စာေၾကာင္းေလးတစ္ခုနဲ႔ ဇာတ္လမ္း

" စာေၾကာင္းေလးတစ္ခုနဲ႔ ဇာတ္လမ္း"

“Yourself, what [you] don’t want don’t do to others!”

ဒီစာေၾကာင္းေလးက ကၽြန္မအႀကိဳက္ဆံုးစာေၾကာင္းေတြထဲက တစ္ခုပါပဲ။ ဒီစားသားက ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲဆိုေတာ့ “သင္ကိုယ္တိုင္ မလုိခ်င္တဲ့အရာကို သူမ်ားကိုလဲမလုပ္မိပါေစနဲ႔” ဒီစာေၾကာင္းေလးကို အင္တာနက္မွာ တရုတ္အေတြးအေခၚနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးရွာရင္းနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့တာပါ။ ဒီစာေၾကာင္းေလးကို ကၽြန္မရွာေတြ႕တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ ဒီစာေလးကို ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႏွစ္သက္မိလဲဆိုရင္ ကၽြန္မရဲ့အခန္းတံခါးဝမွာကို ကပ္ထားပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာင္ ဒီစာေလးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေျပာျပျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ ဘေလာ့မွာ ေရးဖို႔အတြက္ အေျခအေနေပးလာခဲ့ပါၿပီ။ ဒီစာေၾကာင္းေလးကို အသက္ပိုဝင္ေစတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ ရွိပါတယ္။

"အခ်စ္ ကို ေျပာမယ္။ ကို ရန္ကုန္ကိုလာလို႔မရေတာ့ဘူး။ အခ်စ္ဆီကို လာခ်င္တာ အခ်စ္သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကို႔အေမကမလႊတ္ဘူးတဲ့။ ကို ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ အခ်စ္" ဟု ကၽြန္မခ်စ္သူက ကၽြန္မကိုေျပာလာသည္။ "ရန္ကုန္မွာ တင္ဆက္မႈအစီအစဥ္တစ္ခုရွိလို႔ လာရမယ့္ဟာကို ဘာလို႔အေမကမလႊတ္တာလဲ။ မလာမေနရေလ ကိုကလဲ" ဟု ကၽြန္မစိတ္ဆိုးစြာနဲ႔ Gtalk မွာျပန္ေျပာလုိက္ေသာအခါ….သူက "ကို႔အေမက ကို႔တို႔ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို သိသြားၿပီ။ ရန္ကုန္ကို သူမပါဘဲ မသြားရဘူးတဲ့" ကၽြန္မစိတ္ခုသြားၿပီ။ ဘာ့ေၾကာင့္သူမပါရင္ မလာရဘူးလို႔ေျပာရတာလဲ။ ကိုယ့္သားကို ကိုယ္မယံုၾကည္ႏိုင္ဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ သူက ကၽြန္မကိုပဲ မယံုၾကည္ႏိုင္တာလား။ ကၽြန္မရဲ့ မာနနဲ႔ သိကၡာကိုပါ ထိပါးလာသည္ဟု ကၽြန္မေတြးလိုက္သည္။ ကၽြန္မ ဝမ္းနည္းမိသည္။ ကၽြန္မဘဝမွာ ဒီလိုမ်ိဳးၾကားဖူးတာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္သည္။ "ကို…ဒီလိုသာဆိုရင္ေတာ့ အခ်စ္ကို ေမ့လိုက္ပါေတာ့။ အခ်စ္နဲ႔ကိုနဲ႔က ဘယ္လိုမွ လက္တြဲလို႔ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး" ကၽြန္မ ရိုက္ခ်င္သလို ျပန္ရိုက္လိုက္ၿပီး သူျပန္ေျပာတာကို ကၽြန္မေစာင့္မေနေတာ့ဘဲ Gtalk မွ ထြက္လိုက္ၿပီး အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့သည္။

အိမ္ကိုေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အိမ္ဖုန္းျမည္လာတယ္။ ကၽြန္မပဲေျပးၿပီးကိုင္လိုက္ေတာ့ "မမလားဟင္" တဲ့။ ကၽြန္မသိလုိက္ပါၿပီ။ သူ႔ညီမအသံဆိုတာကို။ "အင္း ဟုတ္တယ္ ညီမေလးေျပာေလ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ" ဆိုေတာ့ သူက "ကိုကို ဆိုင္ကယ္တိုက္လာလို႔ပါ" တဲ့။ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေလး ထူပူသြားခဲ့သည္။ ဘယ္ကစၿပီးေျပာရမလဲ စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ သူ႔ညီမက "ကိုကို ဘာမွေတာ့သိပ္မျဖစ္ပါဘူး။ အခုေျခေတြလက္ေတြေဆးေနတယ္။ ခဏေလးေနာ္" ဆိုၿပီး ကၽြန္မကိုေစာင့္ခိုင္းထားကာ ဘယ္ေပ်ာက္သြားသည္မသိ။ ကၽြန္မျပန္ေတြးေနမိသည္။ ကၽြန္မသူ႔ကို ဒုကၡေပးလိုက္မိၿပီလား။ ကၽြန္မဘာလုပ္ရပါ့မလဲ ဟု စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ သူဖုန္းလာကိုင္သည္။ 

ကၽြန္မရဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြဟာ ေမးခြန္းေတြအျဖစ္ထြက္က်လာသည္။ "ဘာလို႔အဲဒီ့ေလာက္ေတာင္ ျဖစ္သြားရတာလဲ။ ဘယ္နားမွာ ျဖစ္ခဲ့တာလဲ။ ဘယ္နားထိသြားေသးလဲ။ ျပန္ေျပာဦးေလ" ဆိုေတာ့ သူက "ကိုဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ စိတ္မပူပါနဲ႔။ လမ္းေဘးမွာရပ္ထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္ကို ဝင္တိုက္မိၿပီး ေဘးက ဆိုင္တစ္ခုထဲကို ဝင္သြားတာ။ ဒူးေခါင္းနဲ႔ လက္မွာပဲ နည္းနည္းပြန္းမိသြားတာပါ။ တျခားေနရာေတြ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး" တဲ့။ ကၽြန္မနည္းနည္းေတာ့ ရင္ေအးသြားသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္မ မေက်နပ္ႏိုင္ေသးပါ။ သူဘာေတြေတြးေနလို႔ ဒီလိုမ်ိဳးရပ္ေနတဲ့ ဆိုင္ကယ္ကို ဝင္တိုက္ရတာလဲ။ "ေနစမ္းပါဦး။ ကိုက ဘယ္လိုျဖစ္သြားလို႔ ေဘးကဆိုင္ကယ္ကိုေတာင္ ဝင္တိုက္ရတာလဲ" လို႔ကၽြန္မေမးလိုက္ေတာ့ သူ မေျဖခ်င္ေျဖခ်င္နဲ႔ ကၽြန္မကို ျပန္ေတာ့ေျဖရွာပါသည္။ "ကို ဆိုင္ကယ္စီးတုန္း မ်က္ရည္ေတြက်လာလို႔ လက္တစ္ဖက္နဲ႔ မ်က္ရည္သုတ္ေနတုန္း ဆိုင္ကယ္ယိုင္သြားလို႔"

ကၽြန္မနားလည္လိုက္ပါၿပီ။ ကၽြန္မအစကတည္းက သူ႔အေၾကာင္းသိထားၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ထိျဖစ္သြားမယ္လို႔ ကၽြန္မလံုးဝမထင္ထားမိပါ။ ကၽြန္မႏွင့္ပတ္သတ္လွ်င္ သူသည္ ခံစားလြယ္ေသာ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္ဆိုတာကို ကၽြန္မသိပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ကၽြန္မသူ႔ကို ေတာင္းပန္လိုက္မိသည္။ သူကကၽြန္မကို ျပန္၍ေတာင္းပန္သည္။ "ကို႔ကို ေနာက္ဆိုရင္ အဲ့လိုမေျပာပါနဲ႔။ ကို႔ကို အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေမ့လိုက္ပါလို႔ မေျပာပါနဲ႔ေနာ္" တဲ့။ သူအရင္က ကၽြန္မကို ေတာင္းဆိုလိုက္တဲ့ စကားေလးကိုပဲ ကၽြန္မက အခု တျခားသူတစ္ေယာက္ကို ထပ္ၿပီး ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။ အံ့ဩစရာပဲေနာ္။ 

ကၽြန္မအျမင္ေတာ့ ကၽြန္မဝ႗္လည္ၿပီ ထင္ပါရဲ့။ ကၽြန္မအခုမွခံစားမိတာက ကၽြန္မလည္း "ေမ့လုိက္ပါေတာ့" ဆိုတဲ့စကားကို ေတာ္ေတာ္မုန္းသည္။ သူ႔ဆီက အဲဒီ့စကားၾကားလိုက္ရတုန္းက ကၽြန္မဘာျပန္ေျပာရမလဲေတာင္ မသိခဲ့ဘူး။ အရင္က ကၽြန္မအလြယ္တကူ ေျပာလိုက္ေသာ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ တျခားသူတစ္ေယာက္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ထိခုိက္သြားခဲ့ရပါသည္။ အခုေတာ့ ကၽြန္မအလွည့္ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ကၽြန္မစိတ္ထဲတြင္ ထိခိုက္နာက်င္မႈကို ခံစားလိုက္ရၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဒီလုိစကားမ်ိဳးကို တစ္ခါမကသံုးခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မကို တစ္ခါေလးေျပာရံုနဲ႔တင္ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေလးကို ဝမ္းနည္းမိေနၿပီ။

ဒီလုိေတြျဖစ္လာမယ္မွန္း ႀကိဳတင္သိိခဲ့ရင္္ ကၽြန္မအရင္ကတည္းက ဆင္ျခင္မိမွာပါ။ အခုမွ စာေၾကာင္းေလးက ေတာ္ေတာ္ေလးနက္ပါလားဆိုတာကို ကၽြန္မေတြ႔ရွိလိုက္သည္။ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ကေလး ျဖစ္သြားမွ ေဩာ္…ကၽြန္မ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာကို သူမ်ားကိုလဲမလုပ္ရဘူးဆိုတာ ကၽြန္မပိုလို႔ေတာ္နားလည္သြားခဲ့ပါၿပီ။ “Yourself, what [you] don’t want don’t do to others!”  ဆိုတဲ့စာသားေလးက သိပ္ကိုအသံုးဝင္တဲ့စာသားေလးပဲ။ ဒီစာေလးကို သိရွိၿပီးခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္မဆံုးျဖတ္လိုက္တာက ကိစၥတစ္ခုခုလုပ္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ သက္ေရာက္မႈကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကေကာ လက္ခံႏိုင္လို႔လားဆိုၿပီး ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီးမွ ေရွ႕ဆက္ေတာ့မည္။ 

ကၽြန္မလိုအျဖစ္မိ်ဳးကေန ေဝးႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးရင္း…. ဒီစာသားေလးရဲ့အေၾကာင္းကို ေရးသားလုိက္ပါသည္။

 "ကိုယ္ခံစားရမွာကို မလိုလားရင္ သူမ်ားကိုလဲ ခံစားရေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔။"