္သြားတယ္။

 "ဟ…ရူးေနလားဗ်၊ ေမၿမိဳ႕ကို ဒီလမ္းက မသြားလို႔ ဘယ္လမ္းက သြားရမွာလဲ၊ ဟင္း…မေမးခင္ ေသခ်ာလည္း စဥ္းစားဦး။" 

တျခားသူမ်ားကို ကၽြန္မ ဂရုမစိုက္ဘဲေျပာလိုက္ေပမယ့္ ေနာက္မွေစာင့္ေနၾကသူမ်ားကေတာ့ ကၽြန္မစကားကို ၾကား၍ အဲဒီ့လူကို ေလွာင္ရယ္ ရယ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေဒါသထြက္ထြက္ႏွင့္သာ ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ေျပာၿပီးမွ ရယ္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚလာတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ… ေမၿမဳိ႕တို႔၊ မႏၱေလးတို႔ကို သြားတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြက ဒီလမ္းအသစ္ႀကီးေဖာက္ၿပီးကတည္းက ဒီလမ္းကပဲသြားၾကတာမဟုတ္လား။ လမ္းေဟာင္းကသြားတာဆိုလို႔ ကုန္တင္ကားေတြပဲရွိေတာ့တာကို။ ဒီလူကေတာ့ ဘာေတြလာေမးေနလဲမသိဘူး။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ဆရာႀကီးလာလုပ္ခ်င္ေနေသးတယ္။

အဲဒီ့လူက ေနာက္မွေခါင္းတညွိတ္ညွိတ္နဲ႔ စာရြက္ကို လက္ထဲျပန္ထည့္ၿပီး ကၽြန္မကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မလည္း ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေျပာလိုက္ရလို႔ နည္းနည္းေတာ့ ေက်နပ္သြားသည့္ မ်က္ႏွာထားမ်ိဳးျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ကားေပၚျပန္တက္ေတာ့ အေမက အေဖ့ကို အဲ့ဒီအေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ အေဖကေတာ့ ကၽြန္မကို ၾကည့္ၿပီးရယ္လိုက္တာ။ အေဖရယ္ေတာ့ ကၽြန္မက ကၽြန္မမ်ား မွားေနလို႔လားဆိုၿပီး အေဖ့ကိုေတာင္ ေသခ်ာရွင္းျပလိုက္ေသးတယ္။

"ဒယ္ဒီပဲစဥ္းစားၾကည့္ေလ… သူတို႔လူေတြပဲ ရွိတဲ့ ေနျပည္ေတာ္ကို အားအားယားယား လာတယ္မ်ား မွတ္ေနလားမသိဘူး၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ဒီလိုေနရာမ်ိဳးကေတာင္ ျဖတ္သြားခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ ဘယ္လိုဟာေတြလဲမသိဘူး၊ ေမၿမိဳ႕သြားပါတယ္ဆိုမွ ဒီကိုဘယ္လိုေရာက္ေနတာလဲတဲ့...ဦးေႏွာက္ပဲ...တကယ္။" 

အမွန္တကယ္ဆို အဲဒီ့လူကို ဒီထက္ပိုၿပီးပညာေပးခဲ့ရမွာဟုသာ ေတြးရင္း ကၽြန္မ ရန္ကုန္သို႔လိုက္ပါလာေတာ့တယ္။