"ကြက္လပ္နဲ႔ ကြက္လပ္"
ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ့
စာအုပ္ကို ဟိုလွန္ဒီလွန္လုပ္အၿပီးမွာ စာတစ္ပုဒ္ကို သေဘာက်ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့
“ကြက္လပ္ျဖည့္လိုက္ရတဲ့ ကြက္လပ္” ခံစားခ်က္နဲ႔ပဲ တိုက္ဆိုင္ေနလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို
လက္ရာေျမာက္တယ္လို႔ ယူဆမိတယ္။ အဲဒီ့စာထဲက စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကၽြန္မ မ်က္ရည္ေတာင္က်မိပါတယ္။
စာသားေလးက…
“သိပ္မမ်ားပါဘူး အစ္ကိုရယ္။ ကၽြန္မကို ကၽြန္မအျဖစ္နဲ႔ပဲ
ဆက္ဆံေပးဖို႔ပါ”
ကၽြန္မလဲ
တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေျပာခ်င္ေနတာၾကာပါၿပီ။ အခုမွပဲခ်ိတ္ဆက္မိသြားတယ္။
“ကၽြန္မကို ကၽြန္မအျဖစ္နဲ႔ပဲ ျမင္ေပးပါ။ တျခားတစ္ေယာက္
ေနရာမွာ ကြက္လပ္ျဖည့္ဖို႔၊ အစားထိုးဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ မိန္းကေလးေတြဆိုေတာ့ တူညီတာေတြရွိမွာပါ။
ဒါေပမယ့္… ကၽြန္မကို ကၽြန္မအျဖစ္နဲ႔ေတာင္ အသိအမွတ္မျပဳဘဲနဲ႔ေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ စစ္မွန္တဲ့
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ရွင္ဘယ္လိုလုပ္ေတြ႔႔ႏုိင္၊ ျမင္ႏိုင္၊ ခံစားႏိုင္မွာလဲ။”
No comments:
Post a Comment