"ရပ္တန္႔ေနတဲ့ အခ်ိန္နာရီေတြ"
ဒီေန႔မနက္ မာမီက သူ႔ရဲ့ ပင္စင္လစာ သြားထုတ္ေပးဖို႔ ေျပာတာနဲ႔
ကၽြန္မ လိုအပ္တဲ့ စာ႐ြက္စာတန္းေတြ ယူၿပီး ဆိုက္ကားနဲ႔ ဘူတာ႐ံုလမ္းထိပ္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္။
နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၀ နာရီ နည္းနည္းေက်ာ္ေနၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ အစိုးရ႐ံုးေတြ
ဖြင့္ေလာက္ပါၿပီလို႔ စိတ္ထဲက ေရ႐ြတ္လိုက္မိတယ္။ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ၅၀ နဲ႔ ဘာဒါကို ေရာက္မယ့္
ဘတ္(စ္) ကားကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ကၽြန္မေရာက္ကတည္းက လာသမွ်ကားေတြက ၂၀၀ တန္ (အထူး)
ကားေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ၅ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ၿပီးေတာ့မွ (၄၅) ေရာက္လာတာနဲ႔ ကားေပၚေျပးတက္ခဲ့ရတယ္။
ဘတ္(စ္)ကားကေမွး႐ံုပဲေမွးတာဆိုေတာ့ အေျပးအလႊားတြယ္တက္ခဲ့ရတယ္။
ကားေပၚလဲေရာက္ေရာ အေမာေတာင္ မေျဖရေသးဘူး…
"ေ႐ွ႕ကယာဥ္စီးခေလးလွမ္းပါဦး"
ဆိုၿပီး စပယ္ယာ ကၽြန္မ အနားေရာက္လာတယ္။ ေတာ္ေသးသည္က ကၽြန္မႀကိဳတင္႐ွာထားေသာ
၅၀ တန္အဟာင္းေလးက လက္ထဲမွာ႐ွိေနျခင္းပင္။ သူ႔ပါးစပ္ထဲမွာလဲ ကြမ္းအျပည့္နဲ႔ ဒ႐ိုင္ဘာကို
ပလုတ္ပေလာင္းစကားလွမ္းေျပာလိုက္ေသးတယ္။
"ေနာက္မွာ ဘူေကာင္ ပါလာတယ္၊ ဆင္းမယ့္သူမရွိရင္ ေမာင္းသာေမာင္း၊
တင္မေနနဲ႔ေတာ့ ဆရာေရ"
အဲဒီ့စကားက ေသခ်ာသာ ကိုင္ထားေပေတာ့ ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ ဆိုတာကို
ကားေပၚကလူတိုင္း သိလိုက္ၾကတာ ကံေကာင္းတယ္။ လက္ေတြအားလံုးက မွီရာတိုင္ေတြကို ၿမဲဲၿမဲဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္ၾကတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ျမန္ျမန္ေမာင္းတာ ေကာင္းတယ္လို႔ေျပာၾကတယ္။ ကားေတြၿပိဳင္ေမာင္းေတာ့လဲ
သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို ျမန္ျမန္ေရာက္တဲ့ အတြက္ အားေပးၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့
ေဘးကင္းရန္ကင္း ေမာင္းမယ္ဆိုရင္ ေႏွးရင္ေႏွးပါေစ…ေနာက္က်ရင္ေနာက္က်ပါေစ အႏၱရာယ္ ကင္းဖို႔ကသာ
အေရးႀကီးသည္ ထင္မိတယ္။ ကၽြန္မက ကားဂိတ္ႏွစ္ဂိတ္ေလာက္ပဲ စီးလိုက္ရလို႔ ေတာ္ေသးတယ္။
ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ စပယ္ယာေတြ စည္းကမ္း႐ွိတာေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔က
ကားေပၚကဆင္းတဲ့သူေတြကို အရင္ဦးစားေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ကားေပၚကို တက္မယ့္ ခရီးသည္ေတြကို
တက္ေစတယ္။ ဒါက သူတို႔ရဲ့ စည္းကမ္းလို႔ ကၽြန္မျမင္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက ဒါေလးကိုေတာင္
မလိုက္နာႏိုင္ၾကဘူး။ အလုအယက္ တက္ၾကတယ္။ ကားကရပ္ေပးေနပါတယ္ဆိုမွ ဆင္းေနတ့ဲသူေတြကို အတင္းတြန္းၿပီး
တက္ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ဒါေတြကို ထိုင္ၾကည့္ၿပီး ရယ္ခ်င္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့
ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီးတရားေပါက္ေနတယ္။ ဒီေန႔ကေတာ့ ရယ္လ်က္နဲ႔ပဲ ကားေပၚကဆင္းခဲ့တယ္။
ျမန္မာ့စီးပြာေရးဘဏ္ (ကမာ႐ြတ္ဘဏ္ခြဲ) ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားတဲ့
ဝင္းထဲကို ကၽြန္မလွမ္းဝင္ခဲ့တယ္။ ဝင္းတစ္ခုလံုးအျပည့္နီးပါး ကားေတြရပ္ထားတယ္။ ဟ…လန္းလိုက္တာ။
ကားေတြက အေကာင္းစားေတြခ်ည္းပဲ။ ကားရပ္စရာေနရာေတာင္ ျပည့္ေနၿပီ။ ကၽြန္မလဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေဆာက္အဦးထဲကို ဝင္လိုက္တယ္။ ပထမဆံုး ကၽြန္မေတြ႔လိုက္ရတာက "ေငြသြင္းရန္"
ဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေနရာ… လူေတြက ေနရာတာကမွာ ျပည့္ေနတယ္။ ထိုင္ခံုေတြမွာလဲ
အျပည့္၊ လူေတြျဖတ္သန္းသြားလာတဲ့ ေလွ်ာက္လမ္းမွာလဲ အျပည့္နဲ႔။ အဲဒီ့ေနရာက ကၽြန္မလာတဲ့
ကိစၥနဲ႔ မဆိုင္ဘူးဆိုေတာ့ ကၽြန္မေ႐ွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။
အမွန္တကယ္ေတာ့ ေ႐ွ႕ဆက္တိုးခဲ့တယ္ဆို ပိုမွန္မယ္။ လူေတြျပည့္က်ပ္ေနတဲ့
ေနရာတစ္ခုမွာ ေ႐ွ႕ေရာက္ေအာင္တိုးရတာ တကယ္ကို မလြယ္တဲ့အလုပ္တစ္ခုပါ။ သူလိုကိုယ္လို ႐ြယ္တူတန္းတူဆိုရင္လဲ
ဟုတ္ေသးတယ္။ ကိုယ့္ထက္ငယ္ရင္လဲ အဆင္ေျပေသးတယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္မအသက္ထက္ ႏွစ္ဆ၊ သံုးဆ
ႀကီးတဲ့ သက္ႀကီး႐ြယ္အိုေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ခက္ၿပီေပါ့။ တိုးရဖို႔ကလဲ အခက္၊ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ဖို႔ကလဲ
မလြယ္နဲ႔ ၾကားထဲမွာ ဘာလုပ္ရမလဲကို စဥ္းစားလို႔မရေတာ့တာ။ ေနာက္ေတာ့ကၽြန္မအေနာက္ကေန အဖြားတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။
သူကကၽြန္မကိုေက်ာ္တက္သြားၿပီး အေ႐ွ႕ကေနတိုးေတာ့တာပါပဲ။ တိုးရင္းနဲ႔အဖြားက
"ေျမးေလး၊ ဒီလိုမွမတိုးရင္ မရဘူး၊ သိလား"
ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို အားမရတဲ့ ပံုစံနဲ႔ လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္သြားေသးတယ္။
အဖြားက အဲ့လိုေျပာမွေတာ့ ကၽြန္မလဲ တိုးမယ္ဟာဆိုၿပီး ဝင္တိုးရေတာ့တာေပါ့။ တိုးရင္းနဲ႔
ပါးစပ္ကလဲ ကန္ေတာ့ပါေနာ္။ ကန္ေတာ့လို႔ ေျပာရတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ကၽြန္မ အထဲကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။
အဲဒီ့မွာ ညာဘက္နဲ႔ ဘယ္ဘက္ခြဲတဲ့ ေနရာရွိတယ္။ ပထမတစ္ခါလာတုန္းက စာအုပ္လာထုတ္တာ…အဲဒါက
ညာဘက္အျခမ္းမွာ။ အခုပိုက္ဆံလာထုတ္ဖို႔အတြက္က ဘယ္ဘက္မွာ…
အဲဒါနဲ႔ ဘယ္ဘက္ကို ေကြ႔လိုက္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။
ပင္စင္ဌာန လို႔ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားတဲ့ အခန္းထဲကို ဝင္သြားခဲ့တယ္။ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ သေဘာေကာင္းတဲ့
႐ံုးဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္နဲ႔ သြားေတြ႔တယ္။ သူက ေသခ်ာစနစ္တက်နဲ႔ စာ႐ြက္ေတြကို စီစစ္ေပးၿပီးေတာ့…
"ညီမေလး…ဟိုဘက္က ေကာင္တာ သံုးခုမွာ သြားေစာင့္ေနလိုက္ေနာ္၊
တစ္ခုခုကေခၚလိမ့္မယ္၊ နည္းနည္းေတာ့ ေစာင့္ရမယ္" တဲ့။
သူညႊန္ျပတဲ့ေနရာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုဏက ကၽြန္မျဖတ္လာတဲ့
လူေတြအမ်ားႀကီး ရွိတဲ့ေနရာ။ ဒါနဲ႔ သူကေတာင္ ေစာင့္ရမယ္ေျပာတဲ့ပံုအေထာက္ေတာ့ ၾကာမယ္ဆိုတာ
က်ိန္းေသေနပါၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ခုဏက ကၽြန္မျဖတ္လာတဲ့ လူအုပ္က ဘာကိုေစာင့္ေနလဲဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။
ေငြထုတ္ဖို႔ ေကာင္တာက ၃ ခုရွိတယ္။ လူက အေယာက္
၃၀၀ မကဘူး။ ထိုင္စရာခံုက အေယာက္ ၃၀စာေတာင္ မရွိဘူး။ မတ္တပ္ရပ္ဖို႔ကလဲ ထင္သေလာက္ မက်ယ္တဲ့ေနရာ
ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေကာင္တာအေရွ႕မွာ လူေတြျပည့္က်ပ္ေနတာေပါ့။
ေကာင္တာနံပါတ္ (၁) က ကာကြယ္ေရးဘက္၊ စစ္ဘက္က လူေတြအတြက္သီးသန္႔၊
ေကာင္တာနံပါတ္ (၂) က အရပ္ဘက္၊ ၿမိဳ႕ျပပင္စင္ထုတ္ရန္ အတြက္လို႔စာကပ္ထားၿပီး ေကာင္တာနံပါတ္
(၃) က ဘယ္လိုလူေတြကို ေခၚလဲေတာ့ ေသခ်ာမသိေပမယ့္ တံုကင္ယူၿပီး တန္းစီရတာေတာ့ သိလိုက္တယ္။
ေသခ်ာေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္တာနံပါတ္ (၂) ကပဲ ေခၚမွာ၊ တျခားႏွစ္ခုနဲ႔ မဆိုင္ဘူးတဲ့။
အဲ့လိုနဲ႔ ေကာင္တာ (၂)နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ေနရာယူလိုက္ရတယ္။
သတိထားမိသေလာက္ေတာ့ ကၽြန္မ (၁၀း၁၅) ေလာက္ကေရာက္တယ္။ စာ႐ြက္စီတာနဲ႔ဆို
(၁၀း၃၀) ေလာက္ကစၿပီး နာမည္ေခၚဖို႔ေစာင့္တယ္။ နာမည္ေတြလဲေခၚတယ္။ လူေတြကလဲ ထူးတယ္။ ေငြထုတ္ၿပီးတဲ့သူေတြက
ျပန္တယ္။ ေငြထုတ္ဖို႔လူေတြက ထပ္ေရာက္လာတယ္။ နာမည္ကို ၅ ေခါက္ေခၚလို႔မွ မထူးရင္ ေက်ာ္တယ္။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုေခၚတယ္။ စာေရးမေတြလား၊ စာရင္းကိုင္ေတြလား၊ ေငြကိုုင္ေတြလားေတာ့ မသိဘူး…နာမည္ေခၚလိုက္၊
ပိုက္ဆံေရလိုက္၊ ဟိုျခစ္ဒီျခစ္ ျခစ္လိုက္၊ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းလိုက္နဲ႔ အလုပ္ေတြကို ရွဳပ္ေနတာပဲ။
အဲဒါက မွန္ေဘာင္ထဲက တူညီဝတ္စံုေတြနဲ႔ လူေတြရဲ့ အလုပ္…သူတို႔ေတြက ပန္ကာလည္ေနတဲ့ေအာက္
ထိုင္ခံုေလးေပၚမွာထိုင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကေပမယ့္….
အျပင္မွာ ပင္စင္လာထုတ္တဲ့ အဖိုးေတြ၊ အဖြားေတြကေတာ့ ေလွကားထစ္
မွာထိုင္ေစာင့္သူကေစာင့္၊ မရမကေနရာေလးမွာ ဝင္ထိုင္သူကထိုင္၊ မတ္တပ္ရပ္ေစာင့္သူက ေစာင့္နဲ႔ေပါ့။
ပန္ကာမေျပာနဲ႔ ေလဝင္ေပါက္ေတြနဲ႔ ေလထြက္ေပါက္ေတြေတာင္ လူေတြမ်ားလို႔ ပိတ္ေနၿပီ။ အ့ဲလိုပိတ္ေနတဲ့ၾကားက
ကၽြန္မတို႔ေငြလာထုတ္တဲ့ လူေတြအတြက္ တစ္ခန္းလံုးမွာ မီးေခ်ာင္းက တစ္ေခ်ာင္းထဲပဲရွိေတာ့
ပိ္တ္႐ံုတင္မက ေမွာင္ပါေမွာင္ေနေတာ့တာေပါ့။ ေဩာ္…အဲဒီ့ေန႔က မီးလဲပ်က္ေနေသးတယ္။ မီးပ်က္ေနေတာ့
မီးစက္ႏႈိးထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့မီးစက္အသံနဲ႔ဆိုေတာ့ သူတို႔နာမည္ေခၚရင္ ေတာ္႐ံုနဲ႔မၾကားရဘူးျဖစ္ေနတယ္။
"ေဒၚေအးေအးသန္း….ေဒၚေအးေအးသန္း႐ွိလား။ ေဒၚေအးေအးသန္း၊
ေဒၚေအးေအးသန္း"
"ရွိတယ္၊ ဒီမွာ ရွိပါတယ္ရွင္"
ဆုိၿပီး အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ ေကာင္တာနားကိုေရာက္သြားတယ္။ သူ႔ဆီက
စာ႐ြက္ကိုျပလိုက္ေတာ့
"ဒီေဒၚေအးေအးသန္းကိုေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ နံပါတ္မွားေနတယ္။
ေနာက္တစ္ေယာက္႐ွိရဦးမယ္။ ေဒၚေအးေအးသန္း နံပါတ္ (၅၇) ရွိလား"
သူက အဲ့လိုေစာေစာကတည္းက ေခၚပါလား။ နာမည္ေခၚရင္ နာမည္တူမရွားဆိုသလို
လူေတြမွားေနမွာေပါ့။ နံပါတ္ေခၚရတာကမွ ပိုရွင္းေသးတယ္။ စိတ္ထဲကေန အၾကံဥာဏ္ေပးမိလိုက္တယ္။
ဒါကလဲ သူတို႔လုပ္ေနက် လုပ္႐ိုးထံုးစံလားမွ မသိတာ။ နာမည္ေတြလဲ ေခၚသာေခၚေနတယ္။ ေငြထုတ္ၿပီးတဲ့
သူေတြလဲ ျပန္သာျပန္ေနတယ္…လူကေတာ့ မ႐ွင္းေသးတာ ေသခ်ာပါတယ္။ သတိရလို႔ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့
(၁၁) ထိုးၿပီ။ ဒီမွာ ဖိုးဖိုးေတြ ဖြားဖြားေတြ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ကတည္းကမ်ား လာေစာင့္ေနၾကတာလဲလို႔
ေတြးမိေတာ့…
အသက္ (၈၀)ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ အဖိုးအိုတစ္ဦး ေတာင္ေဝွးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔
ဒယိမ္းဒယိုင္ေလွ်ာက္လာေနတာကိုျမင္လိုက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္မ
အေမကေတာင္ အခုမွ အသက္ (၅၀)ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မက သူ႔အတြက္နဲ႔ ဒီကိုလာၿပီး ကူညီေပးတယ္။
အဲဒီ့အဖိုးအိုရဲ့ သားေတြ၊ သမီးေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေျမးေတြက ဘာေတြမ်ားလုပ္ေနၾကလဲ မသိပါဘူးလို႔
စဥ္းစားမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲေလာက္ထိ အသက္ႀကီးေနၿပီျဖစ္တဲ့ ပင္စင္စားေတြကို အိမ္အေရာက္ေငြပို႔ေပးလို႔မရႏိုင္ဘူးလား။
ဒါကေနာက္ထပ္စဥ္းစားစရာတစ္ခုေပါ့။
"ဦးၾကင္ညိဳ ရွိလား…ဦးၾကင္ညိဳ…ေခၚေနတာၾကာၿပီ။ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ
မသိပါဘူး။"
ေနာက္တစ္ေယာက္နာမည္ေခၚေနျပန္ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္…ပိုင္ရွင္ကဘယ္ေရာက္ေနမွန္းမသိတာနဲ႔
ေက်ာ္လိုက္ျပန္တယ္။ ေက်ာ္သြားတဲ့သူေတြကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေခၚေပးမယ္လို႔ေတာ့ ေျပာတယ္။
ဘယ္ေတာ့လဲဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာမသိရဘူးေပါ့။ ေစာင့္ေနရင္းနဲ႔ အိုက္လာလို႔ အျပင္ထြက္ရင္ေကာင္းမလား
စဥ္းစားေနတုန္း…
"သမီးေရ…ေဒၚအမာကိုမ်ားေခၚၿပီးသြားၿပီလားဟင္… အဖြားဗိုက္ဆာလာလို႔အျပင္မွာ
ထမင္းခဏသြားစားေနတာပါ။"
လို႔ဆိုၿပီး အဖြားအိုတစ္ဦးက ေငြထုတ္ေကာင္တာက ဝန္ထမ္းကို
လွမ္းေမးေတာ့
"ခုဏကတည္းက ဒီနားမွာပဲေနပါဆိုတာကို ဘယ္ေတြေလွ်ာက္သြားေနမွန္းမွ မသိတာ။
ေခၚတာ ႏွစ္ခါ႐ွိေနၿပီ။ ဒီမွာေရာ့"
ဆိုၿပီး လက္မွတ္ထိုးဖို႔ စာ႐ြက္ထုတ္ေပးတယ္။
အဖြားက ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေစာင့္ေနရမွန္းမသိတဲ့ဟာ…ေနာက္ၿပီး နံပါတ္နဲ႔ေခၚတာလဲ မဟုတ္ေတာ့
နာမည္မေခၚမခ်င္း ငုတ္တုတ္မဟုတ္ မတ္တပ္သာ ေစာင့္ေနရမည့္ပံုစံ႐ွိေနတယ္။
လူႀကီးေတြကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္သနားမိတယ္။ ကၽြန္မေဘးက ထိုင္ခံုေနရာလြတ္ေတာ့
အဲဒီ့နားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ အေဒၚႀကီးက ထိုင္ဖို႔ေနရာေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္…ကၽြန္မ ေနရာမယူခဲ့ပါဘူး။
ကိုယ့္ထက္ အသက္ႀကီးတဲ့ သူေတြနဲ႔ သူတို႔ေတြေခၚလာတဲ့ သူတို႔ရဲ့ ေျမးေပါက္စေလးေတြအတြက္
ေနရာေပးလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မမတ္တပ္ရပ္ရင္း အမွီတစ္ခုရွိေနလို႔သာ။ အဲဒီ့ေနရာမွာ
မွီဖို႔သံဗန္းသာမ႐ွိဘူးဆိုရင္ ကၽြန္မ အသက္ရွဴက်ပ္ၿပီး လဲက်သြားေလာက္ပါၿပီ။
ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မထက္ အသက္အမ်ားႀကီး
ႀကီးတဲ့ လူေတြက အားႀကိဳးမာန္တက္နဲ႔ ပိုက္ဆံေလး တစ္ေသာင္း၊ ႏွစ္ေသာင္းကေန တစ္သိန္း၊
ႏွစ္သိန္းဆိုတဲ့ ေငြပမာဏအထိကို ထုတ္ယူဖို႔ ေစာင့္ေနၾကပါလား။ ကၽြန္မသာ သူတို႔ေနရာ၊ သူတို႔အသက္အရြယ္မွာဆိုလဲ
ဒီလိုပဲ လာေစာင့္ေနမိမွာပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ အလုပ္လုပ္ဖူးတဲ့ သူေတြက အလုပ္ကေပးတဲ့ လခရဲ့
တန္ဖိုးကို သိၾကတယ္။ အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘဲ ပင္စင္လစာနဲ႔ စားေနရတဲ့ သူေတြက အလုပ္ကေပးတဲ့
ပင္စင္လစာရဲ့ တန္ဖိုးကို သိၾကတယ္ေလ။
ဟုိေတြး…ဒီေတြးနဲ႔ ကၽြန္မကို အေတြးေတြထဲကေန ဆြဲထုတ္လိုက္တာက
ကင္မရာတစ္ခု။ မဟုတ္ေသးဘူး…ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းပါ။ ဟုတ္တယ္။ ဖုန္းနဲ႔ ဓာတ္ပံုလိုက္႐ိုက္ေနတာ။
ဓာတ္ပံုတင္မဟုတ္ေသးဘူး။ ဗီဒီယိုပါ ႐ိုက္ေနတာပဲ။ သူ႔ပံုကိုၾကည့္ၿပီး ေသခ်ာသိလိုက္ရတာက
ဒီ႐ံုးက ဝန္ထမ္းဆိုတာပဲ… ဟုတ္ပါတယ္။ ႐ံုးက ဝန္ထမ္းက လာတဲ့လူေတြကို ဓာတ္ပံုျပန္႐ိုက္ေတာ့
ကၽြန္မ နည္းနည္း အံ့ဩမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္႐ိုက္လဲဆိုတာကေတာ့ မွန္းရခက္မယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်႐ွိတာက
မွတ္တမ္းတင္ဖို႔လို႔ထင္တာပဲ။
ကၽြန္မလဲ တျခားသူေတြလိုပဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ နာရီၾကည့္မိေတာ့
(၁၁း၃၀) ၿပီ။ ဗိုက္ကလဲ ဆႏၵျပလာၿပီေလ…မနက္ကေတာ့ ေပါင္မုန္႔စားလာေပမယ့္ အခုေတာ့ ဗိုက္ထဲမွာဘာမွမ႐ွိေတာ့ဘူး
ထင္တယ္။ ကၽြန္မေစာင့္ေနတာ ၁ နာရီေတာင္ထိုးၿပီပဲ။ အဲေလာက္ၾကာမယ္မွန္းသိရင္ ကၽြန္မႀကိဳတင္ျပင္ဆင္လာမွာေပါ့။
အခုေတာ့ မုန္႔လဲပါမလာ…ပိုက္ဆံလဲ ပါမလာနဲ႔။ အျပင္မွာသြားထြက္စားလို႔လဲ မရေလေတာ့ ငတ္ၿပီေလ။
"ေဒၚခင္ဝင္းစိန္ ရွိလား။ ေဒၚခင္ဝင္းစိန္"
ဆိုတဲ့
အသံက ကၽြန္မနားထဲကို တိုးဝင္လာတယ္။ ခႏၶာကိုယ္က မလွဳပ္ရွားႏိုင္ေသးခင္မွာ ပါးစပ္ကအရင္
႐ွိပါတယ္လို႔ေျပာဖို႔ ဦးေႏွာက္က မနည္းသတိေပးလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မ စာ႐ြက္မွာ
လက္မွတ္ထိုးၿပီး ေငြထုတ္လာႏိုင္ခဲ့ၿပီေလ။ ကၽြန္မကေတာ့ ဝဋ္ကၽြတ္သြားေပမယ့္ တျခားတျခားေသာ
အဖိုးေတြ၊ အဖြားေတြကေတာ့ ေစာင့္လ်က္၊ ေစာင့္ဆဲ၊ ေစာင့္ၿမဲ အတိုင္းပါပဲ။
အဲဒီ့ေနရာက ဘယ္လိုေနရာလဲဆို ေစာင့္ေနသူေတြအတြက္ ရပ္တန္႔ထားတဲ့
နာရီနဲ႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနသူေတြအတြက္ ေ႐ွ႕မဆက္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။
(26.9.2012)
No comments:
Post a Comment