"Blog ေခါင္းစဥ္ေလးရဲ့ အေၾကာင္း"
ကၽြန္မရဲ့ဘေလာ့ဒ္ကို ဘာလို႔ "ႏွလံုးသား
ဒဏ္ရာမ်ား" ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေလး ေပးရတယ္ဆိုတာကို အခုကတည္းက ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က
သိခ်င္ေနၾကေလာက္ၿပီေလ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလဲ စဥ္းစားခ်င္ၾကဦးမွာပါ။ စဥ္းစားခ်င္တဲ့ သူေတြကိုေတာ့
ကၽြန္မအားနာမိပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိခ်င္ေနၾကတဲ့ သူေတြကို ဦးစားေပးလိုက္ပါတယ္။
ေရွးဦးစြာ ကၽြန္မအေၾကာင္းေလးကို နည္းနည္းေလာက္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
ကိုယ့္ဂုဏ္ကိုယ္ေဖာ္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ရွိန္တာေပါ့ေလ။ း) အရင္တုန္းက ကၽြန္မကေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့
ခ်ာတိတ္မတစ္ေယာက္ေပ့ါ။ ကိုယ့္ရဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ကိုပဲ ၾကည့္ၿပီး တျခားသူေတြကို ဂရုမစိုက္တဲ့
မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လို႔ ေျပာရင္လည္း မမွားပါဘူး။ အဲဒီ့လိုနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့တာ
ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ေတာင္ ကုန္လြန္လာခဲ့တယ္။
ကၽြန္မဒီမွာ အဓိကေျပာျပခ်င္တာက ကၽြန္မနဲ႔တြဲခဲ့တဲ့
ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့အေၾကာင္းပါ။ ကၽြန္မသူတို႔ အေပၚမွာ နားလည္မႈမေပးဘဲ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္
သူတို႔ကို လွည့္စားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မေၾကာင့္ သူတို႔ ႏွလံုးသားမွာ ဒဏ္ရာေတြ ရသြားၾကတယ္ဆိုတာ
ကၽြန္မမေမးပါဘဲနဲ႔ သိခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလဲ မရဘူးလို႔ ေျဖခ်င္ေျဖၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္
ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္မေၾကာင့္ သူတို႔ ဒဏ္ရာေတြ ရခဲ့ၾကေပမယ့္ သူတို႔ေၾကာင့္ေတာ့
ကၽြန္မ တစ္ခါမွ ဒဏ္ရာမရခဲ့ဖူးပါဘူး။
ကၽြန္မ အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မရဲ့
ႏွလံုးသားဟာ ဒဏ္ရာအနာတရ မရရွိေသးဘဲ ရွင္သန္လာခဲ့တာ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္
ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမလကစၿပီး ကၽြန္မအဲဒီ့ဂုဏ္ကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မသိသိသာသာ
သတိထားမိလိုက္တာက ကၽြန္မရဲ့ ႏွလံုးသားမွာ ဒဏ္ရာတစ္ခု ေပၚလာတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ပထမေတာ့ အဲဒီ့ဒဏ္ရာက
ဒီအတိုင္းေနလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒဏ္ရာက ပိုႀကီးလာမလားဆိုၿပီး စိတ္ပူေနေပမယ့္
ထင္ထားသလို ျဖစ္မလာခဲ့ဘူးေလ။ အဲဒီ့ဒဏ္ရာက ဒီအတိုင္းလဲမေန၊ ပိုႀကီးမလာေပမယ့္ ပိုပြားမ်ားလာခဲ့တယ္။
ႏွလံုးသားက တစ္ခ်က္ခုန္လိုက္တိုင္း ဒဏ္ရာတစ္ခုက
ပိုတိုးသြားသလိုပဲ။ ႏွလံုးသားက ေနာက္တစ္ခ်က္ထပ္ ခုန္လိုက္တာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ဒဏ္ရာတစ္ခုက
ထပ္ၿပီးရွိလာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ဘဝမွာ...
"တစ္ခါမွ မက်ရံႈးဖူးတဲ့ ႏွလံုးသားဟာ သူနဲ႔မွ က်ရံႈးခဲ့တယ္။ တစ္ခါမွ ဒဏ္ရာမရဖူးတဲ့ ႏွလံုးသားဟာ သူနဲ႔မွ ဒဏ္ရာေတြ ရလာခဲ့တယ္။ တစ္ခါမွ မငိုဖူးခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားဟာ သူနဲ႔မွ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္။" အခ်ိန္ၾကာလာရင္ေတာ့ ဒဏ္ရာေတြကေန အမာရြတ္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း က်န္ရွိေနၾကဆဲပါ။ အေရျပားမွာ ရတဲ့ ဒဏ္ရာကေန အမာရြတ္ျဖစ္သြားတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ေဆးလိမ္းလိုက္ရင္ ေပ်ာက္သြားေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ့ ဒဏ္ရာေတြကိုေတာ့ ေဆးလိမ္းလို႔မရဘူးေလ။ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ဒီဒဏ္ရာေတြကို ေပ်ာက္ေအာင္လုပ္လို႔ရတယ္ပဲ ေျပာဦးေတာ့… ကၽြန္မကုသဖို႔ မႀကိဳးစားပါဘူး။
"တစ္ခါမွ မက်ရံႈးဖူးတဲ့ ႏွလံုးသားဟာ သူနဲ႔မွ က်ရံႈးခဲ့တယ္။ တစ္ခါမွ ဒဏ္ရာမရဖူးတဲ့ ႏွလံုးသားဟာ သူနဲ႔မွ ဒဏ္ရာေတြ ရလာခဲ့တယ္။ တစ္ခါမွ မငိုဖူးခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားဟာ သူနဲ႔မွ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္။" အခ်ိန္ၾကာလာရင္ေတာ့ ဒဏ္ရာေတြကေန အမာရြတ္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း က်န္ရွိေနၾကဆဲပါ။ အေရျပားမွာ ရတဲ့ ဒဏ္ရာကေန အမာရြတ္ျဖစ္သြားတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ေဆးလိမ္းလိုက္ရင္ ေပ်ာက္သြားေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ့ ဒဏ္ရာေတြကိုေတာ့ ေဆးလိမ္းလို႔မရဘူးေလ။ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ဒီဒဏ္ရာေတြကို ေပ်ာက္ေအာင္လုပ္လို႔ရတယ္ပဲ ေျပာဦးေတာ့… ကၽြန္မကုသဖို႔ မႀကိဳးစားပါဘူး။
"ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို… သူ႔ေၾကာင့္ရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို
သူ႔ရဲ့ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္အျဖစ္နဲ႔ အၿမဲတမ္း ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ သိမ္းထားမွာမို႔လို႔ပါ။"
No comments:
Post a Comment