အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညရဲ့ဇာတ္သိမ္း

"အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညရဲ့ဇာတ္သိမ္း"

ဒီေန႔ သူျပန္ေရာက္မယ္ဆိုတာသိလို႔ ကၽြန္မအိပ္ရာႏိုးတာနဲ႔ ဖုန္းေလးကိုႏွိပ္လိုက္တယ္။ ၀၉******* "ရင္ထဲမွာ လႈပ္႐ွားမႈတစ္ခု ေဘာင္ဘင္ခတ္သြားတယ္။"

"ဟဲလို…ကို အိပ္ေနတုန္းလား" သူက "အင္း၊ဟုတ္တယ္"

"ေဩာ္…ေဆာရီးေနာ္ကို၊ အိပ္ေနရင္လဲ ျပန္အိပ္ေတာ့ေနာ္ :)" ဆိုေတာ့ သူက

"ရပါတယ္၊ အခုဘယ္ႏွစ္နာရီရွိသြားၿပီလဲ" လို႔ေမးလာတယ္။

"၉နာရီ ထိုးေတာ့မယ္၊ ကို ဒီေန႔ဘာလုပ္စရာေတြ ရွိေသးလဲ"

"၁၀နာရီမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတယ္။ အဲဒါၿပီးရင္ေတာ့ မရွိပါဘူး"

"အင္းအင္း၊ ဒါဆိုလဲ သြားဖို႔လုပ္ေတာ့ေလ၊ ေနာက္က်ေနဦးမယ္"

"ဟုတ္ပါၿပီ၊ ဒါဆို တာ့တာေနာ္" ဆိုေတာ့ ကၽြန္မလဲ "တာ့တာ"ရတာေပါ့။

ကၽြန္မ သူနဲ႔ဖုန္းေျပာလိုက္ရေတာ့ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ေန႔ခင္းေလာက္မွပဲ ေနာက္တစ္ေခါက္ ဆက္မယ္ဆိုၿပီး အိမ္မွာလုပ္စရာရွိတာေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနလိုက္တယ္။ ထမင္းစားခါနီး သူ႔ကို သတိရသြားတာနဲ႔ ဖုန္းဆက္လိုက္ေတာ့…

"လူႀကီးမင္း ေခၚဆိုေသာ တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထားပါတယ္ရွင္" တဲ့။

ေဩာ္…အစည္းအေဝးေတြမ်ား ရွိေနလို႔လားဆိုၿပီး ဖုန္းကိုခ်ထားလိုက္ၿပီး ထမင္းစားပြဲမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။ "အရင္ကဆုိ သူဖုန္းကိုပိတ္ထားေလ့မရွိပါဘူး။" ဒီေန႔ေတာ္ေတာ္အေရးႀကီးလို႔ ထင္တယ္ဟု ေတြးရင္းနဲ႔ ထမင္းစားတဲ့အလုပ္ကို လုပ္လိုက္တယ္။

အခ်ိန္ေတြကျမန္လိုက္တာ ေန႔ခင္းေတာင္ဘယ္လိုေရာက္သြားလဲ မသိဘူး။ "ဒီေန႔ ကၽြန္မ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္သလို ခံစားလိုက္ရတယ္။" ဖုန္းကိုထပ္ေခၚလိုက္တယ္…ဖုန္းဝင္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းကမအားတဲ့ အသံပဲျပန္လာတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ခုသြားၿပီ။ ပထမေတာ့ ဖုန္းလိုင္းကဝင္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေတာ့ မအားတဲ့အသံေျပာင္းသြားတာကို ကၽြန္မ မေက်နပ္ပါ။ ဖုန္းေတြကပဲ မေကာင္းတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဖုန္းလိုင္းကပဲ မမိတာလား။ အေတြးေတြနဲ႔ပဲ သူ႔ဆီိကုိ စာပို႔ထားလိုက္တယ္။

သတိရလို႔ဖုန္းဆက္လိုက္တိုင္း စက္ပိတ္ထားတယ္ပဲေအာ္ေနတယ္။ "ကၽြန္မကလဲ ၅မိနစ္ တစ္ခါလို သူ႔ကို သတိရေနေတာ့ ခက္တာေပါ့။" ဖုန္းကိုလက္ကမခ်ဘဲ ေခၚေနတာ ေက်ာင္းကိုသာေရာက္သြားတယ္ စက္ပိတ္ထားတယ္ပဲ။ ဆရာမက အတန္းထဲကိုေတာင္ ေရာက္ေနလို႔ ျမန္ျမန္ဝင္သြားၿပီး ရွိတဲ့ေနရာမွာဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။ ေရစိုေနတဲ့ထီးကိုေတာင္ ၿပီးမွသတိရသြားတယ္။ အေနာက္မွာ သူမ်ားထီးေတြနဲ႔အတူသြားလွန္းထားလိုက္တယ္။ 

ဆရာမက "Iron Lady" ဆိုတဲ့႐ုပ္ရွင္ျပေတာ့ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္စုက အေနာက္မွာ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ၾကတာေပါ့။ ဂိမ္းကစားလိုက္၊ စကားေျပာလိုက္၊ ဟာသေတြေျပာလိုက္နဲ႔ ရွိေနၾကေပမယ့္ စိတ္နဲ႔ကိုယ္က မကပ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ "သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္လို႔ လိုက္သာျပံဳးေနရတယ္ ကၽြန္မတကယ္ေကာ ျပံဳးခ်င္ရဲ့လား။" ကၽြန္မကိုကၽြန္မ အတတ္ႏိုင္ဆံုး မငိုမိေအာင္ စိတ္ကိုထိန္းထားတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။

သူကဖုန္းကို တစ္ခါမွပိတ္ထားဖူးတာမဟုတ္ေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ပူမိတာေပါ့။ ဒါကလဲ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ "ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူကို အဆက္အသြယ္လုပ္လို႔မရရင္ ဒီလိုပဲစိတ္ပူတတ္ၾကမွာပဲေလ"။ စိတ္ပူရတဲ့ၾကားထဲ အတန္းကလဲ ေနာက္က်မွဆင္းတယ္။ ကားဂိတ္ေရာက္လို႔ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ဖုန္းက ကံေကာင္းစြာနဲ႔ ဝင္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဖုန္းမကိုင္ဘူး။ ႏွစ္ခါေတာင္ ေခၚတာႏွစ္ခါလံုး မကိုင္ဘူး။ ကၽြန္မဝမ္းမနည္းဘဲ ေနႏိုင္ပါဦးမလား။ 

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအေကာင္းဘက္ကပဲ ေတြးလုိက္ပါတယ္။ သူေရခ်ိဳးခန္းဝင္ေနလို႔ျဖစ္မွာပါလို႔။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက "ငါ့ဖုန္းနဲ႔ ဆက္ၾကည့္ပါလား" လို႔ဖုန္းကိုေပးလာေတာ့ ကၽြန္မလဲ ဖုန္းေခၚလိုက္တာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သူကိုင္တယ္။

"အလုပ္ေတြအရမ္း႐ႈပ္ေနလို႔လား၊ အခုဖုန္းေျပာလို႔ရလား"

"အင္း၊ ဟုတ္တယ္" ဆိုတဲ့ ႏွစ္လံုးပဲၾကားလိုက္တယ္။

"ဒါဆိုလဲ ညီမ ညမွပဲ ဖုန္းျပန္ေခၚလိုက္မယ္" ဆိုေတာ့ "အင္း၊တာ့တာ" တဲ့။

သူငယ္ခ်င္းဖုန္းနဲ႔ဆက္ရတာဆိုေတာ့ အားနာတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကားေပၚမွာ သိပ္မၾကားရဘူးေလ။ ဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႔ ကၽြန္မဆင္းရမယ့္ ကားဂိတ္ကိုေရာက္လာတယ္။ ဟူး…ေတာ္ပါေသးရဲ့ မိုးမရြာလို႔။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီ့ေတာ့မွ ကၽြန္မ သတိထားမိလိုက္တာက ထီး ေက်ာင္းမွာေမ့က်န္ခဲ့ၿပီ။ ခက္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒါက ကၽြန္မထီးမဟုတ္ဘူး။ အေမပိုင္တဲ့ထီး။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။ ဒီအခ်ိန္ဆိုေက်ာင္းမွာလဲ ဘယ္သူမွရွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ "ကၽြန္မဘာလို႔ ထီးတစ္ေခ်ာင္းလံုးကိုေတာင္ မိုးတြင္းႀကီးမွာ ေမ့က်န္ခဲ့ရတာလဲ။"

စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ပဲ အဆူခံမယ္ဆိုတာသိၿပီး အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ သူ႔ဆီကိုဖုန္းေခၚၾကည့္တယ္။ စက္ပိတ္ထားတယ္ျဖစ္သြားျပန္ၿပီ။ ဘာေတြျဖစ္ေနလို႔လဲ ဆိုတာသိခ်င္လို႔ အင္တာနက္သံုးေတာ့လည္း ဘာမွသတင္းမထူးဘူး။ "ႏွစ္နာရီလံုးလံုးကို ဖုန္းေခၚေနတာ စက္ပိတ္ထားတယ္ပဲ ေျပာေနလို႔ ေနာက္ဆံုးလက္ေလွ်ာ့လိုက္ၿပီး စာပဲပို႔ထားလိုက္တယ္။" စာပို႔လိုက္တဲ့အခ်ိန္ကိုေတာ့ ေခါင္းထဲမွာစြဲေနတယ္၊ ည (၁၀) ထိုးၿပီးေနၿပီ။ ကၽြန္မပို႔လိုက္တဲ့စာက "စာရတာနဲ႔ ဖုန္းျပန္ဆက္ပါလို႔။"

ဒီညမွာ ကၽြန္မျမင္ေနရတာေတြက (23:00,00:00,01:00,02:00,03:00,04:00,05:00,06:00) ဆိုတဲ့ ဂဏန္းေတြပါ။ အဲဒီ့ကိန္းဂဏန္းေတြကိုပဲ ျမင္ေနတယ္။ "ျမင္မွာေပါ့ ကၽြန္မကဖုန္းကိုကိုင္ၿပီး တစ္ခ်ိန္လံုး ၾကည့္ေနတာကိုး။" အိပ္္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ထင္ေနေပမယ့္ အိပ္မေပ်ာ္တာ။ ေစာင့္ေနေပမယ့္ မိုးလင္းဖို႔ကိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ဆီကဖုန္းကိုပါ။ အမွန္က အိပ္ဖို႔လဲ မႀကိဳးစားမိဘူး။ ထဖို႔လဲ မႀကိဳးစားမိဘူး။ အဲဒီအတိုင္းေလး အိပ္ယာေပၚမွာ မ်က္လံုးေလးေတြဖြင့္ၿပီး ဖုန္းအလာကိုပဲ ေမွ်ာ္ေနမိတာပါ။ မနက္လင္းေတာ့ ကၽြန္မ သူ႔ဆီကိုဖုန္းေခၚလုိက္တယ္။

"လူႀကီးမင္းေခၚဆိုေသာ တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထားပါတယ္ရွင္" 

ေျပာရတဲ့သူေတာင္ ေမာေနဦးေတာ့မယ္လို႔ ကၽြန္မေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြးမိလိုက္ေသးသည္။ အမွန္က ကၽြန္မကိုကၽြန္မရယ္ေအာင္လုပ္လိုက္ျခင္းသာ။ စိတ္ထဲမွာထူပူၿပီး ႐ႈပ္ေထြးေနတယ္။ 

 ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္း မသိေအာင္ကို ပ်ာယာခတ္ေနတယ္။ မေန႔က သူငယ္ခ်င္းကို ဒီေန႔အတြက္ ခြင့္စာေပးခဲ့တယ္။ အကယ္၍…ညေနေစာင္းအထိသူ႔ဆီက ဖုန္းမလာရင္ သူ႔ကို တစ္နည္းနည္းနဲ႔ လုိက္ရွာဖို႔ ကၽြန္မဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ "သူက မငယ္ေတာ့ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ ကေလးလို ဆိုးတတ္တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မသိပါတယ္။ အခုပဲၾကည့္ေလ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ေပါက္သလို ဖုန္းကိုပိတ္ထားလိုက္တာ တစ္ရက္နီးပါးပဲ။" ဒါေၾကာင့္လဲ စိတ္ပူေနရတာေပါ့။ 

မနက္ကတည္းက နာရီကိုမၾကည့္မိေသးတာ အခုမွ ၾကည့္မိေတာ့ ၉နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ သူ႔ဆီက ကူးစက္လာတဲ့ ေရာဂါ၊ သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္ကို ေလးေလးပင္ပင္နဲ႔ခ်လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ……

"အေတာင္ပံခတ္သံ အခ်က္တိုင္းမွာ ခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္တယ္" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံေလးနဲ႔အတူ ကၽြန္မဖုန္းေလး လႈပ္လာတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညရဲ့ ဇာတ္သိမ္းကေတာ့………

(26 June 2012)

နရီ